Σημεια και κέρατα (daily updated)

φωτο: alepouda

H απογοήτευση της εβδομάδας

Nόμιζα οτι η ΝΔ θα βγαλει πρόεδρο με τηλεψηφοφορία, οπως γίνεται σε όλα τα μεγάλα σώου.

Αμα δεν υιοθετούν τέτοιες τακτικές σε θεματα ψηφοφορίας γιατί με ταραξε προεκλογικά στα σπαμ sms ραντεβου ο Αρης?

Πρόταση της εβδομάδας

Να αγοράσει η Αλεκα το λιμάνι και να πληρώσει το δίκιο του εργάτη

Site της εβδομάδας

GOVMETER Πώς μια ιδέα που ξεκίνησε έτσι απλά, παρακολουθεί τις υποσχέσεις και τις πραξεις στις πρωτες 100 μερες διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Δειτε τα σταδια εξέλιξης/προοδου των προεκλογικών δεσμεύσεων

Η αναπάντητη κλήση της εβδομάδας

Βρήκα αναπάντητη στο κινητό μου απο άγνωστο νούμερο εκτός Αθήνας. Το εψαξα στο google και είδα ότι ανήκει σε βουλευτή στα Γιάννενα. Σας το εχω πει χίλιες φορές! Δεν κάνω ρουσφέτια. Σταματήστε να με ενοχλείτε!

H στατιστική της εβδομάδας

Δευτερη η Ελλάδα μας, πανευρωπαικά, στο άθλημα της ομοφυλοφιλοφοβίας. Την 1η θέση κατέλαβε η Κύπρος.

Τζαμπα τέτοια παράδοση στη eurovision ρε παιδιά?

Ντανσσόγκ της εβδομάδας

Το Unisibore των Just a Band. Προκειται για ενα σαμπλάρισμα του Revolution 909 των Daft Punk. Τωρα έγινε αληθινό τραγούδι.

Don't tell me what I can and what I can't do

I can change the world

To τραγούδι της χρονιάς

Η Χαρις Αλεξίου επιστρέφει και κοιτάει στον καθρέφτη τον εαυτό της και όλους εμάς. Ενα τραγούδι, ολόκληρη ζωή. "Μεγαλώνω"

Ο τηλεφωνικός διάλογος της εβδομάδας

-Θα ρθεις?

-Οχι, δεν εχω όρεξη. Θα προτιμούσα τώρα να διακτινιστώ στο σπίτι και να μου φτιάξω κρέπες.

-Κρεπες? Εχεις τα υλικά?

-Δεν εχω αυγα και που να βρισκω τετοια ώρα...

-Ε, τοτε βγες έξω μαζι μας

-Μα, να βγω έξω επειδή δεν εχω αυγά??

Απίστευτο κι όμως αληθινό της εβδομάδας

Η Σχολή Καλών Τεχνών οταν ιδρύθηκε ονομαζόταν "Σχολή Καλών και Βάναυσων Τεχνών"

Κουλαμάρα της εβδομάδας

Φίλη που ήταν σήμερα στα δικαστήρια για μια διεκδίκηση ενσήμων απο πρωην εργοδότη της, ακουσε τα παρακάτω σε εκδίκαση πριν την δική της δίκη.

-Όχι, δεν δουλευε σαν γραφίστρια σε εμας, για αυτο επαιρνε ενσημα χειριστή υπολογιστή. Τον υπολογιστή χειριζόταν και εμείς της λέγαμε να κανει το κόκκινο πράσινο.

Αγαπητοί γραφίσται...

Αν κάποιος έρθει και σας ζητήσει να κάνετε κάποια αλλαγή στη μακέτα, εσείς να αρνηθείτε. Θα του πειτε: Τι λες ρε! Ξέρεις τι ενσημα παίρνω εγω? Ενσημα γραφίστα! Δεν κανω αλλαγες και διορθωσεις εγω!

Αν παίρνετε αλλα ενσημα τότε οπωσδήποτε να περάσετε τις αλλαγές

Τι σκεφτόσουν άνθρωπε, όταν ρώταγες της google το ψαχτήρι? Νο 8

Αλλο ένα κυνήγι θησαυρών-keyword στο καλάθι του αλεπουδομπλογκ. Εσεις ψάχνετε, εγώ βρίσκω...

Γυναίκα ψάχνει ανδρική φωνή, μόνο σοβαρές προτάσεις... Δεκτές και οι ανταλλαγές

Τα παιδιά λαμπατέρ

Αημ γκλαντ γιου ασκντ. Η Suez μπορει και θέλει να αγοράσει το νερό της Θεσσαλονίκης καθως και το λιγοστό νερό της Αργολίδας. Δυστυχώς δεν ειναι αστείο αυτο.

Αι παλαιοί άντρες όταν ήθελαν ποτάνα, μαγέρισσα και πλύστρα τζάμπα, παντρεύοντουστανε και γινόντουσαν πασάδες. Τώρα όμως αλλάξανε τα πράγματα. Αχ! βάϊ-βάϊ-βάϊ δύσκολοι καιροί για τον τσίπη τσιγγούνη άντρα. Που να βρεις τέτοια γυναίκα κορόιδο? Κατάρα την ώρα και την στιγμή που τις στείλαμε και μάθαν γράμματα. Χχχτού!

Ολα τα πόστ της σειράς GoogleLOL θα τα βρειτε εδω:

13, 12, 11, 10, 09, 08, 07, 06, 05, 04, 03, 02, 01

Αχρηστες γνώσεις - 10+1 πράγματα που δεν ήξερες για την γάτα μου

Η γάτα μου φωτογραφημένη σε πόζα Μαρκ Αλμοντ.

1) Σε αντιθεση με τις περισσότερες γατες μπορει να προφέρει λέξεις-νιαουρίσματα που ξεκινουν απο φωνήεντα

2) Δεν της αρέσουν τα αναμμένα κεριά και τα σβήνει με καρατέκα κίνηση

3) Ειναι απο το Γκύζη

4) Κοιμάται στο κρεβάτι μόνο αν είμαι κι εγω σε αυτό

5) Πέρασε περίοδο μιμητισμού και έμπαινε στην μπανιέρα καθε φορά που ήθελε να κάνει μπάνιο (να γλυφτει δηλαδή)

6) Δεν ειναι φιλόζωη

7) Εχει το πιο απαλό τρίχωμα απο όλες τις γατες που εχω ακουμπήσει (μαλλον βαζει και μαλακτικό οταν λείπω)

8) Το αγαπημένο της φαγητό ειναι τα κάστανα

9) Ειναι σχιζοφρενής >> και ρομαντική >>

10) Το ονομα της σημαίνει "Αυτη που ήρθε να σωσει τον κόσμο"

10+1) Είναι πολυ καλλιτεχνικός τύπος. Δείτε αυτο το βιντεο στο οποιο παρακολουθεί ενα animation με κλασικά έργα τέχνης

Υστερόγραφο:

Σήμερα το πρωί πριν σηκωθώ από το κρεβάτι έβαλα Klaus Nomi και η γάτα αρχισε να νιαουρίζει χωρίς σταματημό. Δεν την αδικώ, μαλλον κι εγω στη θέση της το ίδιο θα έκανα.

Mερικές ακόμα φωτογραφίες της 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7

Αστείο πλάσμα ο άνθρωπος (διήγημα)

Ο κόσμος περνάει και τυλίγεται στα παλτά του. Κοιτάζει ανήσυχα με την άκρη των ματιών του προς το σκοτάδι εδώ που στέκομαι και κάτι μουρμουρίζει για την υγρασία. Τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια δεν σταματούν ποτέ, ούτε οι άνθρωποι. Σαν να μην θέλει κανένας να βρίσκεται εκει που βρίσκεται και όλοι τρέχουν γιατί θέλουν να πάνε αλλού. Όταν κάτι τους διακόψει απο αυτή την αέναη προσπάθεια, κορνάρουν, βρίζουν.

Το εδώ κανείς δεν το θέλει. Δεν ήταν πάντα έτσι.
Θυμάμαι παλιά τους ανθρώπους να ερχονται από μακριά για να ξαπλώσουν στο γρασίδι, να αγκαλιάσουν ο ένας τον άλλον και να φιληθούν. Ύστερα ήρθαν εργάτες και φέρανε με τα άλογα και τις άμαξες τους υλικά. Έκοψαν και πολλά δέντρα τριγύρω. Εγώ τότε ήμουν μικρό, γι΄ αυτο τη γλίτωσα. Ο Γερμανός αρχιτέκτονας φώναζε και έτρεχε πάνω-κάτω κρατώντας μεγάλα ρολά απο χαρτί. Ανοιξαν ενα μεγάλο ξέφωτο και έκτισαν αυτο το σπίτι που βλέπετε - που σπανίως προσέχετε – και που καποτε ήταν ζωντανό, όσο ζωντανό μπορεί να είναι ένα σπίτι.
Τα βράδια αναβανε τις λάμπες λαδιού και απο το σκοτάδι ξεπρόβαλλαν σαν φωτεινά τετράγωνα τα παράθυρα του. Το βράδυ, τότε μάλιστα, τότε ήταν όμορφο. Την ημέρα, κάθε φορά που το έβλεπα ξαφνιαζόμουν. Έπειτα με τα χρόνια το συνήθισα. Εξάλλου άρχισαν να γίνονται πιο παράξενα πράγματα τριγύρω μου. Μια μέρα φέρανε και φύτεψαν φοίνικες γύρω απο το σπίτι. Περίεργα δέντρα, εξωτικά. Δεν τα είχα ξαναδεί ποτέ μου. Τα είχαν φέρει απο μακριά. Δεν μιλάγανε καθόλου. Πολύ ακατάδεχτα. Μίλησαν μόνο μια φορά, αλλά αυτό έγινε πολύ αργότερα.
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ήταν πολύ πλούσιος. Αυτό δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει, σε μας τα δέντρα δεν σημαίνει κάτι αυτή η λέξη. Πλούσιο φύλλωμα λένε, μα για αυτόν δεν ίσχυε, γιατί πάνω του δεν φύτρωνε τίποτα. Λίγες τρίχες στο κεφάλι του μόνο αλλά κι αυτές έπεφταν με γοργό ρυθμό. Είχε και υπηρέτες, καμία δεκαριά - σαν κι αυτόν άνθρωποι με δυο ποδάρια και δυο χέρια - που έτρεχαν κάθε φορά που τους φώναζε. Οι υπηρέτες φτιάξαν τα σπίτια τους εδω πίσω. Να, εκεί που έχει σταματήσει το ταξί. Αρκετά κοντά για να τον υπηρετούν και αρκετά μακριά για να μην βλέπει τα χαμόσπιτα τους. Τα χαμόσπιτα πληθύνανε, έφεραν τις οικογένειες τους, φτιάξαν κι άλλα δωμάτια και ο χώρος ανάμεσα τους έγινε καλντερίμι.
Εκείνη την εποχή στο σπίτι κάθε βράδυ είχανε γιορτή. Βεγγέρες τα λέγαν τότε. Μια βραδιά ένας μεσήλικας με ρεντικότα και μουστάκι ξεμονάχιασε την μεγάλη κόρη του ιδιοκτήτη εδω κοντά μου. Είχα ψηλώσει κάπως τότε. Αφού κατάφερα να επιζήσω απο την επιδρομή των ελαφιών του Οθωνα οταν ήμουν μικρό, τίποτα πια δεν μπορούσε να με βλάψει. Ο Οθωνας είχε φέρει ελάφια στο κτήμα του στη Πάρνηθα για να έχει να κυνηγάει. Έφερε κάμποσα και ο πληθυσμός τους αυξήθηκε με τα χρόνια, μερικά απο εκείνα κατέβηκαν απο πάνω και έφτασαν μέχρι το δικό μου δάσος. Μασούλισαν πολλά απο τα φύλλα μου, που ήταν χαμηλά, και άρχισαν να τρώνε και τον τρυφερό, τότε, φλοιό μου. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού τα είδε και έστειλε έναν δικό του άνθρωπο, πάνω στον βασιλιά. Έπρεπε να πάρει ειδική άδεια, μιας που τα ελάφια ήταν βασιλική περιουσία. Μόλις γύρισε ο υπηρέτης με την άδεια, βγήκε ο ιδιοκτήτης με δυο φίλους του και τα σκότωσε με ενα καρυοφύλλι ιταλικό. Την βασιλική περιουσία την ψήσαν και την φάγανε κι εγω έφτασα έτσι να μεγαλώσω όπως με βλέπετε.
Την βραδιά εκείνη, του ερωτικού κόρτε με την κληρονόμο του σπιτιού, πρέπει να έφτανα τα 2μιση μέτρα, το φύλλωμα μου ήταν πυκνό και νεανικό. Καλή σκιά την μέρα και καλή κρυψώνα τα βράδια. Η κοπέλα ακούμπησε στον κορμό μου. Έγειρε και το κεφάλι της με άγγιξε. Τότε είδα σαν εικόνα τις σκέψεις της. Δεν ήξερα οτι γίνεται, δεν θα με είχαν ακουμπήσει έτσι μέχρι τότε. Είδα τι σκεφτόταν. Ο άντρας με το μουστάκι, της έπιασε το χέρι και είπε οτι μίλησε με τον πατέρα της. Ένα μήνα μετά έγινε ο γάμος. Μεγάλη γιορτή, μεγάλος γάμος, κι ας αγαπούσε άλλον, όπως το ήξερα μόνο εγώ κι αυτή.
Λίγο αργότερα κρεμάσανε μια κούνια για το παιδί, απο το κλαδί μου. Δεν υπάρχει αυτό το κλαδί πια αλλά το νιώθω σαν να είναι ακόμα εκεί. Περίεργο συναίσθημα.
Εκείνη την εποχή περίπου ανοίξανε και αυτόν τον μεγάλο δρόμο. Δεν ήταν τόσο πλατύς και ήταν σκέτο χώμα και κοτρώνες. Περνούσαν αραιά και που κάποιες άμαξες, μερικά ποδήλατα και μια στο τόσο τα πρώτα αυτοκίνητα. Αυτοί οι διάολοι ήταν όλο θόρυβο και χαλάγανε συνέχεια. Κανείς δεν περίμενε να πιάσει αυτό το μηχάνημα και όλοι παραπονιόντουσαν οτι τους τρομάζουν τα άλογα. Σήμερα όλοι θα τρόμαζαν αν έβλεπαν άλογο. Αστείο πλάσμα ο άνθρωπος. Παρακολουθώ τις ζωές σας και ακόμα δεν έχω καταλάβει.
Πιο πολύ απο όλα δεν καταλαβαίνω τους σκοτωμούς. Ίσως να είναι η φύση μου τέτοια που δεν με βοηθάει να καταλάβω. Βλέπεις τα δέντρα δεν μπορούν να πολεμήσουν το ένα το άλλο. Ίσως αν γινόταν αυτό, τότε να σας καταλάβαινα. Το πόλεμο τον κατάλαβα πρώτη φορά σαν μια κραυγή.
Η μεγάλη κόρη του ιδιοκτήτη ήταν πια η κυρία του σπιτιού. Ο πατέρας της είχε γίνει λίπασμα - πλούσιο λίπασμα - στο οικογενειακό νεκροταφείο πίσω απο το σπίτι. Τα δέντρα απο εκεί πίσω απλώσανε τις ρίζες τους και δυνάμωσαν απο τους πλούσιους χυμούς που μοίραζε στο χώμα ο ιδιοκτήτης της γης. Αυτό όμως, ο θάνατος, είναι η τραγική ειρωνεία της ζωής των ανθρώπων... σας μιλούσα για εκείνη την κραυγή. Ακούστηκε απο το σπίτι. Ο μοναχογιός τους ήταν αξιωματικός του στρατού. Σκοτώθηκε. Το νέο ήρθε απο πολύ μακριά. Η κραυγή ήρθε απο το σπίτι. Ήταν η μάνα του. Ο γιός ήταν το αγόρι που έκανε κούνια στο κλαδί μου. Έπειτα απο αυτό, ξαφνικά το κλαδί εκείνο άρχισε να μαραζώνει και να σκληραίνει. Μούδιασε και δεν το ένιωθα. Έτσι ήρθε μια μέρα που ο άνεμος και το ίδιο του το βάρος το έριξαν κάτω. Ακόμα το νιώθω εκεί στη θέση του. Περίεργο.
Λίγο μετά το θάνατο του γιου, τα χαμόσπιτα τριγύρω έγιναν περισσότερα. Ήρθαν άνθρωποι ταλαιπωρημένοι κι έκοψαν κι άλλα δέντρα. Έφτιαξαν καλύβες με αυτά. Τα παιδιά τους ξυπόλυτα έτρεχαν στους δρόμους. Έφταναν μέχρι εδώ που περνάει αυτό το τρόλεϊ και σταματούσαν στη μάντρα. Μερικά ανέβαιναν πάνω και κοιτούσαν προς τα εδώ. Τώρα το δάσος είχε αποκοπεί απο τα άλλα δάση και το λέγανε κτήμα. Μάλιστα έφτιαξαν και είσοδο για να μπαίνεις. Μια μεγάλη σιδερένια καγκελόπορτα, μαυρη και βαριά. Στην αρχή η καγκελόπορτα είχε ένα άνθρωπο που στεκόταν δίπλα της και την άνοιγε. Υστερα χάθηκε κι αυτος και έμεινε μισάνοιχτη για να μην χρειάζεται να την ανοιγοκλείνουν. Το σπίτι άρχισε να μαραζώνει, σαν το κλαδί μου κι αυτό. Αντίθετα με το σπίτι, η ζωή και η κίνηση έξω στους δρόμους γινόταν όλο και πιο έντονη. Ξηλώθηκαν και τα χαμόσπιτα και άρχισαν να χτίζουν μεγαλύτερα σπίτια απο πέτρα. Μερικά μάλιστα ήταν μεγαλύτερα απο τα άλλα και μοιάζανε σαν μικρογραφίες του μεγάλου σπιτιού.
Τότε είδα για πρώτη φορά το τραμ. Μεγάλο θηρίο φασαριόζικο. Ο κόσμος κρεμόταν σαν τα σταφύλια πάνω του. Ο δρόμος ακόμα χωμάτινος. Σήκωνε ντουμάνι σκόνη το τραμ.
Η κυρία είχε γεράσει. Καθόταν με τις ώρες στο κιόσκι. Εκεί που είναι τώρα αυτοί οι κάδοι των σκουπιδιών. Το βράδυ ερχόταν μια υπηρέτρια και την παρακαλούσε να μπει μέσα στο σπίτι για να μην κρυώσει. Ο άντρας της είχε πεθάνει χρόνια τώρα και το σπίτι ήταν γι’ αυτήν άδειο. Ίσως να είχε πεθάνει κι αυτός που αγαπούσε, είχαν περάσει χρόνια, δεν μπορώ να υπολογίσω. Για μας τα δέντρα τα δικά σας χρόνια μετράνε αλλιώς.
Στο σπίτι είχε μείνει αυτή, δυο υπηρέτριες και ένας γέρος επιστάτης με τους δύο γιούς του. Ο ένας γιός έφυγε να σπουδάσει στο εξωτερικό – με λεφτά που του έδωσε η κυρία – και το άλλον τον πρόλαβε ο πόλεμος. Γύρισε όμως πίσω ζωντανός. Λίγο αργότερα πέρασαν την καγκελόπορτα οι γερμανοί και έκαναν επίταξη του σπιτιού. Η κυρία με τον επιστάτη και τον γιό του μετακόμισαν στο σπίτι του επιστάτη. Αυτό έστεκε εκεί που είναι σήμερα εκείνα τα δυο κουβούκλια με τα καλώδια. Οι δύο υπηρέτριες έφυγαν για να βρουν την τύχη τους αλλού.
Λίγο πριν φύγουνε οι γερμανοί, πέθανε η κυρία. Την θάψανε στο μικρό νεκροταφείο που είχαν τότε εκεί πίσω.
Το σπίτι το κληρονόμησαν οι δυο γιοι του επιστάτη. Αυτός που είχε μείνει εδώ, μετά τον πόλεμο θέλησε να το πουλήσει. Ο άλλος γιός όμως αρνήθηκε. Μάλωσαν και δεν ξαναμίλησαν ποτέ. Επιστάτης και γιός εγκατέλειψαν το κτήμα και το σπίτι άρχισε να καταρρέει. Τριγύρω άρχισαν να χτίζονται οι πρώτες πολυκατοικίες. Ανοίξανε κι άλλοι δρόμοι, πιο καλοστρωμένοι, για πρώτη φορά είδα να απλώνουνε τσιμέντο. Εδώ σε αυτον το δρόμο. Η ζωή έξω απο το κτήμα άνθιζε, σε χρώμα γκρι. Όλο και περισσότερα αμάξια, τρόλεϊ και λεωφορεία. Μυρμήγκιασε ο τόπος απο κόσμο. Τα μικρά πέτρινα σπίτια εξαφανίστηκαν και χρόνο με το χρόνο υψώθηκαν διώροφα, τριώροφα και όλο και ψηλότερες πολυκατοικίες. Συγγνώμη όμως, ξέχασα να σας πω για τότε που μου μίλησε εκείνος ο φοίνικας.
Ήταν λίγο μετά που φύγανε οι γερμανοί. Η χαρά των ανθρώπων ήταν μεγάλη αλλά κράτησε για λίγο. Έφυγε ο εχθρός κι οι άνθρωποι είδανε τον εχθρό ο ένας στον άλλον και αρχίσανε να πολεμάνε μεταξύ τους. Μια ομάδα ανθρώπων είχε ταμπουρωθεί μες στο σπίτι. Κάποιοι άλλοι έστησαν ένα πυροβόλο απέναντι - εκεί που είναι σήμερα το περίπτερο - και άρχισαν να γαζώνουν την μάντρα και το σπίτι. Η μάντρα ήταν εδώ μπροστά μου, που είναι τώρα το πεζοδρόμιο. Οι σφαίρες έσχιζαν σαν σπίθες το σκοτάδι. Μια σφαίρα καρφώθηκε στον κορμό μου. Την έχω ακόμα, την κρατάω. Είναι εδώ, σε αυτό το σημείο που μοιάζει με ρόζος. Την κρατάω σφιχτά. Ήταν πιο χαμηλά, μα ψήλωσα κι εγώ, πήρε ύψος και η πληγή. Ο φοίνικας εκείνο το βράδυ, όταν ησυχάσανε οι άνθρωποι, θρόισε και με ρώτησε «Πονάς;».
Δεν είναι πια εδω αυτός ο φοίνικας. Τον πήρανε, τον έβγαλαν ολόκληρο. Δεν ξέρω που είναι. Τώρα το λένε πάρκο εδώ. Έχουν βάλει και δυο παγκάκια εκεί. Φύτεψαν και γκαζόν.
Αστείο πλάσμα ο άνθρωπος. Φυτεύει και ποτίζει το χορτάρι ενώ έχει ξεριζώσει ολόκληρο δάσος.
Έρχονται και κάθονται οι γέροι, όλο και πιο αραιά κι αυτοί. Παλιά έφερναν οι άνθρωποι τα παιδιά τους εδώ, τώρα βγάζουν βόλτα μόνο τα σκυλιά. Περνάει ο κόσμος βιαστικά απο μπροστά μου σκυφτός στο πεζοδρόμιο. Τρέχει σαν να μην θέλει το εδώ, τρέχει σαν να θέλει συνέχεια να είναι κάπου αλλού.
Μονάχα μια κοπέλα έρχεται και σταματάει εδώ κοντά μου. Που και που στηρίζεται στον κορμό μου και εγώ βλέπω τις σκέψεις της. Βλέπω τον πατέρα της να την σηκώνει ψηλά, να χαμογελάει και τα δόντια του να φωτίζουν το μαύρο του πρόσωπο. Ύστερα νιώθω τον τρόμο της όταν έρχονται κάποιοι ρακένδυτοι στρατιώτες και τον σέρνουν μακριά της. Βλέπω ένα ταξίδι μέσα σε ένα σιδερένιο μπουντρούμι που πλέει στη θάλασσα. Πως βρέθηκε εδώ αυτό το κορίτσι και ακουμπάει στον κορμό μου; Στο μυαλό της γυρνάει συνέχεια ένας λυπημένος σκοπός. Έρχεται κάθε βράδυ. Μερικά αμάξια κοντοστέκονται, πότε-πότε σταματάνε. Καμία φορά φεύγει μαζί τους, μα πάντα, πάντα γυρνάει σε μένα και γέρνει πάνω μου.
Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, τρέχουν κι ούτε που κοιτάνε, ούτε που βλέπουν, μονάχα μαζεύονται στα παλτά τους και κάτι ψελλίζουν.
‘Κοίτα υγρασία που βγάζουν δυο-τρία δέντρα’.

Αστείο πλάσμα ο άνθρωπος
…δεν σας καταλαβαίνω...

Για τα Εξάρχεια, Ρε! (Προκήρυξη - Μανιφέστο)

Δεν συνηθίζουμε να στέλνουμε γράμματα, ουτε να γράφουμε, ούτε να σκεφτόμαστε καν. Αλλά αφού σταματήσατε εσείς να σκέφτεστε, αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε εμείς, μπας και γινει τίποτα. Παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην πλατεία και παρ’ολο που εχουν δει πολλά τα μάτια μας, τα γεγονότα και η συμπεριφορά σας δεν σταματά να μας εκπλήσσει.

Έχουμε μάθει να σας ξεχωρίζουμε από το κεφάλι σας, το οποίο αν και πολλές φορές δείχνει διαφορετικό είναι εξίσου άδειο. Μέχρι να ξαναμαζευτούμε και να ηρεμήσουμε είδαμε και πάθαμε. Εγώ και οι αλλοι δυο μήνες κάναμε για να πηδήξουμε. Που να σταυρώσεις θηλυκο μεσα στον πανικό. Φωτιές, καπνοί και δακρυγόνα. Σκατά στα μούτρα σας. Ηρεμήσατε καποια στιγμη, παλιομαλάκες, και ηρεμήσαμε και μεις. Κανένα μπαμπ-μπουμ μια στο τόσο, εντάξει, συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια.

Πριν λίγους μήνες όμως, να πάλι η μαλακία σας βάρεσε στο κεφάλι και να’σου τα ασπρα κρανάκια να βγαινουν στην πλατεία. Μπαμ-μπουμ κατι φασιστόμουτρα δολοφόνοι την μία στο νοσότρος. Τραμπουκισμοί και ομοφοβική επίθεση από αντιεξουσιαστες στο κούκου. Ρε πάτε καλά? Στο μεσοδιάστημα τα κρανάκια τρεχαν πανω-κάτω και κοπανούσαν κατι άσχετους που συχνάζουν ετσι για κανα καφε στα Εξάρχεια. Σα να λέμε, «ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε, καρτούλα πήρατε? Είναι ενός ορθοπεδικού, κρατήστε την θα σας χρειαστεί!». Τα Εξάρχεια εχουν πολύ δυνατή τοπική αγορά. Αν δερναν οι μπάτσοι στο Μαρουσσι θα εβγαινε ο εμπορικός σύλλογος και θα ελεγε ότι τους κλεινουν την αγορά. Φαινεται όμως πως τα Εξάρχεια κρατανε τους πελάτες τους, με ξύλο ή χωρίς. Τι να πούμε, αυτά είναι για μελέτη. Τελος παντων.

Και τωρα ας αφήσουμε την εισαγωγή και να μπουμε στο παρασύνθημα, γιατι τελειωνει και το κωλόχαρτο.

Ζητάμε, να φύγει το Φλοράλ από τα δω, γιατι είναι εστια αναταραχής. Αυτές οι γιάφκες ανήκουν στο Κολωνάκι, δεν είναι για τα Εξάρχεια.

Εχει τη μια παρουσίαση ο ένας, λες, ήρεμα θα είναι, βαρετά… Κατι παππούδες οι περισσότεροι τι θα συμβει? Κι όμως αρχίζει πλάκωμα έξω από το μαγαζι. Τα κρανάκια που είναι και βιβλιοφάγοι φανατικοί ορμάνε με μανία και είναι ετοιμοι να συλλάβουν μεχρι και τη μάνα τους αμα εχει κανει ορθογραφικό λαθος. Κανουν τις συλληψεις, πρωτα μπουζουριάζουν και μετά ρωτάνε. Αναρωτιέμαι, τα κράνη τους, πεντε νουμερα μικρότερα τα παιρνουν και δεν αιματώνεται ο εγκέφαλος?

Παλι στο ίδιο μαγαζί εχει χθες παρουσίαση η άλλη. Λες, ε, δεν θα γινουν παλι τα ίδια και οντως γινονται άλλα χειρότερα. Έρχονται οι εφτά καμπαλέρος της αναρχο-αντιεξουσιαστικής χωροφυλακής των επαναστατικών ηθων των Εξαρχείων και μπαινουν μέσα. Αρχίζουν λοιπον να φωνάζουν σαν την Λουκά «αη ντοντ γουώντ Σώτη, ουου σιξ χαντρεντ σιξτυ-σιξ, ουου αντικράηστ» και να πετάνε αυγά.
Αυτους πάλι πώς να τους δικαιολογήσεις, που δεν φοράνε ουτε κράνος για να πεις ότι τους έσφιξε και χύθηκε η λογική από τα αυτιά.

Γιαυτο κι εμεις ζηταμε:

Να φύγει η βρωμογιαφκα της πλατείας, με το φλώρικο όνομα Φλοράλ

Να φύγουν όλα τα κρανάκια και να πάνε να δείρουνε στου Ζοναρ’ς και στο Κολωνάκι.

Να φύγουνε και όλοι οι κάφροι που νομίζουν ότι τα Εξάρχεια τους ανήκουν


ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ
(ΣΤΑ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ και σε μερικές γάτες τζιμάνια)

Υπογράφει η
Τρομοκρατική σεχτα των περιστεριών της πλατείας

Θα σας χέσουμε πατόκορφα!

Τι σκεφτόσουν άνθρωπε, όταν ρώταγες της google το ψαχτήρι? Νο 7

Για άλλη μια φορά κοντά σας

τα keywords που σας φέρνουν κοντά μου.

Αμ, εγω?

Αχ! θα λυσσάξω αμα δεν μάθω τι γίνεται στον τεταρτο όροφο και πηγαινοέρχεται τόσος κόσμος...

είναι τρομακτικό που το ρωτάς αυτο

Μην βιάζεσαι, έρχεται ο Δεκέμβρης, θα σου τα πετάνε στα μούτρα τζάμπα

Μια νέα κατηγορία λογοτεχνικών ευπώλητων βιβλίων

της Φίνος Φιλμς

Ελα, έλα στον θείο... για να κερδίσεις μια υποτροφία

Χριστίνα...? εσύ? :)

Δεν μπορεις, εσυ συγκεκριμένα φοβάμαι πως δεν μπορεις

έλληνες κατευχαριστημένοι, ψάχνουν να βρουν τι πρόβλημα εχουν οι γυναίκες και όλο παραπονιούνται...

Αντρας με μικρό μυαλό/πουλί, ψάχνει

Βαγγέλη, έλα, θα πιούμε και τσάι, ετοίμασε τον ουροκαθετήρα κι έλα.

Η κυρία του τετάρτου ορόφου

Ολα τα πόστ της σειράς GoogleLOL θα τα βρειτε εδω:

13, 12, 11, 10, 09, 08, 07, 06, 05, 04, 03, 02, 01

Τα άρρωστα σκυλιά σας

Χθες το βραδυ υπουργέ μου, με κατέβασε μια δουλειά στο κέντρο, νωρίς το βραδάκι. Ημουν και άρρωστη, σκοπό να τραβηχτώ πολύ δεν είχα. Ελα μου όμως που ψάχνοντας, τελικά χάθηκα πίσω από την Ομόνοια και τι να δω… Το μέγαρο της Αστυνομίας! Κοιτάω οδό, Βεραντζέρου γράφει. Κοιτα να δεις, εδώ είναι η περίφημη Βεραντζερου. Κανω δυο βήματα, άλλος πλανήτης. Κοιταζω στον δρομο γραφει Σωκράτους, πάω παρακάτω γραφει Μενάνδρου. Ωπα, λεω… ειμαι στο τρίγωνο των Βερμούδων. Ημουν διπλα στην Ασφάλεια αλλα ασφαλεια καμία δεν ένιωσα το ομολογώ. Τελικά με τα πολλά βρίσκω το underground ποδηλατάδικο και καθομαι απ’εξω γιατι ειχα φτασει πριν το ποδήλατο που ασθενούσε. Ερχεται ενας με ένα παπι και καθοταν και με κοιταζε, εγω κοιταζα σε επιφυλακή από την άλλη πλευρα. Κατι μου μουρμουράει:

-Μουρμουρμουρ

-ορίστε? Τον ρωτώ

-ΜΟΥΡΜΟΥΡΜΟΥΡ…?

-ΟΡΙΣΤΕ? (Ειμαι και κουφάλογο, καθως φαίνεται)

Κουναει το κεφάλι του και φευγει. Νομίζω ότι ηθελε να με παει βόλτα. Καλή σου ώρα, οπου κι αν εισαι…

Στα μεσοδιαστήματα ερχοταν και ενας μεσηλικας καραφλος και με κοιταζε από πάνω μεχρι κάτω. Τον κοιταζα, με κοιταζε, τον κοιταζα με πλαγια ματιά, με κοιταζε κι αυτος από το πλάι. Μαλλον του φαινόμουν υποπτη. Καποια στιγμή ήρθε και το μοτομπεκάν, το αφήσαμε στον ποδηλατά, με σχεδιο την ανάνηψη και ειπαμε να πάμε για ένα ποτό στα Εξάρχεια.

Καθομαστε στη Μεσολογγίου υπουργέ μου κι εγω παραγγέλνω ένα πεντάρι κονιάκ, γιατι ειμαι και αρρωστη όπως προείπα. Πριν λοιπόν ερθει το κονιάκ ήρθε η αστυνομία. Αυτοι με τα ασπρα-κράνη πάνω σε παπάκια, σε εντουρο και στις ζητάδηκες Πρου-πρου-πρου-πρου-πρρρρ εκαναν ολες αυτές οι μηχανές, μαζευτηκαν μπολικες, γεμισε ο δρομος γκλομπς και ασπρα κράνη…

Ακουμε στη συνέχεια ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ και βλεπουμε να παρελαύνουν και τα ΜΑΤ. Πριν ερθει το κονιάκ μου, υπουργέ μου!

ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ οι μπότες. Από εκει που περίμενα να πιω ενα ποτό στο χαλαρό, ενιωσα ότι ξαφνικά είμαστε υπο κατοχή. ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ οι μποτες! Νομισα ότι θα ερθουν στα τραπέζια και θα αρχίσουν να φωνάζουν ΠΑΠΙΡΕΝ! Παπίρεν!!!

-Δεν έχω παπίρεν, τα αφησα στην άλλη τσάντα, που να φανταστώ ότι θα έρθει η Γκε-στά-πολιτσάη? Εγω ένα ποδήλατο πηγα να αφήσω...

Ευτυχως δεν ζητήσαν χαρτια, αλλα μπήκανε με ορμή στο απέναντι μαγαζί σαν να τους ειχε πιάσει κόψιμο. Στην αρχή λέγαμε ότι μπορεί να θελαν να πανε τουαλέτα. Αλλιώς τι σκατά θελανε εκει στη Μεσσολογγιου υπουργέ μου στα καλά καθούμενα που δεν εκινειτο ουτε μύγα? Καπου εκείνη τη στιγμή ηρθε και το κονιάκ μου και ειπα να χαλαρώσω. Αλλα που να χαλαρωσεις υπουργε μου, με τους κρανοφορεμένους να πανε πανω-κατω και ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ οι μπότες τους, σε απόσταση αναπνοής να τρεχουν πανω-κάτω και οι μηχανες αναμμενες να γυρνανε τα κωλοφάναρα στα μουτρα μας. Μπαρδόν, αλλα με το που εμφανίστηκαν συγχύστηκαν όλοι, συγχύστηκα και εγω! Με πιάνει κάτι σαν αυτόματη αντίδραση, μπορει να φταινε τα χημικά που έφαγα στα καλά καθούμενα περσυ τα χριστούγεννα. Η Αστυνομία έλεγε πως δεν εχουν καμιά επίπτωση αλλα να που έχουν!

Υπουργέ μου, θα σας τα ομολογήσω όλα!

Σημερα ειδα μια μπατσινα να τρωει μια τυρόπιτα και σκεφτηκα: «Στον λαιμό να σου κάτσει, μωρή» και να σκεφτειτε οτι είμαι ευγενής τύπος. Δεν ειμαι καλά υπουργέ μου, δεν είμαι, θα φταιει το CS αυτό το απαγορευμένο δακρυγόνο που εισέπνευσε ολη η Αττική. Βλέπω τα ΜΑΤ και νομίζω πως βλέπω ρωμαίους λεγεωνάριους που έχουν εισβάλει στη χώρα μου. Θέλω να κάνω προπέλα το χέρι μου, σαν τον Οβελίξ, και να τους ριξω μια ξανάστροφη και να τους πετάξω έξω από αυτές τις απαίσιες μοχθηρές μπότες τους. Υπουργέ μου, στ' αλήθεια δεν είμαι καλά! Τους βλέπω με τις στολές να κάθονται εξω από τους σταθμούς του ηλεκτρικού και θυμάμαι παράνομες συλλήψεις και φυσούνες και να μη μπορω να αναπνεύσω. Τους βλέπω να κυκλοφορούν πέρα δώθε και το μάτι μου κολλάει στο περίστροφο, γιατι το ξέρω πως κάποιοι ανάμεσα τους δεν ειναι προστάτες του πολίτη αλλα δήμιοι με ψυχολογικά προβλήματα και απωθημένα. ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ οι μπότες χθες στη Μεσολογγίου και να μην ξεκουμπίζονται κι εμένα να ξυπνάει μέσα μου ο Κολοκοτρώνης κι ο Μπρους Λη μαζί και να θέλω να διώξω τα στρατεύματα κατοχής, υπουργέ μου. Πόσο καιρό θα μας πάρει να συνέλθουμε από την βία της αστυνομίας, μέσα στην πολη μας, μέσα στη ζωή μας? Πόσο καιρό θα ζούμε έτσι, στην ανείπωτη χούντα, του κάθε τυχάρπαστου μπάτσου, που λεηλατεί Σύνταγμα και νόμους?

Τα τσοπανόσκυλα σας δαγκώνουν το κοπάδι και αφήνουν τους λύκους να παίζουν πρέφα πάνω στις πλάτες μας. Όταν το τσοπανόσκυλο λυσσάει, υπουργέ μου, και δαγκώνει τα πρόβατα, ο βοσκός το σκοτώνει. Πότε θα αποσύρετε τα άρρωστα σκυλιά σας από πάνω μας?

Πότε υπουργέ μου?

Φερτε μου ένα καλό ποδήλατο

φωτο: χριπολ - (restored bicycle test ride)

Aυτες τις μέρες εχω αρχισει να τριγυρνάω στα μαγαζιά για να πάρω καινουργιο ποδήλατο. Το mtb που εχω θα το δωσω στους μη εχοντες ποδήλατο, δηλαδή σε μια φίλη μου.
Αντιμετωπίζω ομως ενα πρόβλημα σε σχέση με την αγορά μου. Τα ποδήλατα έχουν γινει σαν μηχανες. Αμορτισέρ, δισκόφρενα μπρος πίσω και γκριπ με ταχύτητες. Που ειναι τα καλα ποδήλατα? Βλεπω μόνο καλά γκατζετ. Μην αρχισει τωρα κανεις να σκεφτεται οτι δεν ειμαι της προοδου. Οχι, ειμαι και παραείμαι και πολλες φορες φτανω στα ορια του τεχνοφρήκ. Το καταλαβαινω οταν μιλάω και αντιλαμβανομαι οτι οι αλλοι στην παρέα με κοιτανε με ανοιχτά τα ματια λες και κανω: "μπλιπ-μπλιπ-μπλιπ" για ώρα

Εχουνε βγαλει και ολες αυτες τις (ας πουμε) κατηγορίες ποδηλάτων που στην ουσία ειναι τοσο κοντινα σαν στυλ που ειναι ένα. Καθομαι και ακούω τον πωλητή να μου μιλάει για το ένα που ειναι έτσι και για το άλλο που ειναι κοκορέτσι και ειναι αλλη κατηγορία (εχω ριξει και διαβασμα απο μονη μου για να μην εχω αγνωστες λέξεις) και απο μέσα μου σκεφτομαι:
Αμα κάνω ο,τι λέει θα πρέπει να πάρω άλλο ποδήλατο για τη δουλειά μου, αλλο για τα freeday και αλλο για τα σ/κ που θα τυχει να ανεβοκατέβω την διονυσίου αρεοπαγίτου που ειναι λιθόστρωτη.
Του λέω λοιπόν
Οση ωρα μιλάς, εγω σκέφτομαι το ποδηλατο που βρηκα και αναπαλαίωσα. Με αυτο το 35ετιας ποδήλατο - που με βλεπαν στο νησί και με λυπόντουσαν λες και καποιος με ξεγελασε και μου το πάσαρε - εκανα αλματα, μπηκα σε δρομους που δεν θα εμπαινα με το mtb μου και εκανα σκονη και 2 τουρίστες με πολυτάχυτα στην παλιά εθνική γιατι βαριόμουν μόνη μου τόσα χιλιόμετρα ως το λιμάνι. Ολα αυτα με λάστιχα που τους λειπαν κομμάτια και έβλεπα τον καμβά απο κάτω. Ενα - ποιος ξερει τι μαρκα - ποδήλατο city bike roadster. Ενα ποδήλατο που θεωρείται γυναικείο.

Γέλασε ο άνθρωπος, τι να κάνει?

Τις προάλλες σε ενα freeday ακουγα απο πίσω μου ενα ανατριχιαστικό κρατσα-κρουτσα. Περνούσαμε απο ενα σκοτεινό σημείο.
Λεω λοιπον: Τι ακούγεται έτσι?
-Εγω ειμαι, λεει μια φωνη
Γυρναω πίσω και βλέπω ενα παιδί με ποδήλατο συγχρονο, με τις αυτοκολλητάρες του, με διαφορα πάνω φορεμένα εξαρτήματα κτλ
-και τι κάνει έτσι?
-η μεσαια τριβη, κατι θα μπήκε μέσα

ο χριστός και η παναγία!

Παλιά κανεις δεν ηξερε τη μεσαια τριβή γιατι δεν πάθαινε τίποτα. Μονο πετάλια αλλάζαμε γιατι σπάγανε σιγα-σιγα απο τα πολλά πεσίματα

φερτε μου ενα καλό ποδήλατο - οχι ένα γκάτζετ


ερωτηση κρίσεως

Αν ενα ποδήλατο με 28ρες ρόδες ειναι για μεγαααλες αποστάσεις, ενα με 26αρες ειναι urban... τότε τα dahon με τις 20αρες ειναι για να κανουμε βολτες στην πυλωτή?

Προκειται λοιπον - για να κλεισω τις διηγήσεις - για ενα θεμα καταναλωτισμού και διαχείρισης προϊόντος. Το ποδήλατο ειναι προιόν πάει και τελείωσε.
...και φυσικά πέφτουμε στην παγίδα
και φυσικα θέλουμε να αγοράσουμε το καλύτερο
αλλα τελικά ψάχνοντας το καλύτερο χάνεις το αληθινά καλό ποδήλατο

ο ποιητης που απεργουσε

Ειδα τον ποιητη να καθεται σε κατι σκαλια εξω απο μια ΔΕΚΟ και μιας που ειχα καιρο να τον συναντησω πήγα και καθισα κοντα του. Στεκονταν σαν τον σκεπτομενο του ροντεν και που και που εβγαζε απο την τσεπη του κατι σπορια και τα ετρωγε. Το ενα παπουτσι διαφορετικο απο το αλλο και η μια καλτσα κοντη και η αλλη ψηλη.
- τι κανεις εδω περα, μονος σου?
- ρομαντικως και ποιητικως, απεργω.
- δεν ηξερα πως απεργουν κι οι ποιητες.
- πολλα δεν ξερεις, μα η αγνοια σου θεραπευεται.
- και γιατι δηλαδη απεργουν οι ποιητες?
- μα, για τις απανθρωπες συνθηκες του ερωτα...
- χαχαχα
- γιατι γελας?
- συγγνωμη, αλλα μου φανηκε γλυκο, γι αυτο γελασα
- ειναι σοβαρα τα πραγματα σου λεω
- δηλαδη?
- οι ερωτες βαζουν λουκετο και αφηνουν στο δρομο τις ευαισθητες ψυχες.
- μα ελα τωρα, σοβαρεψου
- ειμαι ποιητης, αυτο θα με σκοτωνε
- υπηρξαν και σοβαροι ποιητες
- ολοι τους νεκροι
- συνεχισε
- υπαρχουν πολλα. Ξεχνας μηπως τα εργατικα ατυχηματα του ερωτα?
- ο ερως ειναι ανασφαλιστος, αυτο ειναι αληθεια
- ακριβως!
- μα, αν υπηρχε ασφαλιση, ο ερωτας θα ηταν μια συμβαση
- συνδικαλιστικα θα απαιτουσαμε ρομαντισμο εφ απαξ
- μα, ακους τι λες? Βαζεις στις φρασεις σου, λεξεις που δεν ανηκουνε μαζι
- ρομαντισμος εφ απαξ και συνταξιουχος εραστης
- ακριβως
- ειναι που απεργω... Ρομαντικως και ποιητικως
- και ποια ειναι τα αιτηματα σας, δεν καταλαβα...
- να σταματησει να μας πετροβολα η πραγματικοτητα
- δυσκολα τα πραγματα...
- σπορακια?

Τι σκεφτόσουν άνθρωπε, όταν ρώταγες της google το ψαχτήρι? Νο 6

Νέα ολόφρεσκη συλλογή με τα keyword που στέλνουν ανυποψίαστους ερωτώντες του google στα φιλικά λημέρια της εξωγήινης αλεπούδας.

Καπως ετσι καταλαβαίνω ότι μπήκε ο χειμώνας και άρχισαν τα σχολεία…

Οσοι το πιστευετε κρατήστε αυτο το λινκ για μετα >>>

Vlosyroi papountes anazitoun asteies giagiades me vinteo kai dikia tous syntaksi

Μετάφραση: Ζητούνται γιαγιάδες με βυτίο. Χιούμορ και συνταξη προαιρετικά

Χα!

Ερωτηση 1η

Ερωτηση 2η

Ετσι! Να ψαχνουμε την τσόντα μας αλλα με τρόπο ευγενή, ποιότητα και επίπεδο ανωτάτου, Χαρίλαε φέρε μου το τσάι

Ετσι θα’ναι για να το λες, μάστορα. Δικό σου το καζάνι?

…και την περνάει από αυτόφωρο για αντίσταση κατά της βαφής

ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ GOOGLE ΓΙ'ΑΥΤΟ????!!

Υποψήφια σταρ-ελλάς προετοιμάζει την απάντηση που θα συγκινήσει τους κριτές (?)

αντράς ή γυναίκα, αντρας ή γυναίκα?? χμμμ?

Ψαξτε για το δοκίμιο «Ποιος απλωσε τα ρουχα στην ταράτσα» του Ι. Μ. Παπαγιωτόπουλου και για τη φιλοσοφική μελέτη «Μην πετάτε τα νερά Μανδάμ Κουλα» του Βγέλτσου.

Γιαυτο εφυγε από την καρεκλα του προέδρου?

Η εξωγηινη διαισθηση μου λεει ότι καποιος ψαχνει όλα τα σχετικά (τσσςςςς!) γιατι θελει να μπει στιν αστεινομοια

Τωρα θα του δείξω εγώ, που μου λέει ότι έχω σύνδρομο και δεν πετάω τις μπατονέτες που χρησιμοποιώ!

Για τον άντρα τον σωστό!

...

...

...

...

Λυπηρό

...

...

Παρακαλώ, ολοι!

...

Ένα λεπτο σιγής…

Ολα τα πόστ της σειράς GoogleLOL θα τα βρειτε εδω:

13, 12, 11, 10, 09, 08, 07, 06, 05, 04, 03, 02, 01

Γαμπρος κελεπούρι

-Γεια!
-Γειααα!
-Με είδατε, με είδατε?
-Σε βλέπουμε
-Όχι τώρα… πριν. Ειδατε το αμάξι?
-Ηρθες με αμάξι?
-Ναι, με ένα διθεσιο καμπριο
-Βγηκες με γκομενο?
-ΝΑΙ!! Αχ, ωραία ειναι εδώ
-Α, με εκεινον από τη δουλεια?
-Ναι, με εκεινον. Πήρατε να φάτε?
-Πήραμε, πεινας?

-Λίγο...

-Καλά, σου αρεσε εκεινος?? δεν το θυμόμουν αυτό…
-Μας εκλεισαν το ραντεβου αλλοι, τι ειναι αυτο?
-Χοιρινή τηγανιά μικροκυμάτων. Δεν παμε καλα… και… τι λεει ο τυπος?
-Ε!
-Τι ε?
-Ε! να… καλα ηταν… δηλαδή ενταξει… δηλαδή ε…
-Δηλαδή θα μας σκασεις.
-Όχι, θα σας τα πω όλα από την αρχη
-Αν κρινω από την στατιστική σου, καποιο προβλημα θα εχει ο τυπος, δεν μπορει.
-Ε, ναι
-...λοιπον?
-Να... με ενοχλησε λιγο που μου εκανε παρατηρηση για το ντυσιμο μου
-Για το ντυσιμο σου? Το δικό σου το ντυσιμο? Παει καλα? Δηλαδη τι ειπε?
-Ε, να, ηθελε να ερχομαι καλοντυμένη στη δουλεια με γοβες και φουστες και τέτοια
-Να του πεις να τα φοραει αυτος αν του αρεσουν!
-Ε, ναι. Αφου δεν μπορω τα ψηλά παπουτσια τοσες ωρες.
-Δεν αρχισαμε καλα… και τι άλλο σου ειπε?
-Ε, μου ειπε να κινούμαι με πιο πολύ χαρη
-Ολη μερα μπροστα στο κομπιουτερ εισαι, δεν δουλευεις αεροσυνοδός!
-Μα, ναι…
-Δεν μου αρεσει καθολου αυτό. Τι ειναι αυτο το πράγμα? Πρώτο ραντεβου και να σου λεει τι να φοράς και πώς να περπατάς? Με το καλημέρα σας να θελει να σε αλλαξει?
-Λες, ε?
-Τι λέω! Εννοείται. Τι σχεση να κανεις με αυτόν, αν θελει μια άλλη...? Ε, να παει να την βρει για να μην σε απασχολει κι ολας.
-Ναι, ναι.
-Κατι μου λεει πως εχει κι άλλο...
-Α! και βγαινει στα σκυλαδικα
-Τι!?
-Βγαινει και πεταει γαρυφαλλα και τετοια. Αμα βγαινει παει εκει. Τερλεγκας-καρρας-χρυσπα-τετοια
-Εμ, γιαυτο σε θελει με την γοβα, για να σε κανει τραπεζογκομενα και να σε δειχνει οπως δειχνει και το καμπριο. Α-πα-πα-πα-πα τι πάθαμε
-Ναι, λες, μαλλον, ε?
-Αν λέω? αν λέω? Αχ, λιγο νερό, να πιω απο το δικο σου?
-Μετά είναι και το άλλο…
-Τι, εχει κι άλλο?
-Δεν εχει κανενα ενδιαφέρον
-Είναι βαρετος?
-Ναι, όχι, ναι… δεν εχει ενδιαφέροντα, χομπυ…
-Τίποτα?
-Του αρεσει μονο να βγαινει εξω και να πινει καφεδες και ποτά
-Σινεμα, θεατρο, τσιγκελάκι?
-Τιιιποτα!

-Τιποτα??
-Ουτε βιβλία
-Ουτε??
-Μαλιστα μου ειπε πως

το διαβασμα είναι χασιμο χρόνου

-Μιλούσε για ολα τα βιβλία ή για καποια κατηγορία?

-ΟΧΙ! ΓΙΑ ΟΛΑ!!

-Ε, να τον παντρευτεις τοτε, τι καθεσαι, παμε!!

υποσημείωση: αληθινος διάλογος

ειμαι, λεμε, τρελη, ειμαι!

Ήταν η πρώτη εβδομάδα που κυκλοφορούσα το ποδήλατο. Ακόμα μάλιστα δεν είχα προλάβει να αγοράσω κράνος. Επέστρεφα στο σπίτι μου από το σουπερμάρκετ και παίδευα την ανηφορούλα αλλα κυρίως με παίδευε αυτή. Ξαφνικά, 15 μετρα πριν από το σπίτι μου, ακουω κορνάρισμα από πίσω. H κόρνα, ξέρετε, είναι το μαγικό κουμπί που έχουν τα αυτοκίνητα και με αυτό εξαφανίζουν το μπροστινό όχημα. Δυστυχώς η τεχνολογία αυτή δεν έχει προχωρήσει και το μόνο που κάνει το κουμπί είναι Μπιιιιιιπ – μπιιιιιπ!!!

Κοιτάζω αριστερά-δεξιά δεν έχει χώρο να σταματήσω το ποδήλατο. Τα αμάξια παρκαρισμένα σαν σαρδέλες, δεν χωρούσε να περάσει ούτε ο Τιραμόλα. Και στην άκρη να έκανα πάλι δεν θα χωραγε να περάσει το αυτοκίνητο. Κεντράρομαι λοιπόν στο δρομο για να του δείξω οτι δεν γίνεται αλλιώς.
Τα είχα πάρει βέβαια γιατί με εκνευρίζουν οι κόρνες.
Κοιτάζω από τον καθρέφτη και βλέπω ότι πλησιάζει και μαντέψτε… κάνει κι αλλα μπιιιιιιιμπ-μπιιιιιιιμπ. Τα παίρνω στο κρανίο, χάνω την ψυχραιμία μου και φρενάρω, με σκοπό να του πω: Τι θες ρε φίλε, να εξαφανιστώ? Δεν γίνεται! Να κάνω στην άκρη δεν γίνεται! Που θες να πάω?
Με το που φρενάρω λοιπόν – πλάτη γυρισμένη στο καλάθι - ακούω τα δικά του φρένα, τα λάστιχα του να τσιρίζουν, ένα μεγάλο μπαμ κι εγώ προσγειώνομαι 1μιση μέτρο πιο μπροστά στις 2 ρόδες και στα δυο πόδια μου. Ακόμα δεν έχω γυρίσει πίσω, αλλά τώρα έχω θυμώσει πραγματικά γιατί φαντάζομαι ότι η πίσω ρόδα μου θα μοιάζει με το σύμβολο του απειρου (λίγες μέρες πριν είχα ακουμπήσει 150 ευρω για τη νεκρανάσταση του ποδηλάτου και τωρα ποιος ξερει τι θα ειχε πάθει). Γυρίζω πίσω να κοιτάξω. Κοιτάζω πρώτα την ρόδα – έδειχνε στρογγυλή – και σηκώνω το βλέμμα μου στον οδηγό. Είχε κοκκαλώσει. Εγω τον κοίταξα – μάλλον με το φονικό ύφος που έχω σε ειδικές περιπτώσεις – και αυτός μόλις βρήκε τη μιλιά του μου ειπε: ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗ???
Τον κοιτάω 2-3 δευτερόλεπτα (τοσο χρειάζεται για να βράσω αυγό με το συγκεκριμένο βλέμμα) και δεν απαντώ. Έπειτα γυρναω μπροστά, κάνω πεταλιά μέχρι τη γλίστρα παρακείμενου παρκινγκ και ανεβαίνω. Την ώρα που περνούσε από μπροστά μου, συνέχισε σοκαρισμένος να μονολογεί: ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗ! ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗ!
Ναι, σκέφτηκα, είμαι τρελή! Για να οδηγώ ποδήλατο ανάμεσα σε τόσους μαλάκες πρέπει και χρειάζεται να είμαι τρελή.

Από αυτό το περιστατικό εμαθα 2-3 βασικά πραγματα. Το κυριότερο είναι ότι δεν πρεπει να χανεις την ψυχραιμία σου, γιατι μπορει να χρειαστείς κατι περισσότερο από ακτινολόγηση.
Πάντως επειδή ειμαι πράγματι τρελή και δεν επαθα και τιποτα μπορώ να πω πως χάρηκα που συνέβαλα στο να εννοήσει αυτος ο ‘λογικός’ ότι πρεπει να κρατάει αποστάσεις ασφαλείας. Πάω στοιχημα ότι τώρα θα βλέπει ποδήλατο και δεν θα πλησιάζει στα 10 μέτρα.

Το αστείον της υπόθεσης ήταν οτι το μόνο που κατάφερε όταν με προσπέρασε ήταν να μπει στο δρομο που γινόταν η λαϊκή.

Κι υστερα ελεγε εμενα τρελή…



Την ιστορια θυμήθηκα με αφορμή ένα θέμα που διαβαζα στους ποδηλάτες

της θείας σου

φωτο: αλεπουδα

Επέστρεψα κι εγω από τη Θεσσαλονίκη τη μεγάλη ψηφομάνα, αυτή που βγαζει τους καταλληλότερους πρώην πρωθυπουργούς. Ψήφισα κι εγω ως ημεδαπός εξωγήινος, με έξι πόδια κι έξι χέρια. Μπήκα στο παραβάν μαζι με τα δυο ανιψια μου, εξ ου και η εμφάνιση του εξάποδου – εξαποδω – αναποφάσιστου ψηφοφόρου. Κοιτούσα τα ψηφοδέλτια και εβαζα στην ακρη όσα δεν ηθελα να ψηφίσω. Στο χέρι μου δεν έμεινε ουτε ένα. Τα ανίψια με κοιτούσαν, ημουν μια υπευθυνη ενηλικος που εδειχνε σε live μετάδοση το πώς εκτελείς τα δικαιώματα σου ως πολίτης. Ξαναπέρασα τα ψηφοδέλτια. Κράτησα με βαριά καρδιά δυο ψηφοδέλτια σαν τις τελικές υποψηφιότητες του Μις φάκελος-φάσκελος.
-Τι να ψηφισω από αυτά τα δυο, αναρωτηθηκα
-ιιιι, όχι αυτό, μου ειπε ο μεγάλος ψιθυριστά
-είναι δικη σου απόφαση, ειπε η μικρή
Διάολε, δεν είναι ουτε 9 χρονών και αντιμετωπίζει πιο ώριμα τις εκλογές από μενα.
-Κι εμενα δεν μου αρεσει αυτό, ειπα στον μεγάλο και διαλεξα το άλλο ψηφοδέλτιο.
Εκανα τη μεγαλη έξοδο από το βαραβάν, έβαλα το φακελο στην κάλπη και βγηκα από την ταξη.
Στη συνέχεια η μικρη ετρεξε στο προαυλιο φωναζοντας σε ολους τι ψηφισα. There it goes… πάει το μυστικόν της ψήφου, μετά πηρε τηλέφωνο τη μαμα, τον μπαμπα και το ειπε και στη γιαγιά και στον παππου. Γενικά νομίζω ότι το μαθανε ολοι, εκτος από τον Αρη Σπηλιωτόπουλο που με ειχε ταράξει στα sms spam ραντεβου και πολύ λανθασμένα με ευχαρίστησε στο τελος και για τη δυναμη που του εδωσα. Ο Αρης, αυτός με την πετσέτα…

Πετσετα δεν πήρα μαζι μου, αλλα πήρα μια σαμπρέλα και μια τρόμπα, γιατι βασικα ξεχασα να τις βγαλω απο το σακίδιο μου. Την προηγουμενη νυχτα αλώνισα την αθήνα μαζι με δεκάδες ποδηλάτες στην μαζική ποδηλατοβόλτα με το όνομα freeday. Νομισα οτι δεν θα επιβιωσω, αλλα 40 χιλιομετρα ποδηλασίας (ολη μερα) τελικά δεν με σκοτώσαν. Μονο τα ποδια μου κοιμηθηκαν πρωτα και τα εβλεπα να ονειρευονται πως κανουνε πετάλι. Το κεφάλι απο την αλλη ξαγρυπνο, να σκεφτεται "Κοιμησου, γιατι δεν κοιμασαι, μην κοιμηθεις πολυ και χασεις το τρενο, κοιμησου, γιατι δεν κοιμάσαι".

Στην διαδρομη διαβασα αρκετες σελίδες απο ενα πολύ ποδηλατικό και ακόμα πιο διασκεδαστικό blog που βρηκα πρόσφατα (coco-blog). Συνεχιζει να με κυνηγα η καταρα του βιβλίου στα τρενα. Μπορω να διαβασω βιβλιο ακομα και αναποδα, κρεμασμενη σαν νυχτερίδα, αλλα με κανέναν τροπο δεν μπορώ να διαβασω βιβλίο πανω στο τρένο. Τωρα είδα όμως τα καταφέρνω με ανάγνωση μπλογκ, πραγμα εντελώς φυσιολογικό για μένα αφου ειμαι τελειως ανάποδη στα περισσότερα πράγματα και εντελώς σε όλα τα υπόλοιπα.

Καθε φορά που επιστρέφω στη θεσσαλονίκη ακολουθώ πλεον μια μικρή παράδοση. Πηγαινω στο αγαπημενο μου βιβλιοπωλειο, ενα πολυ μικρο στη Ναυαρίνου και αγοράζω ενα-δυο βιβλια για να τα διαβασω με την ησυχία μου σε ενα συγκεκριμενο καφέ που συχναζα παλια.

-Θα πάρω αυτο και θα ερθω το απόγευμα μηπως εχετε βρει και το αλλο

-Να σας το τυλίξω?

-Οχι, θα το φαω στο χέρι.

Κάθισα στην καφετέρια και όταν σήκωσα το κεφάλι ειδα οτι ειχε αλλάξει όνομα, διακοσμηση, ιδιοκτητη και ακομα και η καρέκλα που καθόμουν ηταν διαφορετική. Τιποτα δεν εχει αλλάξει και τίποτα δεν ειναι οπως παλιά, οπως λεει και ενα παλιό ασμα.

-Βρήκατε μηπως τα 100 ερωτικα σονέτα στην παραλληλη εκδοση?

-Ναι, το βρηκα

-Ωραια

-Το αλλο...?

-Το αλλο, το έφαγα κιολας, ηταν πολύ νόστιμο.

Στο σπίτι η μαμά μου ρωτούσε την εγγονή της γιατι δεν με αποκαλει θεια και με φωνάζει με το όνομά μου.

-Γιατι δεν μοιαζει με θεία!

Σε μια ζωη βγαλμένη απο μιουζικαλ αυτη η απάντηση θα αρκούσε για μια σεκάνς στην οποια θα επαιρνα τα δυο ανίψια απο τα χέρια και θα τρεχαμε χοροπηδώντας σε μικρα λοφάκια απο γρασίδι, οπως στη "μελωδία της ευτυχιας". Αντι, γι'αυτο εχασα το ετοιμόλογο πνευμα μου και ειπα κατι που θα αρμοζε σε κάθε θεία. Είπα: Μπράβο!

Σημειωση: Την φωτογραφία αυτη την τραβηξα στην Τιθορέα κατα τη διαρκεια της 2ωρης καθυστερησης του τρένου. Αργότερα στο ταξί ανακάλυψα οτι ξέχασα τα κλειδια μου 504 χιλιομετρα βορειότερα της τσάντας μου.

Αυτο το πόστ (όπως και το freeday της προηγούμενης Παρασκευης) ειναι για τον Σπύρο Κλαδίτη, τον 30χρονο ποδηλάτη που έχασε τη ζωή του στην Πανεπιστημίου στις 26-9-09 μετά απο σύγκρουση με φορτηγό

Τι σκεφτόσουν άνθρωπε, όταν ρώταγες της google το ψαχτήρι? Νο 5

Αλλο ένα επεισόδιο της μακροβιότερης σειράς ποστ στο μπλογκ. Σας ευχαριστώ για τα keywords, είναι ανεξάντλητα σε αριθμό και σε απεριγραπτου φαντασίας

Μητέρα, θα αργήσω, φάτε

Δεν ειναι και τοσο τρομερό, εκτός αν ξεχάστηκε στις τουαλέτες του ΚΤΕΛ κηφισου

Ποιος ηταν αυτος που ειπε οτι ο παιδικος οδηγος εξομολόγησης που ανεβασα ειναι παλιός και απαρχαιωμένος? Αυτη η απορία δυστυχώς ειναι φρέσκια.

Ας περάσουμε στην απάντηση: Ειναι αμαρτία να ακους σκυλάδικα! Θανάσιμη αμαρτία. Καψε ολους τους δισκους της Κοκκινου και του Τερλέγκα αμέσως!

Ερευνα αγοράς απο άντρα που ειναι νεκρός στο σεξ.

Ειναι αλήθεια πως οι υπολογιστές υπακούν σε εντολές. Μονο που αυτες οι εντολές δεν ειναι του τύπου: Κατσε, γύρνα, σηκωσε τα μπροστινα ποδαράκια σου κτλ.

Αυτή ή κολοκύθα που πήρα απο τη λαϊκή δεν δουλευει.

Η καρατέκα, ειναι ενα ερπετό που μας έρχεται απο την παλαιοζωική περίοδο. Το είδος εχει επιβιώσει μεσα απο μια επίπονη διαδικασία αναπαραγωγης. Οι θηλυκές καρατέκα, αφήνουν τα αυγά τους σε φωλιές που σκάβουν στην άμμο. Όταν τα αυγά εκκολάπτονται, οι νεοσσοι συμμετέχουν σε ημερίδα καράτε μέχρι τελικής πτώσεως. Πρωταθλητης ανακυρησσεται ο καρατέκας ή η καρατέκα που θα μείνει όρθια.

Τώρα που θα χειμωνιάσει, το βραδυ θα ρίχνουμε πάνω μας μια μελιτζανα και ολα θα πάνε καλά αγάπη μου

Θελω να παρω ενα παιχνίδι για τον ανιψιο μου. Ο άτιμος τα έχει ήδη όλα εκτός απο τη μηχανή εντοπισμού ελευθερων σκοπευτών. Λετε να του αρέσει?

Ναι, κυριες και κυριοι... η Νανα Μουσχουρη, η τραγουδίστρια που εχει πουλήσει περισσότερους δίσκους κι απο την Μαντόνα, εχει πέσει θύμα της πειρατείας στη μουσική.

Συμπτωματικά, αυτό μου ειχε ρωτήσει ενας ταξιτζής μια μέρα (και οχι δεν εννοούσε ποιον δρομο θα προτιμούσα... δεν ηξερε που ειναι η πλατεία)

Στις ντομινάτριξ. Καμία σχεση με το γαλατικό χωριό.

Μια ντομινάτριξ και μια μελιτζανα για το χειμώνα

Καταπληκτική ιδέα για σενάριο

ολο ευθεία

Ολα τα πόστ της σειράς GoogleLOL θα τα βρειτε εδω:

13, 12, 11, 10, 09, 08, 07, 06, 05, 04, 03, 02, 01