...και για να μην ξεχνιομαστε, δειτε αυτο

SFINA: 4. Rewind from SFINA on Vimeo.

Ενα βίντεο ενάντια στη βια, γυρισμένο στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
(Απο την ομάδα SFINA)

"Σε ευθεία βολή πυροβόλησε" λένε οι τεχνικοί συμβουλοι της οικογένειας

Σύμφωνα με σημερινό άρθρο στην Ελευθεροτυπία, το συμπέρασμα των τεχνικών συμβούλων της οικογένειας του Αλέξη είναι οτι ο ειδικός φρουρός πυροβόλησε σε ευθεία βολή.

Οι Γ. Ραφτόγιαννης, δικαστικός πραγματογνώμονας και ειδικός σε θέματα εξέτασης πυροβόλων όπλων, και Συμ. Μεσογίτης, ιατροδικαστής, αφού αξιολόγησαν όλα τα ευρήματα-στοιχεία της υπόθεσης κατέληξαν ότι:

Προκύπτει σαφώς ότι αφενός μεν σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει βολή προς τον αέρα, αφετέρου δε προκύπτει βολή με ευθεία πρόταση του χεριού του βάλλοντος προς το θύμα.

Οι δύο τεχνικοί σύμβουλοι είναι κατηγορηματικοί ως προς το συμπέρασμα τους και με αυτό το πόρισμα στηρίζεται απόλυτα η κατηγορία για ανθρωποκτονία απο πρόθεση. Στην απόρριψη του ισχυρισμού του Κορκονέα για ''βολή στον αέρα'' συμφωνούν όλοι οι ειδικοί που έχουν ασχοληθεί με την υπόθεση.

Περισσότερα στο άρθρο της Ελευθεροτυπίας

Τα ΜΑΤ σας ευχονται χρονια πολλα!

(φωτο: alepouda 13/12/08)

Η χορωδία των ΜΑΤ στους γιορτινούς δρομους των Εξαρχείων μοιράζει δώρα, χαρά και συγκίνηση (με τα γνωστά δακρυγόνα) όλα μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Οι κάτοικοι τους πετάνε λουλούδια, μαζί με την γλάστρα, και ανταποδίδουν με την νούμερο 1 επιτυχία αυτών των χριστουγέννων: Μπατσοι-γουρούνια-δολοφόνοι

Η κυβέρνηση δεν θα τυπώσει ευχετήριες κάρτες φέτος ωστε να διαθέσει το αντίστοιχο ποσό για την αγορά νέων χριστουγεννιάτικων δακρυγόνων 

...Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες, δίχως καβάντζα καμιά

Το παρακάτω κείμενο το έγραψε η Xripol (που τοσο καιρό της λέω να κάνει blog και δεν με ακούει). Ανεβάζω λοιπόν εγώ το κείμενο, για να μπορέσει να το διαβάσει περισσότερος κόσμος, γιατι πραγματικά αξίζει

Video που δείχνει πώς καταστέλουν τα ΜΑΤ νεαρούς διαδηλωτές (και ψεκαζουν με δακρυγονα στο προσωπο μια κοπέλα)

...Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες

δίχως καβάντζα καμιά

ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας

και η ψυχή μου πηδά

στου απέραντου τη ψύχρα...

 

Αναρωτιέμαι αν η απογοήτευση οδήγησε στον ατομισμό, τη στενοκεφαλιά και την πλήρη έλλειψη ήθους, ιδεών και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ που συναντά κανείς καθημερινά στην εποχή μας, σ' αυτή τη χώρα (τουλάχιστον).

Μάλλον έγινε το αντίθετο και έτσι κατασκευάσαμε ανάλογα και τους πολιτικούς που μας αξίζουν.

Τα παιδιά μας, μαθαίνουν ότι πρέπει να έχουν μέσον και να λαδώσουν προκειμένου να πετύχουν… οτιδήποτε. Αλλά ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ. Τα πάντα έχουν την τιμή τους.

Μαθαίνουν να μην αναλαμβάνουν ποτέ καμιά ευθύνη για κάποιο λάθος τους (στη δουλειά, στο δρόμο κλπ) και να βλέπουν παντού το άδικο. Παντού.

Άχρηστοι παλιάνθρωποι τη γλυτώνουν πάντα (είτε πρόκειται για μεγάλα σκάνδαλα, για άμεσους ή έμμεσους φόνους, είτε για μικρότερα «κόλπα» στη δουλειά κλπ) και οι γλύφτες, τα λαμόγια και οι άξεστοι ανεβαίνουν ψηλά.

Όλα αυτά με ή χωρίς το περίβλημα ενός λάιφ-στάιλ του εξυπνακισμού, του σνομπισμού και της υποκουλτούρας. Το ταπεινό έχει πεθάνει. Είναι ισοδύναμο με την αδυναμία. Οι hype καλλιτέχνες (και οι  post-"δημοσιογράφοι") αναλώνονται στη δηθενιά που τους κάνει να αισθάνονται «μέσα στα πράγματα» και στην «ιν παρεούλα της πόλης», χωρίς να προσφέρουν κάτι το αξιόλογο ή κάτι που να μιλάει για της ζωές μας!

Βέβαια, άλλοι «καλλιτέχνες» απλά φτιάχνουν άθλια, πανομοιότυπα καψουροτράγουδα. Αυτοί είναι και οι πιο καλοπληρωμένοι.

(φυσικά υπάρχουν και λίγες εξαιρέσεις, αλλά είναι λάθος όλοι μας να θεωρούμε αβασάνιστα τον εαυτό μας ως τέτοια).

Αν δεν χάσουν κάθε ηθική και αξιοπρέπεια τα παιδιά, μια μέρα θα αφεθούν να πεθάνουν στα νοσοκομεία μας, θα ταλαιπωρηθούν από το δημόσιο, θα παιδεύονται στη δουλειά –αν βρουν- για 700 ευρώ. To κράτος (δηλαδή ο κάθε βυσματίας  ψηφοφόρος του) θα τους κατακλέψει και δεν θα τους προσφέρει τίποτα ποτέ. Ούτε ασφάλεια, ούτε ασφάλιση, ούτε σύνταξη. Δικαιοσύνη, δρόμους, έργα, καθαριότητα, σεβασμό, πολιτισμό, έρευνα, επιστήμη…

Τα πτυχία τους, τα ταλέντα τους και οι υγιείς προσπάθειες τους θα εκτιμηθούν μόνο αν φύγουν απ' τη χώρα. Εδώ μετράει μόνο «ο γνωστός» και η λαμογιά. Η πονηριά και τα παραθυράκια.

Φυσικά δεν θα πάρουν ποτέ μια αξιόλογη παιδεία, η οποία φυσικά κι αυτή δεν θα είναι δωρεάν.

Κι άλλα πολλά…

Εχθές άκουγα εδώ τους συναδέλφους μου να λένε «να πάνε τα σκοτώσουν όλα τα κωλόπαιδα που καίνε τις περιουσίες του κοσμάκη!!».

(επιτέλους, ο «κοσμάκης» ας γίνει κόσμος και η περιουσία του, υλική ή μη, θα σωθεί!)

Οι συνάδελφοι αυτοί είναι όλοι γονείς. Δεν τους άκουσα ποτέ να εκφράζονται έτσι, τόσο «έντονα» για όλα τα παραπάνω. Είμαι χρόνια σ' αυτή τη δουλειά. Έχουμε ακούσει τόσα σκάνδαλα, τόσα εγκλήματα κατά του συνόλου, τόσες καταστροφές… 

Μαθαίνουν στα παιδιά τους πώς να γίνουν όπως οι ίδιοι! Αυτοί που δημιούργησαν και συντηρούν την κατάσταση που ζούμε. Μάλλον θεωρούν ότι αυτή η ελληνική πραγματικότητα δεν αφορά τα δικά τους παιδιά, γιατί έχουν «άκρη» κι έτσι στο δρόμο με τα σκατά, αυτά θα βαδίσουν στο πεζοδρόμιο. Τα έχουν ήδη προορισμένα για το πεζοδρόμιο της λαμογιάς και την ΑΝΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.

Τα παιδιά τους θα διαπράξουν μεγάλα ή μικρά εγκλήματα μεγαλώνοντας! Έτσι τα διαπαιδαγωγούν, σ' αυτή τη χώρα.

Θέλουν όμως να τα σκοτώσει ένας μπάτσος, αν τους πειράξουν το αυτοκίνητο (τη μεγαλύτερη αγάπη και στάτους σύμπολ τους. Την πεμπτουσία του γκρηκ ντρημ!).

Το κράτος έβαλε τους προβοκάτορές του να κάψουν μικρομάγαζα (σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο, αλλά και που είδαμε με τα μάτια μας. Αλλά έτσι κι αλλιώς γνωρίζουμε αυτές τις τακτικές από παλιά).

Μετά αμέσως βγαίνει με γενναιοδωρία και δίνει αποζημιώσεις στους πληγέντες, όπως έκανε τότε που άφησε την Ελλάδα να καεί (και η κυβέρνηση επιβραβεύτηκε με επανεκλογή).

Δημιουργεί εντυπώσεις, με θύματα τη χώρα, τον άνθρωπο, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την κοινή λογική, τις τσέπες μας. Και τα καταφέρνει.

Μας βάζει να πληρώνουμε μια άχρηστη, αλλά και (δολοφονικά) επικίνδυνη Αστυνομία, που δουλεύει μόνο για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα μιας επικίνδυνης πολιτείας. 

Παρεμπιπτόντως, είναι γνωστό ότι στην περιοχή που σκότωσαν το παιδί, την περιοχή που «μαζεύονται οι αλήτες, που τους αξίζει ότι κι αν πάθουν» δρα η μαφία της αστυνομίας. Τα μαγαζιά (όπως ξέρω από άνθρωπο που έχει κατάστημα εκεί) πληρώνουν προστασία στη μαφία της αστυνομίας (η οποία θεωρείται η ακριβότερη, πάνω από την Αλβανική, τη Ρώσικη κλπ, που έχουν άλλες περιοχές). Φυσικά, αν δεν πληρώσουν όλοι ξέρουμε ότι οι ίδιοι τους σπάνε τα μαγαζιά σε χρόνο μηδέν.

Τα ναρκωτικά που διακινούν είναι άλλο θέμα…

Ντροπή να κατηγορείς το χέρι που σε ταΐζει, λένε… Οι μπάτσοι (γενικά το παρακράτος που μας κυβερνά) έχουν βγάλει βίλες (και) από τα Εξάρχεια. 

Ακόμα κι αν η θεωρία ότι το (παρα)κράτος έσπασε τα μικρομάγαζα φαίνεται αναληθής και τραβηγμένη (φυσικά έκαναν ζημιές και οι αντεξουσιαστές, τα παιδιά, διάφοροι καταπιεσμένοι, αγανακτισμένοι, αλλά και κάποιοι χουλιγκάνοι. Οι κοινωνία μας έχει απ' όλα), όλοι (πολλοί, έστω) είδαμε με τα μάτια μας το εξής: η αστυνομία και το κράτος άφησαν να καεί ότι κάηκε (μπορώ να πω τουλάχιστον για την Κυριακή).

Ξέρουμε ότι η αστυνομία μπορεί, αν θέλει, να συλλάβει τους ταραξίες και μάλιστα χωρίς να τους σαπίζει στο ξύλο και να τους πατάει το λαιμό (όπως έκανε με το ζευγαράκι των γυμνασιόπαιδων στην Ομόνοια). Αυτή ήταν –ας πούμε- και η δουλειά της. Δεν την έκανε.

Αυτή η ιστορία είναι πολύ παλιά. Η ίδια τακτική. Γνωστά πράγματα. Αναρωτιέμαι πώς ο μέσος οικογενειάρχης αδυνατεί να το καταλάβει, τόσα χρόνια!

Αν κατέβαινες στην Αθήνα την Κυριακή (και άντεχες τα δακρυγόνα –και βασικά την αηδία- στην ατμόσφαιρα), μπορούσες άνετα να παρακολουθήσεις (από το «πεζοδρόμιο») ομάδες των 5-10 ατόμων να τα σπάνε με ξύλα και πέτρες. Οι παρέα σου στο πεζοδρόμιο θα ήταν δυο-τρεις διμοιρίες καρα-αρματωμένων ματατζήδων που παρακολουθούσαν χαλαροί. Σχετικά χαλαροί, γιατί εκνευριζόντουσαν που άκουγαν τους «ταραξίες» να τους περιγελούν και να τους βρίζουν. Ήξεραν ότι τους είχαν για την πλάκα –αν δεν είχαν αυτές τις ρημάδες τις οδηγίες- και ο «ανδρισμός» τους δεν το σήκωνε. Μπορούσαν μόνο να εκτονωθούν πάνω σε κανένα πιτσιρίκι όταν το ξεμονάχιαζαν (καμιά δεκαριά απ' αυτούς), εκτός φάσης. Οι ζημιές έπρεπε να γίνουν.

Έπρεπε το κράτος και η κοινωνία από θύτης να παρουσιαστεί ως θύμα και μετά και ως σωτήρας του «απλού πολίτη»!

Τέλος υπάρχει και η άλλη εκδοχή. Του μέσου νεοέλληνα (όπως διαπιστώνω). Το κράτος έκανε ότι μπορούσε. ΟΚ. Ένας ψυχάκιας μπάτσος τα πήρε στο κρανίο με κάποιους θερμόαιμους πιτσιρικάδες και πυροβόλησε ένα παιδί. Ναι, σίγουρα κρίμα το παιδί! Όμως μετά, με αυτή την αφορμή, οι μικροί κακομαθημένοι -που έχουν μάθει να μη σέβονται τον κόπο του άλλου, γιατί ο μπαμπάς τους τα προσφέρει όλα απλόχερα στο πιάτο και ακόμα δεν ξέρουν τι πάει να πει «βγάζω το ψωμάκι μου»- τα σπάσανε και τα κάψανε! Βαριούνται τη ζωή τους τα βρωμόπαιδα και θέλουν, εις βάρος του αθώου έλληνα πολίτη, να κάνουν χαβαλέ και να νοιώσουν ότι έχουν δύναμη και κάνουν μια επανάσταση. Απλά καταστρέφοντας και χωρίς να προτείνουν κάτι.

Ακόμα κι έτσι, πόσες επιχειρήσεις κάηκαν? Δεν ξέρω. Ας υποθέσω 20, στην Αθήνα. Πόσες έχουν σπασμένα τζάμια και λείπει και μέρος του εμπορεύματος? Να πούμε 200 (στην Αθήνα)? Θέλετε να πούμε 400 τζαμαρίες? Οι περισσότερες απ' αυτές τις επιχειρήσεις είναι ασφαλισμένες και θα πάρουν και αποζημίωση απ΄το κράτος.

Φυσικά και είναι λυπηρό και –για κάποιους καταστηματάρχες- άδικο!!

Διάβασα ότι από 1/1/2008 μέχρι και 31/10/2008 έκλεισαν 3.000 επιχειρήσεις στην Ελλάδα. Βασικά, άνοιξαν 5.127 και έκλεισαν 8.112. Και πόσες χιλιάδες απολύθηκαν? Πόσοι ελεύθεροι επαγγελματίες χρωστάνε στο ΤΕΒΕΕ που τρέχει κάθε μήνα, ενώ αυτοί δεν βγάζουν τίποτα (ή πληρώνονται για τις δουλειές τους τουλάχιστον μετά από εξάμηνο)? Πόσοι δεν βρίσκουν δουλειά? Πόσοι έχασαν τα σπίτια τους από τις τράπεζες?

Αυτοί δεν θα αποζημιωθούν ποτέ. Αυτοί απλά βλέπουν το χρήμα να πηγαίνει σε πονηρές τσέπες και σε κρυφούς λογαριασμούς (γιατί χρήμα υπάρχει, παρά την όποια «κρίση»). «Τι Χριστούγεννα θα περάσουν αυτοί οι άνθρωποι»?!

Όμως δεν άκουσα ποτέ όλον αυτόν τον καιρό τέτοια «λαϊκή οργή» για όλα αυτά. Παράδοξο. Άδικο. Άνισο.

Μόνο αποδοχή, σκύψιμο, αλλά και τροφοδοσία της όλης αυτής κατάστασης, με όποιο μέρος της ευθύνης φέρει ο καθένας μας με τις πράξεις του, τις επιλογές του, την «καριέρα» του και τη ζωή του.

Το «να τα σκοτώσουν όλα τα κωλόπαιδα», το άκουσα τώρα. Για αυτές τις ζημιές, όσες κι αν ήταν αυτές (και όσες απ΄ αυτές κι αν έκαναν τελικά τα εν λόγω κωλόπαιδα).

Μάλλον τα κωλόπαιδα (τα παιδιά τους!) είναι απλά ο εύκολος στόχος για την αγανάκτησή τους.

Αν αυτοί οι γονείς αντιδρούσαν σε οτιδήποτε από αυτά που γίνονται σ' αυτή τη χώρα, που γίνεται χρόνο με το χρόνο και πιο ανήθικη –με τον τρόπο ζωή τους,  με τη συμπεριφορά τους, με την ψήφο τους, αλλά και με τη φωνή τους και με ειρηνικές διαδηλώσεις- ίσως να είχαν αλλάξει κάποια πράγματα.

Ίσως το κράτος και η πολιτεία που δημιουργήσαμε να ήταν καλύτερη.

Ίσως οι ένοχοι να έπαιρναν την τιμωρία που τους άξιζε όλα αυτά τα χρόνια των σκανδάλων και της παρακμής. Οι δολοφόνοι το ίδιο.

Τα παιδιά δεν θα έβλεπαν το μέλλον με κυνισμό και απογοήτευση. 

Ίσως να μάθαιναν να σας σέβονται. Τώρα γιατί να σας σεβαστούν, εσάς και τις περιουσίες σας?

Τελικά ο δρόμος των εξεγέρσεων (ή απλά του μπάχαλου), των καταστροφών, της φωτιάς, της πέτρας, της αναίδειας (και του δακρυγόνου, του ξυλοδαρμού από το κράτος δικαίου κλπ) γίνεται η μόνη ευκαιρία που θα έχουν τα παιδιά σας στη ζωή τους ώστε να ξυπνήσουν, να αφήσουν τις τηλεοράσεις που τους προσφέρετε και το ζάλισμα από μια στείρα παραπαιδεία. Να νοιώσουν ότι είναι υπολογίσιμοι (έστω ως ψευδαίσθηση).

Να γίνουν καχύποπτοι απέναντι στους μηχανισμούς αυτού του κράτους, να αμφισβητήσουν την «έγκυρη δημοσιογραφία» και να αισθανθούν τη γλυκιά αίσθηση της αλληλεγγύης.

Είναι η μόνη ευκαιρία που έχουν να πετάξουν πέτρα σε αυτούς που αργότερα θα πληρώνουν, ενδεχομένως για να σκοτώνουν τα δικά τους παιδιά.

Τελικά, για πολλά από αυτά, θα είναι η μόνη ευκαιρία για να αποκτήσουν μια ιστορία δράσης, μια ιστορία αντίδρασης μέσα στη μίζερη ζωή που τους έχετε προσχεδιάσει, έτσι ώστε να έχουν κάτι να λένε στα τραπέζια με τους φίλους τους (αν προλαβαίνουν να δουν τους φίλους τους) όταν θα είναι 40άρηδες. 

Και για αυτό: Ντροπή σας!!!

Απλά ελπίζω κάποια από τα παιδιά μεγαλώνοντας, να δουλέψουν με ήθος, αξιοπρέπεια κι αφύπνιση και με την αξία (και τις αξίες) τους να πετύχουν κάτι καλύτερο για αυτή τη χώρα. Σίγουρα υπάρχουν τέτοια παιδιά (είτε είναι στο δρόμο τώρα είτε δεν είναι), αλλά ελπίζω να μην αποτελέσουν τη συντριπτική μειοψηφία και να μην τους φάνε λάχανο οι αποβλακωμένοι μπούληδες που τρέφετε στα σαλόνια σας. Να μην εξοστρακιστούν. Δυστυχώς αυτά εξοστρακίζονται και όχι οι σφαίρες.

Ελπίζω επίσης αυτή η τραγωδία (η δολοφονία του παιδιού), το μπάχαλο και η αηδία  των τελευταίων ημερών να μην πάει εντελώς χαμένη. Να σταθεί αφορμή για να ξυπνήσουμε και μερικοί «μεγάλοι».

Ήδη κάποιοι διαβάζουν περισσότερο, ενημερώνονται από το ίντερνετ αλλά και από τον διπλανό τους, συζητάνε μεταξύ τους ουσιώδη θέματα. Ίσως να αναλογίζονται τις δικές τους ευθύνες για όλα αυτά, όποια κι αν είναι η θεωρία τους για αυτά που γίνονται αυτές τις μέρες.

Οι παρέες ανταλλάσουν μεταξύ τους απόψεις για ουσιώδη θέματα (και όχι για τα μποτάκια της απέναντι και το που τραγουδάει ο Μαζωνάκης)!

Αυτό είναι ήδη ένα κέρδος.

Και η ζωή συνεχίζεται…

 

Εδω ο κοσμος καιγεται... και οι υπουργοι στα μπουζουκια

Σύμφωνα με άρθρο που διαβασαμε στην Ελευθεροτυπία, το σαββατο βραδυ, λιγες ωρες μετα τη δολοφονια του Αλέξη, και την αμεση πυροδοτηση των επεισοδιων, ο υπουργός Παιδείας Ευριπίδης Στυλιανίδης πήγε σε γνωστο κεντρο της Ιερα οδου για να απολαυσει τον Τερζη και την Παπαρίζου. Δεν ηταν μονος, μαζι του διασκέδασε και ο υφυπουργος Εσωτερικων Χρήστος Ζώης (δηλαδη ο αμεσος υφισταμενος του Προκοπη Παυλόπουλου)
Την Κυριακή ο υπουργός μας ενώ η Αλεξάνδρας καιγότανε πήγε στο ΟΑΚΑ για να δει ποδόσφαιρο (ετσι βρε αδελφε για να ξεσκάσει λίγο ακόμα) και τη Δευτερα γυρισε στη δουλιτσα του, στο υπουργειο παιδείας και εξέφρασε την οδύνη του για το γεγονός...

Ας μάθουμε όμως δυο-τρια πράγματα για τους ανθρώπους που μας κυβερνάνε και ας δουμε και τις φωτογραφίες τους για να συνδυάσουμε την φάτσα με το έργο και να μην ξεχάσουμε...

Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1966 στην Κομοτηνή. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, από την οποία αποφοίτησε το 1989. Το 1994 έγινε διδάκτορας Συνταγματικού Δικαίου από το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.
Διετέλεσε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ την περίοδο 1984-1989 και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ την περίοδο 1994-1995. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 2000 και ανέλαβε υφυπουργός Εξωτερικών το 2004. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2007 του ανατέθηκε η θέση του Υπουργού Παιδείας.
Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά. Μιλά αγγλικά και γερμανικά.

Εχει γράψει διάφορα που αυτή την στιγμη και μονο σαν τιτλοι φαντάζουν ειρωνικά, όπως:
Σπάστε τη σιωπή
Το όραμα και ο ρόλος της ελληνικής νεολαίας στην Ευρώπη που ενώνεται
Πως θα ανατρέψουμε τη δικτατορία των μετριοτήτων
Για μια κοινωνία ανθρώπινη- Για μια Ελλάδα ισχυρή

Διαβάστε τα σχετικά κειμενα εδώ

Ο Χρήστος Ζώης γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ της Δυτικής Γερμανίας στις 10 Μαΐου 1968. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (DEA) στο Δημόσιο Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο Toulouse I της Γαλλίας. Στις εκλογές του 2000, του 2004 και του 2007 εκλέγεται βουλευτής Λάρισας με την ΝΔ.
Στις 7/10/2002 εκλέγεται Γραμματέας του Προεδρείου της Βουλής και διετέλεσε μέλος σε Διαρκείς και Ειδικές Επιτροπές. Τον Μάιο του 2007, ορίζεται Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της ΝΔ και ex officio μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της ΝΔ. Από τις 19 Σεπτεμβρίου 2007 είναι υφυπουργός Εσωτερικών.
Από το 1983 είναι μέλος της ΟΝΝΕΔ και της ΝΔ Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος από το 1997. Εκτελεστικό μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της ΟΝΝΕΔ, υπεύθυνος για θέματα σχετικά με εργατικά σωματεία, συνεταιριστές και νέους επιστήμονες.
Γνωρίζει Γαλλικά και Αγγλικά.

προσωπικό site του υφυπουργού μας

Αυτο πρεπει να το ακουσουν ολοι!

Να ενημερωθουμε για την πραγματικοτητα που μας περιβαλλει.

Το ηχητικό ντοκουμεντο απο την ραδιοφωνικη μεταδοση του αλφα.

Τα Ματ δερνουν τρια παιδια στην Ομονοια ενω αυτα ειναι ηδη με χειροπεδες. Ο κοσμος αντιδρα απεναντι στην απροκάλυπη βια και καταχρηση εξουσίας. Ειναι ανατριχιαστικό... και αυτά συνέβαιναν παντου χθες.

ακουστε το!

Διαδηλωση στην Αλεξανδρας 7 δεκεμβριου 2008

(Για περισσότερες φωτογραφίες απο χθες και σε μεγαλυτερη ανάλυση κλικ εδω)

Έχω καθυστερήσει στο ραντεβού. Κατεβαίνω με το τρόλεϊ. Είμαι από τους ελάχιστους που ξέρουν τι συμβαίνει. Πολλοί ανύποπτοι μετανάστες και μερικοί έλληνες κατευθυνόμαστε προς το κέντρο. Ο οδηγός κάθε τόσο λέει ότι η κίνηση έχει διακοπεί πριν το πολυτεχνείο. Το τρόλεϊ πρέπει να γυρίσει πίσω. Μια κυρία μονολογεί φωναχτά, ενάντια στις αναταραχές. Ένας κύριος που θυμίζει καθηγητή προσπαθεί να της εξηγήσει την κατάσταση. Φαίνεται καλλιεργημένος άνθρωπος αλλά στο τέλος δεν αντέχει το συντηρητικό της μονόλογο και αρχίζει να της λέει φωναχτά «Σκοτώσανε ένα 15χρονο, σκότωσαν ένα 15χρονο, μπορείτε να το καταλάβετε αυτό?» Η κυρία δεν δείχνει να καταλαβαίνει, του λέει «Μα να βάζουν φωτιές και να χτυπάνε αστυνομικούς? Γιατί χτυπάνε τους αστυνομικούς?». Ανεβάζω σφυγμούς, μου ’ρχεται να της φωνάξω. Δεν αντέχω, θέλω κι εγώ να φωνάξω σε όλους όσους δεν καταλαβαίνουν, ότι σκοτώσανε ένα 15χρονο, σκοτώσανε ένα παιδί και εγώ αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω ούτε να το δεχθώ. Δεν φωνάζω όμως. Ντρέπομαι τους μετανάστες που κάθονται ανάμεσα σε μένα και σε αυτήν και δεν θέλω να βάλω τις φωνές.

Κατεβαίνουμε. Από νωρίς αρχίζει να φαίνεται οτι κάτι συμβαίνει. Οι τροχονόμοι έχουν κλείσει από πολύ ψηλά την πατησιών. Περπατάω βιαστικά. Οι πρώτες σπασμένες βιτρίνες. Η μυρωδιά από καμένο. Φτάνω στη στροφή για Αλεξάνδρας. Έχει μια ανατριχιαστική ησυχία. Το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος από τα βήματα των ανθρώπων. Στο βάθος της Αλεξάνδρας, καπνοί, θολή ατμόσφαιρα και χαμηλή ορατότητα. Κοιτάζω γύρω μου. Άνθρωποι σαν κι εμένα, τίποτα το αντιεξουσιαστικο ανεβαίνουν αμίλητοι, βιαστικά για να βρουν την πορεία. Αριστερά και δεξιά στα πεζοδρόμια περίεργοι που προσπαθούν να δουν τι γίνεται από απόσταση ασφαλείας. Θα συναντήσω πολλούς τέτοιους παραπάνω.
Κουβαλάω την φωτογραφική μαζί μου, όπως πάντα. Την βγάζω από την τσάντα μου. Τηλέφωνο:
-Που είσαστε?
-Είμαστε ψηλά, μην ανεβαίνεις, γίνεται χαμός
-Χαμός?
-Εσύ, που είσαι?
-Στο υψος του πάρκου, εκεί που έχει πιάσει φωτιά ένα κτίριο (1)
-Φωτιά σε κτίριο?
(ξαφνικά καταλαβαίνω ότι δεν μιλαει σε μένα πια)
-Ανδρέα μην πας εκεί! Φύγε Ανδρέα, φύγε
(κόβεται η γραμμή)

Αρχίζω πάλι να ανεβαίνω. Κάδοι καμένοι παντού(2, 3, 4, 5). Βρίσκομαι μέσα στους καπνούς που έβλεπα από την Πατησίων. Η μυρωδιά από τα δακρυγόνα γίνεται όλο και πιο έντονη. Προχωραω. Για πρώτη φορά συνειδητοποιώ πόσα πολλά βενζινάδικα έχει η Αλεξάνδρας. Έχουν βάλει φωτιά διπλά σε βενζινάδικο (7). Είναι τρελοί? Απέναντι έχει ένα ακόμα βενζινάδικο. Σκεφτομαι τα χειρότερα και περναω με διπλό βήμα από ανάμεσα τους. Λίγα μέτρα πιο πάνω βλέπω το πρώτο καμένο αυτοκίνητο.(8, 9, 10, 11, 12) Που είναι η πυροσβεστική? Μετά από λίγο εμφανίζονται. Είναι οι ίδιοι, 2-3 οχήματα που θα τους πετυχω πολλές φορές να πηγαίνουν την λεωφόρο πάνω κάτω τρέχοντας να προλάβουν.

Παρακάτω μια γυναίκα, απεγνωσμένη και απαίδευτη, πέταξε νερό από τον τρίτο σε μια εστία στο δρόμο και η φωτιά άπλωσε και ακούμπησε τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ένας κάτοικος έτρεξε με λάστιχο στο δρόμο και συμμάζεψε λίγο την κατάσταση. Δεν ξέρω αν τα κατάφεραν, έπρεπε να συνεχίσω. (13)
Τα δακρυγόνα έχουν γίνει ανυπόφορα. Όλοι φορανε μαντήλια και κασκόλ στο πρόσωπο. Δεν γίνεται τίποτα. Τα καινούργια χημικά δακρυγόνα είναι ανίκητα. Ο δρόμος έχει γίνει κίτρινος από την σκόνη. Προσπαθώ να θυμηθώ αν πρέπει να αναπνέεις από τη μύτη ή από το στόμα. Είναι αδύνατο όπως και να’ναι. Μπροστά μου ένα τείχος πυκνού καπνού. Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω. Έντονη δυσφορία. Είμαι σχεδόν μόνη μου σε αυτό το σημείο. Κάποιοι που είναι πιο μπροστά χάνονται γρήγορα μέσα στους καπνούς. Κάνω να προχωρήσω και δεν μπορώ άλλο… κάνω αναστροφή… Δυο βήματα – τρία βήματα και ντρέπομαι. Ντρέπομαι να τα παρατήσω. Στριβώ στα στενά. Ξέρω ότι οι άλλοι είναι πιο μπροστά και πρέπει να βρω τρόπο να τους συναντήσω. Προχωραω παράλληλα της Αλεξάνδρας. Οι κάτοικοι έχουν βγει, λίγο από περιέργεια, λίγο από ανησυχία στις εισόδους των πολυκατοικιών. Έχουν βγει έξω με τις παντόφλες. Με κοιτανε περίεργα. Σκεφτομαι πως ισως να φαίνομαι κάπως περίεργη κι εγώ έτσι όπως βούτηξα στον ήσυχο κόσμο τους. Μια κοπέλα αλαφιασμένη, με μια κάμερα και με ένα μάτι κλειστό από τα δακρυγόνα (θα μπορέσω να το ανοίξω μίση ώρα αργότερα)

Μιλαω στο τηλέφωνο. Τώρα είμαι εγώ μπροστά και οι άλλοι έχουν πάει πίσω. Βγαίνω πάλι στην Αλεξάνδρας. Βλέπω για πρώτη φορά τα ματ.(14) Στέκονται και καμαρώνουν τη φωτιά σε ένα παράρτημα υπουργείου, ή τράπεζας. Πολλοί περίεργοι κάθονται και χαζεύουν. Σαν να βλέπουν τηλεόραση. Με ανακατεύει αυτό, ίσως να είναι και τα δακρυγόνα. Ένας ματατζης με κοιταει. Ξέρω ότι δίνω στόχο με τη μηχανή στα χέρια. Βάζω τον τηλεφακό. Τραβαω μερικές με τα ματ και προχωραω προς το φλεγόμενο κτίριο μέσα από ένα παρκακι. Ξαφνικά αυτό που έβλεπα μέσα σε στενό πλάνο, εμφανίζεται μπροστά μου σαν ένα ολοκληρωμένο δράμα. Δεν είναι το κτίριο μόνο που καίγεται. Στην διπλανή πολυκατοικία δυο άνθρωποι με τα λάστιχα του ποτίσματος προσπαθούν να σώσουν τα σπίτια και τη ζωή τους. (15, 16) Ο κόσμος κάτω, τους κοιτάζει (17), τα ματ τους κοιτανε (18) κι εγώ σαν μέσα σε κακό όνειρο προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Που είναι η πυροσβεστική? Σε λίγο τους βλέπω να έρχονται. Εγώ πρέπει να φύγω, πρέπει να βρω τους άλλους. Μόλις πάω για να κατεβω, ακουω συνθήματα και μια βοή. Επιτέλους συνανταω και την πορεια. Τα ματ φεύγουν από τη θεση τους και συντάσσονται στο πεζοδρόμιο. Οι θεατές αφήνουν το θέαμα της πολυκατοικίας και γυρνάνε να κοιτάξουν προς την πορεία. Ακριβώς σαν να άλλαξαν καναλι. Ο κόσμος στην πορεία βλέπει την διμοιρία και οι φωνές τους δυναμώνουν. «Μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι». Ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι πίσω από τα ματ – δηλαδή σε πολύ κακό σημείο – πάνω που ετοιμάζονται να πέσουν δακρυγόνα, μολότοφ και ξύλο.

Χώνομαι στη Χαριλάου Τρικούπη. Οι άλλοι είναι κάπου κοντά, αλλά πάλι χανόμαστε. Γυρναω προς την Αλεξάνδρας. Με ειδοποιούν από το τηλέφωνο.
-Χαριλάου Τρικούπη και Αλεξάνδρας πέφτει άγριο ξύλο. Μην συνεχίζεις.
-Που είσαστε?
-Περάσαμε απέναντι. Έχουμε αποκλειστεί. Πήγαινε προς το σπίτι μου.

Ανεβαίνω πιο ψηλά, φτάνω Ασκληπειου. Γυρναω τα στενά μήπως αποκτήσω καλύτερη οπτική επαφή με την κατάσταση. Ξαφνικά, σαν από το πουθενά και εντελώς αθόρυβα βλέπω ένα ποτάμι ανθρώπων να ξεχύνεται από την Αλεξάνδρας, στην Ασκληπειου. Είναι τα παιδιά από την πορεία. Μικρά παιδιά, έφηβοι, κορίτσια και αγόρια, χωρίς κουκούλες, ξύπνιες φάτσες. Κάποιοι ανάμεσα τους τυλίγουν τις σημαίες. Είναι ανακατεμένοι, έφηβοι και πιο μεγάλοι. Μπροστά μου περναει κι ένας που κουβαλαει ένα βαρύ ξύλινο κοντάρι. Παγώνω. Μου φεύγει ο ρομαντισμός.

Έχω κουραστεί. Η Νεάπολη, εκεί κοντά στον Λυκαβηττό είναι όλο ανηφόρες. Τριγυρναω τόσες ώρες και δεν ξέρω πια τι ψάχνω.
-Είσαι δημοσιογράφος? Με ερωτάει κάποιος που στέκεται και κοιταει το αντιεξουσιαστικο ποτάμι.
Συνειδητοποιώ ότι κραταω ακομα τη μηχανή. Για μισό λεπτό σκέφτομαι, ποιος είναι αυτός, τι θέλει. Δεν ξέρεις ποιος είναι τι, αυτές τις μέρες και αυτές τις ώρες. Σκεφτομαι ποια είναι η πιο κατάλληλη απάντηση καθώς τον ζυγίζω από πάνω μέχρι κάτω και τελικά του λέω την αλήθεια.
-Όχι, ερασιτέχνης…
Με κοιτάζει κάπως δύσπιστα καθώς ακόμα έχω τον τηλεφακό πάνω στη μηχανή. Απομακρύνομαι από εκεί και σκεφτομαι ότι δεν ειδα ουτε ένα δημοσιογράφο, ούτε μια κάμερα τόσες ώρες που πάω πάνω-κάτω. Είχε βέβαια κόσμο που τραβούσε φωτογραφίες με τα κινητά τους. Όπως στις συναυλίες. Μονο που αντι για τραγούδια ακούγονταν σειρήνες και οι φωτιές δεν ήταν εφέ.

Έχω πάρει τις ανηφόρες με σκοπό να βρω ένα σπίτι που δεν το βρίσκω έτσι κι αλλιώς ούτε με χάρτη. Σε ένα ήσυχο δρόμο λέω να κάτσω σε ένα πεζούλι για να ξεκουραστώ. Δεν προλαβαίνω. Ακούω ποδοβολητά. Κάτι παιδιά ανεβαίνουν την ανηφόρα προς το μέρος μου. Αυτά δεν θα ηταν πια ουτε δεκαπεντε χρονων.
-Κάνουν ντου? Ρωταω ένα κορίτσι που θα ήταν το πολύ δεκατριών.
Το κορίτσι κοιταει τη μηχανή – πρέπει να την κρύψω σκέφτομαι – με κόβει για ένα δευτερόλεπτο και μου λέει «Ναι»
Πίσω από τον ώμο της είδα ματ με πλήρη εξάρτηση που όμως μόλις είδαν την ανηφόρα προτίμησαν να κυνηγήσουν κάποιους άλλους που πήγανε ευθεία.
Το κορίτσι προχώρησε πιο πάνω αλλά κοντοστάθηκε και γύρισε και μου είπε: «Έχουν σκορπίσει, κυνηγανε σε όλα τα στενά» Σαν να μου έλεγε, πρόσεχε, πουθενά δεν είσαι ασφαλής. Κι ύστερα χάθηκε στη στροφή.
Χαμογέλασα. Μου φάνηκε πολύ γλυκό αυτό. Αλληλεγγύη από μια μικρή και ατίθαση άγνωστη με φτερά στα πόδια.

Ανέβηκα την ανηφόρα και βρήκα το σπίτι
Η συνεχεία της βραδιάς είναι μια άλλη ιστορία που δεν θα την πω

Τελικά, αποκλείστηκα στα Εξάρχεια, η γάτα στο σπίτι ακόμα με περιμένει. Δεν κατάφερα να κοιμηθώ από την υπερένταση, είμαι κουρασμένη, το σώμα μου ποναει, τα μάτια ακόμα τσούζουν και ο λαιμός δεν έχει συνέλθει από τα δακρυγόνα.
Σε λίγο ξημερώνει, δεν έχω ιδέα τι μέρα θα είναι αυτή. Ελπίζω να αλλάξει κάτι, προς το καλύτερο… έστω για μια φορά προς το καλύτερο.

Για τη δολοφονία του έφηβου

Προσπαθώ να γράψω και δυσκολεύομαι. Μου είναι δύσκολο γιατί είμαι προκατειλλημένη. Όταν θα βγει το αποτελέσμα της νεκροψίας θα πρέπει να καταδείξει τους ενόχους και τα θύματα σε ένα πιο ευρύ κοινωνικό επίπεδο. Αν δεν γίνει αυτό, τοτε θα είναι απλά μία ακόμη φορά που η εξουσία σκοτώνει έναν αθώο.

Αυτή η σφαίρα θα δείξει οτι είμαστε θύματα ενός συνεχούς και αδιαόρατου φόβου.

Συνεχώς πέφτουμε θύματα της βίας του φόβου. Δεν είναι μόνο η άμεση βία που παραμονεύει απο πάνω μας. Αυτή είναι σχετικά σπάνια και μεμονωμένη. Η πιο καταλυτική βία είναι ο φόβος. Κανείς δεν ξεφεύγει απο αυτήν. Την άμεση βία την αποφεύγεις αν κάτσεις ήσυχος στο σπιτάκι σου, την έμμεση βία την ζεις μέσα στο σπιτάκι σου. Φοβόμαστε μην χάσουμε τον μικρό μας τεχνητό παράδεισο και συνένοχα κοιμόμαστε σε μιά βουβή κόλαση. Ανησυχούμε μόνο για την βολή μας.

Ευθεία βολή είναι το βόλεμα μας που τόσο τους βολεύει.

Εξοστρακισμός είναι το έγκλημα όλων αυτών που δίνουν όπλα σε πανηλίθιους, στερημένους ανθρώπους. Συγγνώμη… όργανα ήθελα να πω, που διψάν να αισθανθούν πως είναι κάτι σημαντικό, κάτι σπουδαίο, κάτι που αξίζει τον σεβασμό ή έστω τον φόβο.

 

Το να μην αντιδρούμε απέναντι σε όλα αυτά είναι ευθεία βολή απέναντι στη ζωή μας.

 

Κλείνω τωρα.

Πρέπει να κατέβω.