Τι σκεφτόσουν άνθρωπε, όταν ρώταγες της google το ψαχτήρι? Νο 12

Λένε πως η ανθρωπότητα προχωράει χάρη στην περιέργεια και τις απορίες της. Με τέτοιες απορίες φοβάμαι να σκεφτώ προς τα πού προχωράμε. Μια ντουζίνα GoogleLOL συμπληρώνονται σήμερα. Η προσφορά των επισκεπτών ειναι ανεκτίμητη.

«Δεν ξαναβγαίνω Τσικνοπέμπτη, που να με κυνηγάνε τρικαβαλα τα ΜΑΤ με το νυχτικο νεγκλιζέ, που να με χτυπάνε κάτω σαν το χταπόδι και να μου έχουν φυτέψει μολότοφ στο σουτιέν, δεν ξαναβγαινω Τσικνοπέμπτη»

Συγγραφέας ταξιδιωτικών οδηγών (από το Α του Κενταύρου) ετοιμάζει ειδικό αφιέρωμα στις ελληνικές παραδόσεις

...ή στραβός ειν’ ο γιαλός ή στραβές οι τουλούμπες

Και μετά θα λεει... "Φετος δουλεψα πολύ με τον εαυτο μου, καθησα, σκεφτηκα, εκανα μια εσωτερική αναζήτηση: σχετικά με μένα. Εμαθα ποιος είμαι. Κατάλαβα πως είμαι ο,τι καλύτερο μου έχει συμβεί"

Αν δεν εχει ονομάσει δισκο με αυτόν τον τίτλο, τότε θα πρεπει να το κάνει πριν το σκεφτει καποιος αλλος

Μην χάσετε το ημερολόγιο τοίχου με τις πιο σέξυ γαστρεντερίτιδες του 2010

Μωρό μου, κοίτα με και πες μου τι βλέπεις. Δεν έχεις δει τίποτα ακόμη. Δωσ’μου λίγο χρόνο και θα σε κάνω να ξεχάσεις όλα τ’αλλα. Εχω κι αλλα να δώσω κι εσυ μπορεις να τα λευτερώσεις. Μπορώ να πιάσω το φεγγάρι με τα χέρια μου, δεν με ξέρεις εμένανε? Θυμήσου τ’ονομά μου. Φήμη! Θα ζήσω για πάντα, θα μάθω να πετάω, ψηλά! Θα ζησω για πάντα. Φήμη! Θυμήσου, θυμήσου, θυμήσου, θυμησου, θυμήσου. Μωρό μου, κράτα με σφιχτά, γιατι εσυ το κάνεις σωστά. Μπορείς να με στειλεις ισια πάνω στην κορυφή. Δωσ’μου αγαπη και παρε ό,τι έχω να δώσω. Μωρό μου θα’μαι σκληρή, το πολύ δεν είναι αρκετό, θα σφιξω την καρδιά σου μεχρι να σπάσει, ωωω έχω ο,τι χρειάζεται! Φήμη! Θα ζήσω για πάντα, θα μάθω να πετάω, ψηλά! Το νιώθω να’ρχεται. Οι άνθρωποι θα με βλέπουν και θα κλαίνε. Φήμη! Θα καταφέρω να πάω στον Παράδεισο, να φωτίσω τον ουρανό σαν φλόγα. Φήμη! Θα ζήσω για πάντα, μωρό μου θυμήσου τ’ονομα μου. Θυμήσου, θυμήσου, θυμήσου, θυμησου, θυμήσου, θυμήσου, θυμήσου, θυμησου, θυμήσου

One man’s problem is another man’s kinky fantasy

Μπορειτε να ανταλλάξετε στοιχεια εσεις οι δύο?

Για τον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας. Ο αετός ειναι δικέφαλος και το ξενοδοχείο ειναι ιδιοκτησίας μιας ιεράς μονής.

Το google ad words σας προτείνει: Σας αρέσουν τα χοροδράματα, η όπερα και είστε φανατικός της υψηλής τεχνης της αισθητικής. Καντε πλίτς εδώ για να κλείσετε μια παράσταση της επιλογής σας

Μην του μιλάτε του παιδιού

αφήστε το να …

με τα καυτά του …

τον …ο του να κάψει

Χοιρινό φιλετάκι

Φρούτα εποχής

Ρομαντζάδα στη γαστρα

>>>

Υπάρχει κανεις που δεν πιστευει ότι ο έλληνας δεν εχει συμπλεγμα με τη μανα του?

Δεν ξέρω αλλα αμα βρεις στειλε μου κι εμενα στο thelw_na_petaksw@gmail.com

Ναι, μπορειτε να φτιάξετε κάμερα κράνους που να βλέπει μέσα από καπνό και από τοίχους? Βρηκατε τον πρώτο σας πελάτη (245)

Αη σεεεερτς εντ σεεεεερτς εντ ναθινκ καμς απ. Γουαταφάκ?

Μεταξύτονε?

Δοκιμάσατε την νεα καμερα κράνους που βλέπει μέσα από καπνους, υδρατμούς και τοιχους?

Κι αυτές μεταξύτονε?? Αχ Παναγιά μου Μπαλουκλιώτισσα

Με πολλους τρόπους. Αν μαλιστα στο μέλλον πέσουμε έξω και δεν εχουμε ουτε για ρευμα, το ποδήλατο γινεται και ηλεκτρογεννήτρια (οπως στη μάδερ-άφρικα).

Εξω! Έξω από το σπίτι μου

:)

Όπως φαίνεται ο χειρισμός ηλεκτρονικου υπολογιστή είναι λιγοτερο απαιτητικός από μια αφαίρεση

Το google δεν σας ζηλεύει αλλα σας ευχαριστει για την αγαπη και την προτίμηση σας

Γιο-χο-χο, γιο-χοχο σε ένα μικρό ψαχτήρι, γιο-χοχο γιο-χοχο μ’ένα μπουκάλι ρουμι

Γυναικες, γυναικες! Πόσες φορές θα το πουμε!

Αν έχετε πρόβλημα με μικρά ανθρωπάκια που ζούνε στο σπίτι σας πάρτε μια γάτα ή έναν γιατρό (στο τηλέφωνο)

Να πάρεις μια πσαρόβαρκα - το μωρό μου

Να πάρεις μια πσαρόβαρκα,

να πα να βγεις στην Πάρο,

ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ,

κι εκει θα βρεις την φωτο - το μωρο μου

στο υπόσκομαι στη λαγοπσαρένια μου ομορφγιά.

>>>

Νομίζετε ότι ο ελληνας ενδιαφέρεται για την οικονομία, την στάση των γερμανών απέναντι στην Ελλάδα ή την Ε.Ε και το ΔΝΤ? Λάθος! Αυτό είναι το κλίμα που θελουν να μας περάσουν από τα ΜΜΕ. Στην πραγματικότητα ολοι ψάχνουν πώς θα ξυρίσουν τ’αρχίδια τους, γιατι προφανώς οταν ειναι μαλλιαρά δεν μπορεις να γράψεις πάνω τους ευκολα!

Ολα τα πόστ της σειράς GoogleLOL θα τα βρειτε εδω:

13, 12, 11, 10, 09, 08, 07, 06, 05, 04, 03, 02, 01

Αντιεξουσιαστικό τραγουδι στη Eurovision

Ακουστε το ανατρεπτικό τραγουδι που θα στειλει η Ελλάδα Χου! στη Eurovision Opa!
Χου! Χου! Οπα!

Into My Arms

Into My Arms

I don't believe in an interventionist God
But I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask Him
Not to intervene when it came to you
Not to touch a hair on your head
To leave you as you are
And if He felt He had to direct you
Then direct you into my arms

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

And I don't believe in the existence of angels
But looking at you I wonder if that's true
But if I did I would summon them together
And ask them to watch over you
To each burn a candle for you
To make bright and clear your path
And to walk, like Christ, in grace and love
And guide you into my arms

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

And I believe in Love
And I know that you do too
And I believe in some kind of path
That we can walk down, me and you
So keep your candlew burning
And make her journey bright and pure
That she will keep returning
Always and evermore

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

Kitephonics ft. Λένα Πλάτωνος - Αγάπη σε 3 πράξεις

Είμαι σίγουρη πως τo εχω ξαναπεί πόσο ταλαντούχος θεωρώ πως ειναι ο Kite.
Εδώ σε αυτο το κομμάτι βάζει το ταλέντο του διπλα στη Λένα Πλάτωνος και το αποτέλεσμα είναι για ακόμα μια φορά ονειρικό και ταξιδιάρικο.

Μπράβο φανταστικέ μου Kite!

Περισσότερες πληροφορίες και μουσική:

Kitephonic myspace
Fantastikoi Hxoi myspace
Fantastikoi Hxoi Blog

Απο το blog των Φανταστικών Ήχων (aka Kite), μπορείτε (και επιβάλλεται) να κατεβάσετε διάφορα remixes (αλλα και mixtapes), όπως τα

Απέραντα χωράφια

(track)

In heaven

(track) + (youtube)

Ο δρόμος δεν έχει αλλαγή - Ελύτης/Σεφέρης

(track) + (youtube)

Ο αγαθός του Λόφου

(youtube) + (προσεχώς και το λινκ για κατέβασμα)

Sunspots

(youtube)

Kαι μην ξεχάσετε να τσεκάρετε το myspace για τα dj sets του.

...Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις...

Μοναξιά, χιλιάδες φύλλα

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Βλέπεις θεάματα πληρώνεις φόρους
επιθυμώντας μ' όλους σου τους πόρους
να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους
και να 'σαι ο ίδιος σου πομπός

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τα μανιφέστα του καιρού σου μίλα
κίτρινα λόγια με σινιέ ξεφτίλα
πουλάει η μοναξιά χιλιάδες φύλλα
όταν ποζάρει στο φακό

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες, μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη, μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

στιχοι: Κωστας Τριπολίτης
μουσική: Θανος Μικρούτσικος

Άτιτλος ωκεανός

Ενα φιλί μας χώρισε στα δύο
κι υστερα χύθηκε στη μέση ωκεανός
ουτε μισό δεν ειπαμε αντιο
μην τύχει και τ’ακουσει ο ουρανός

Ησυχα έφυγες μην παρει ειδηση, ο διαχειριστής, των ανθρώπων τις πιο βαθιές επιθυμίες. Πριν ξυπνήσει και τραβήξει ασπλαχνος της μοιρας τα σχοινιά μεχρι να σπάσουν, έτσι όπως σπάνε των καραβιών οι κάβοι κι απο θηρία γίνονται χάρτινα παιχνίδια στα κύματα. Απο χαρτί φτιαγμένες οι προσδοκίες και τα όνειρα, απο χαρτί και αυτό το φεγγάρι που σπρώχνω κάθε βράδυ για να’ρθει να σε βρει. Καθώς ισιώνει ο ηλιος τις τσαλακωμένες του ακτίνες πάνω απο το κεφάλι μου, εσυ κατεβάζεις το φεγγάρι, το διαβάζεις, το διπλώνεις και το βάζεις στην τσέπη σου. Υστερα στελνεις ενα φιλί και με βάζεις γλυκά για ύπνο.

Μπατονέτες

Χωρίς μπατονέτες για τα αυτιά δεν ζω. Κι όμως τα κατάφερα και επέζησα για μια ολόκληρη εβδομάδα. Σημερα όμως πηγα στο σουπερμάρκετ και ετσι αυτη η εβδομάδα της δοκιμασίας θα έληγε. Καθώς λοιπόν καθόμουν με ηδονή και προσπαθούσα να επιλέξω μπατονέτες (ποιος ο λόγος για τοσο μεγαλη ποικιλία πάντα αναρωτιόμουν) ακουσα αυτο το πασίγνωστο τραγούδι του Πασχάλη και για πρώτη φορά στη ζωή μου πρόσεξα τους στιχους.

Σε ζηλεύω την ώρα που στο πλάι σου γέρνω

Σε ζηλευω την ώρα που τα χείλη σου παίρνω

Σ'αγαπώ με έναν τροπο που με φέρνει στην τρέλα

γυρω απο σένα η ζωή μου γυρνά

Σε ζηλεύω την ωρα που αγάπη μου δινεις

φοβάμαι τις ώρες που μόνο μ'αφήνεις

το αίμα στο κορμί μου για σενα κυλά

αν καποτε φύγεις δεν θα'χω καρδιά

αν μια μέρα σε χάσω

αν μια μέρα σε χάσω

Μα, την ζηλεύει την ωρα που την φιλάει και την παιρνει και την γέρνει? Και συνέχιζε μέσα στους διαδρόμους του σουπερμάρκετ ο κόσμος να ψωνίζει και να αντιλαλεί το

αν μια μέρα σε χάσω

αν μια μέρα σε χάσω

αν μια μέρα σε χάσω

αν μια μέρα σε χάσω

θα πάψω να υπάαρχω, θα πάψω να ζω.

Αμην! ΝΑ ΠΑΨΕΙΣ, να πάψεις για να γλιτώσεις εσύ, να γλιτώσουμε εμεις, να γλιτώσει κι αυτή, σκεφτηκα. Προσπέρασα τα κωλόχαρτα, τις σερβιέτες και μετα γυρισα πίσω γιατι μεσα στην σύγχυση, ξεχασα να πάρω τις μπατονέτες... και χωρις μπατονέτες για τα αυτια μου δεν ζω.

Πτήση προς την Ανοιξη

Έλεγα στον Νένε - τι τον ταλαιπωρώ κι αυτον? - οτι αποφάσισα να αλλάξω επάγγελμα και να γίνω αεροσυνοδός, για να έχω τα προνόμια των free πτήσεων. Αυτός μου απάντησε οτι θα έλεγα τη? κόφη? τη? κόφη? τη? κόφη? τη? κόφη? εις το infinity.

Μέσα σε ένα πλαστικό πουλμαν με φτερά, να κάνω την παντομίμα της καταστροφής. Ladies and gentlemen, may I have your attention πληηηηζ. We are going to demonstrate the safety instructions in case of emergency landing, παναγιά μου.

Εγώ με ταγιέρ, γοβα και μαντήλι στο λαιμό να κουνάω τα χέρια μου, πέρα δώθε και να μπατσίζω την business class. Ταυτόχρονα να σκεφτομαι απο μέσα μου, πόσο γελοίο ήταν εκεινο το τραγούδι που χορεύαμε μικροι, τα παπάκια στο νερό κανουν μπάνιο δροσερό, και να αρπάζω τη μάσκα οξυγόνου, να τεντώνω το λάστιχο, μπόοοοιιινγκ, μπόιιιινγκ! Υστερα με απλωτές κινήσεις να δείχνω προς τα πού είναι οι νεροτσουλήθρες του αεροπλάνου.

Και τώρα, κυρίες και κύριοι, μαντάμζ ε μενσιεεζ, δέστε τις ζώνες σας και κατεβάστε αυτα τα τρια τραγουδάκια που θα σας πετάξουν με προορισμό την άνοιξη...

Τη? κόφη? Τη? κόφη? Τη? κόφη? Τη? κόφη? Τη? κόφη?

Μόλις φτάνουμε, θα στέκομαι στην πόρτα και θα κάνω με αγριώδες ύφος, θενκ γιου, ευχαριστουμε, φιλ ντανκε, αριβερντέρτσι, μπάη-μπάη, τα-ντάα! αστα λουέγο μίστερ όμορφε κι ωρεβουάρ. Μετά θα τρέχω στις τουαλέτες του αεροδρομίου, θα ντύνομαι Ζορρό και θα εξαφανίζομαι στο ηλιοβασίλεμα με την αγάπη μου...

Η άκρη της νυχτας και της μέρας

Είμαι μεγάλη φαν της αεροφωτογραφίας. Πριν 3 χρόνια βρήκα αυτη τη φωτογραφία που ειναι απο της αγαπημένες μου. (κανε κλικ για μεγέθυνση)

Δείτε πώς αλλάζει η μέρα σε βράδυ. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ειναι οτι αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως απόγευμα δεν τίποτα άλλο παρά το ξεθώριασμα μιας σκιάς.

Γυρνάμε ανάποδα απο τον ήλιο και η σκιά στην πλάτη μας κυνηγά.

Την επόμενη φορά που θα είναι απόγευμα σκέψου όπου κι αν είσαι θα βρίσκεσαι απλά στην άκρη μιας μεγάλης σκιάς που ταξιδεύει.

Δωμάτιο με θέα

Καθώς εμείς κοιμόμαστε, ξυπνάμε, ερωτευόμαστε, χωρίζουμε, πλένουμε τα δόντια μας, μυρίζουμε τις κάλτσες μας και τις ξαναφοράμε, ο Soichi Noguchi κάνει γύρους 400χλμ πάνω απο τα κεφάλια μας μέσα στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS).

Όταν δεν ασχολείται με πειράματα, με τη συναρμολόγηση του ISS, με την παρατήρηση του διαστήματος, ο Soichi ονειρεύεται την γη και στέλνει tweets μαζί με φωτογραφίες απο ψηλά.

Στη φωτογραφία αυτο που φαίνεται ειναι το Παρίσι την νύχτα.

και να τι θα έβαζα να ακούσω αν ήμουν εκεί πάνω

Every time I look down on this timeless town
whether blue or gray be her skies.
Whether loud be her cheers or soft be her tears,
more and more do I realize:

I love Paris in the springtime.
I love Paris in the fall.
I love Paris in the winter when it drizzles,
I love Paris in the summer when it sizzles.

I love Paris every moment,
every moment of the year.
I love Paris, why, oh why do I love Paris?
Because my love is near.

Με ελεύθερο συνειρμό

Έχουν τα ζώα συναισθήματα και σε τι εύρος και βάθος? Ποιο είναι το πιο συναισθηματικό ζώο? Γιατί οι γάτες έχουν φτιαχτεί από τη φύση να αποζητούν την τρυφερότητα έτσι ώστε να τρίβονται από μόνες τους στους τοίχους? Μπορεί μια χελώνα να αγαπήσει? Η Αγάπη είναι ένα leap of faith. Οι χελώνες δεν μπορούν να κάνουν άλματα. Μήπως τελικά αγαπάνε μόνο όσα ζώα μπορούν να πηδήξουν? Οι γάτες έχουν 2 μέτρα επιτόπιο άλμα. Όσο και να έχω τρομάξει τη δικιά μου, δεν εχει πηδήσει πάνω από μισό μέτρο. Έχει κρεμάσει τόσο η κοιλιά της που καθιστή θα μπορούσε να κλωσήσει αυγό πιγκουίνου ανάμεσα στη μπάκα και τα πόδια της. Μήπως είμαι ένας αρσενικός αυτοκρατορικός πιγκουίνος?

Η γάτα μου με βρίζει όταν φτερνίζομαι και με κοιτάει με αποδοκιμασία κάθε φορά που ανάβω τσιγάρο. Δεν θέλει να ζεσταίνω τα πόδια μου πάνω της και μου άσκησε ψυχολογική πίεση για να σταματήσω τα μαθήματα κιθάρας. Χαρη σε αυτό ομως βγηκα πρώτη σε εκεινο το διαγωνισμό ατάκας που εκανε ο Jim Avignon για τη Berlinale στο Ζάππειο το 2008 και τώρα έχω μια δίμετρη ζωγραφιά του που σε κανέναν δεν αρέσει αλλά δεν τολμάνε να μου το πούνε.

Είναι όμως όπως και να'χει ενα πολύ γλυκό γατί. Όταν λείπω ταξίδι κοιμάται στον καναπέ και μόνο όταν είμαι στο σπίτι κοιμάται στο κρεβάτι. Δηλαδή απάνω μου. Όταν κοιμάμαι στον καναπέ πάλι πάνω μου κοιμάται. Μήπως γι’αυτό προσπαθεί να μπει στα μπαγκάζια μου κάθε φορά που ετοιμάζομαι για ταξίδι? Νομίζω ότι μ’αγαπάει, αλλα δεν ξέρω γιατί. Μπορεί να είναι απλά αυτό που έλεγε ο Nat King Cole… I love you for sentimental reasons.

Βρετιπάθαμε!

Έχω μπερδέψει τις εποχές. Έξω έχει χειμωνιάσει, μέσα ήρθε η Άνοιξη και το μόνο που βλέπω ειναι το καλοκαίρι. Έχω δικτυωθεί όσο ποτέ μου, με το κινητό μου μπορώ να ανοίξω το μίξερ του γείτονα και να του τραβήξω και το καζανάκι, κι όμως οι φίλοι μου δεν γκρινιάζουν άλλο πια. Δεν με λένε τεχνοφρίκ, μόνο με κοιτάζουν με χαμόγελο και κατανόηση.

Η γάτα μου έχει σαστίσει κι αυτή εντελώς, γητεύτηκε και περνάει υπαρξιακό, ψάχνει να βρει που πήγε ο άγριος αίλουρος μέσα της. Βιώνει, το άμοιρο γατί, ένα συναισθηματικό τζετ-λαγκ.

Εγώ πάλι, θέλω να βάλω πλυντήριο αλλα δεν εχω διάθεση. Δεν εχω διαθεση, γιατρε μου, να βαλω πλυντηριο, λες και δεν ειναι τα λευκά ή τα έγχρωμα αλλά κονσέρτο πιάνου. Να παίζει ένα πιάνο και έξω να βρέχει... να βρέξει να πλαντάξει, να γίνει ο κηφισός πάλι ποτάμι, να κατέβουν οι Βίκινγκς να πάρουνε την πόλη, που θα με πει εμένα διάφανη. Τόσα χρόνια να έχω φτιάξει ένα όνομα, ένα φιμέ εργοστασιακό, μια απομακρότητα και στα καλά καθούμενα να σου έρθει ειδοποίηση απο το κτηνιατρικό: Περάστε να πάρετε το αυτοκολλητάκι για το βιβλιάριο σας. Εξημερωθήκατε.

Βρετιπάθαμε Ella μου, collection

Τι σκεφτόσουν άνθρωπε, όταν ρώταγες της google το ψαχτήρι? Νο 11

Το ομολογώ... άργησα. Λίγο κάτι εμπύρετα κρυώματα, λιγο κάτι εμπύρετες γαστρεντερίτιδες, ε, και κάτι εμπύρετοι έρωτες, δεν πρόκαμα να μαζέψω τα keywords. Ετσι μαζεύτηκε μπόλικο πράγμα που σπαρταράει. Αντε για να μπει ο μήνας με χαμογελο.

cheers!

Hey there, re! I hope it will live

Καποιος σας έψαχνε τον Οκτώβρη >>

Aspra ships ta dreams mou, aspra ships ta dreams mou

(New wave tragoudi)

Μαγειρική συμβουλή: Ποτέ μην πηδάτε πιπεριές όταν είναι καυτερές

Μην αργήσεις, εχει βαρύ χέρι και ορμονικά σκαμπανεβάσματα

Κι εγώ, κι εγω αναρωτιέμαι πώς έρχονται σε μένα αυτές οι αναζητήσεις

αν ειχε τρίχες το google στα αρχίδια του, πίστεψε με, θα τα έβγαζε με το τσιμπιδάκι…!!!

η άλλη εχει μικρο μουνί, ο άλλος θελει να ξυρίσει τ’αρχίδια του! εχουμε πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούμε

Ε, τοτε καλα εκανες και το εγραψες στο google, το google εχει κατανόηση

Είναι και ένα ακομα με το λαγό και το λιοντάρι…

Βαγγέλη, δεν μπορώ να κάθομαι ολη μέρα μέσα και εσυ να έχεις μουτρα σαν την Μεγάλη Παρασκευή. Θελω να βγω, να ξεσκάσω, να διασκεδάσω, ειμαι αλέγκρα γυναίκα εγω. Τι κάνεις πάλι? Μπηκες στο ιντερνετ? Τι ψάχνεις? Τι ψάχνεις στο γκουγκλ πάλι?

Προεμμηνορροϊκό σύνδρομο ή είστε αναίσθητος και δεν εχετε πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει

Η νεα σειρά που θα σας καθηλώσει

Πραγματική εξειδίκευση, όχι σαν εκεινα τα φωτιστικά ηχεια για το ψυγείο που μου φέραν στη γιορτη μου

Κι αυτος, σκεφτείτε, κυκλοφορεί ανάμεσα μας…

Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα Φον Ζιμπεν – Ζίμπεν άη λουλού

Κι εσείς τι του είπατε? Δεν ξέρω, θα δω, θα ψαξω και στο ίντερνετ και μετά θα σου απαντησω?

Πόσα πήρε? Τελειωσε ο γενάρης και δεν προλαβε να πάρει γατοσειρά?

Κρύφτηκαν οι άντρες

πίσω από τις μάντρες

για να κάνουν μάτι

σε διπλό κρεβάτι

Η σπουδάζουσα αστυνομική νεολαία ψάχνει να βρει τα sos

Πες πως έγινες και κράτα το μυστικό από όλους

Guilty

Το θύμα βρέθηκε νεκρό μέσα στο διαμέρισμα του στον Κολωνό. Η αστυνομία εξετάζει την περίπτωση ξεκαθαρίσματος του λαιμού. Οι γειτονες λένε ότι ήταν πολύ ήσυχος αν και τελευταία άκουγαν συχνά άγνωστους βήχες.

Η μπουργκα, με τρυπες στα κατάλληλα σημεία, αναλογα με τα “επαγγελματικά” προσόντα. Γαμώ την ισότητα μας

Κοιτα σύμπτωση, πόσο δένει το 362 με το 363

Σας κάνει κάτι με γριες με ακράτεια?

Δειτε προηγούμενο keyword

Το χέσιμο είναι ένα και είναι ελληνικό. Κανενα δεν είναι σαν το δικό μας, το τιμημένο. Είναι το μόνο που μπορει να σχηματίσει τον Παρθενώνα και την Αφροδίτη της Μήλου, κανενός αλλου λαού δεν είναι σαν το δικο μας!

Αποδημητικό

Ολα τα πόστ της σειράς GoogleLOL θα τα βρειτε εδω:

13, 12, 11, 10, 09, 08, 07, 06, 05, 04, 03, 02, 01

Πονάν τα χείλη μου (Γεια!)

να σου δώσω όμως φιλί να φοράς
να το δείχνεις λέω παντου
να ξέρουν για μας, να ξέρουν για μας





Γονάτισα και ζήτησα απ τα θλιμμένα σύννεφα
να λάμψουν, να ξεσπάσουν με βροχές,
κι όλη τη νύχτα γίναμε σκυλάκια και ξεδίναμε
και γλείφαμε ο ένας τ άλλου τις πληγές
Μεθούσαμε και πίναμε απ τα φιλιά που δίναμε
και σβήναν μία μία οι φωτιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές
Σηκώθηκα και ήσυχα στα δέντρα προσευχήθηκα
ν αντέχουμε στις πιο βαθιές χαρές,
κι όλη τη νύχτα αφρίζαμε, ποτάμια που γυρίζαμε
ψηλά στις αρχικές μας τις πηγές
Ανάβαμε και σβήναμε και πάλι ξαναρχίζαμε
και γίναν μια των δυο μας οι καρδιές,
και το πρωί ξυπνήσαμε απ όνειρο που ζήσαμε
έτσι γλυκά όπως ξυπνούν οι εραστές.

Το συμπαν που συνωμοτει

Ο,τι τα δαχτυλα και την καρδια μου ζεστανε
βλεπω να φευγει τωρα, τοσο μακρια
που ανθρωπος που γνωρισα ποτέ δεν εχει παει.

Μήπως δεν είχα φτασει κι εγω στις ακρες μου
και επρεπε να ανακαλυψω άλλες
πιο μακρινες και δύσβατες;

Μήπως ακούσανε τις σκέψεις μου τιποτε παλιοί θέοι
και θέλησαν να με πετάξουν στην θάλασσα
που κρυφα μέσα σ' όνειρα νοσταλγησα;

Ισως σ' αυτους να ετρεξε η ίδια η Μούσα
γιατί λυποτανε σε απάνεμο λιμανι να σαπίζω
κι ηθελε να με βλέπει στα βράχια πάλι να τσακίζομαι.



Ετσι ενα βραδυ
χωρις να ξερω
τουτη η πολύτροπη
τι μου ετοιμάζει
με βγαζει στ' ανοιχτα
κι υστερα
πάνω σε κύμα όμορφο κι αλμυρο με πετάει
μαζι με μια κουβεντα τελευταια
'μεσα του να πνιγεις κι εκεινο θα σε σωσει'

η γραφη του ερωτα

Θαρρω του ερωτα
δεν του ταιριαζουν οι τελειες
Μονο τα κομματα
Μισες ανασες μεταξυ γλυκων φιλιων

Ετσι να ρεει ζαλιστικος
Διαυγες μεθυσι
Και να σ΄ εθιζουν
Εννοιες κι ουσιες μυστικες

Κι υστερα ενα κενο
Να αφηνεις παραγραφους
Οπως χωριζει ο υπνος
Τις αχωριστες αγκαλιες 

Στο κατάρτι

Χθες έπεσα πάνω σε εκείνον τον αλλοπρόσαλλο ποιητή που απεργούσε ποιητικώς και ρομαντικώς. Τα τελευταία νέα που είχα μάθει για αυτόν ήταν πως τον είχαν μπουζουριάσει γιατί ανέβασε με το ζόρι ένα ζευγάρι πάνω σε στύλο της ΔΕΗ.
-Άκουσες τι μου κάνανε οι αχρείοι? Με βάλανε Αυτόφωρο.
-Καλά, πώς σου ήρθε να ανεβάσεις τους ανθρώπους στο στύλο?
-Ήταν ερωτευμένοι
-Ε, και τι πάει να πει αυτο?
-Ήταν μια καθαρά συμβολική κίνηση.
-Εξήγα
-Εξήγησε, λέγεται η λέξη
-Εχω ελεύθερη σχέση με την γραμματική
-Πράγματι
-Με τον στύλο δεν μου είπες τι έγινε
-Καθαρός οικολογικός συμβολισμός. Ερως, η αληθινά ανανεώσιμη και ανανεωτική μορφή ενέργειας
-Δηλαδή τους ανέβασες γιατι λάμπανε?
-Το έπιασες. Οι αστυνομικοί δεν αντιλήφθησαν το concept του installation μου. Ήσαντε σκοταδισταί
-Και σε συλλάβανε
-Εμ, τι λεμε τοση ωρα?
-Τι είναι πάλι αυτά? Αφησες την ποιηση και το έριξες στο σουρεαλισμό?
-Όχι, δεν άφησα την ποίηση. Τωρα ασχολούμαι με την Επιστημονική Νεορομαντική Ποίηση.
-Πρώτη φορά το ακούω.
-Δικό μου είναι, θα το κατοχυρώσω
-Και τι είναι πάλι τούτο?
-Μα… στ’αλήθεια… τώρα που σε βλέπω, θαρρώ πως λάμπεις κι εσύ…
-Δεν ανεβαίνω σε στύλο, στο ξεκαθαρίζω. Θα είναι το σαμπουάν μου μάλλον… Πήρα ένα καινούργιο που δίνει λάμψη στα μαλλιά, είναι άχρωμο σε διαφανές μπουκαλάκι και…
-Φρικτές συμβατικές συνθήκες της ζωής
-Δεν είναι συνθήκη, μυρίζει ωραία. Εξάλλου ήμουν 30 λεπτά μπροστά από τα σαμπουάν και είχα απελπιστεί, κάτι έπρεπε να διαλέξω. Ήταν μια λύτρωση.
-Η Επιστημονική Νεορομαντική Ποίηση, λειτουργεί με καθαρά επιστημονικό τρόπο.
Τρεις μέρες μέτραγα φιλιά / και βρήκα τ’άστρα λίγα
Ρομαντισμός, μελέτη, καταμέτρηση και αστροφυσική. Πλήρως επιστημονικό. Όμως κατι έχει αλλάξει πάνω σου, μήπως κουρεύτηκες?
-Όχι, λέμε, τίποτα! Ίσως είναι το καινούργιο αφροντους. Ένα ελαφρύ μώβ μπέημπη-κερ αφροντους για απαλή επιδερμίδα με άρωμα λεβάντα. Στον υπότιτλο έγραψε «πράγματι βοηθάει το μωρό σας να κοιμηθεί». Άρχισα να γελάω δυνατά μέχρι που ήρθε μια υπάλληλος του σουπερμάρκετ και με κοίταξε περίεργα.
-Μα κανείς δεν γελάει πιά μπροστά στα αφροντους?
είπα κι έφυγα γρήγορα-γρήγορα για να μη με δέσει τούτος ο τρελός σε κανένα κατάρτι

Ruins of a Dream

Melting Clock

Farwell Building

Μετάφραση του εισαγωγικού κειμενου της συλλογής φωτογραφιών Ruins of Detroit (yves marchand).

Στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα, το Ντιτρόιτ αναπτύχθηκε ραγδαία, χαρη στην αυτοκινητοβιομηχανία.
Ως τη δεκαετία του 50 ο πληθυσμός του έφτασε σχεδόν στα 2 εκατομμύρια. Εκείνη την εποχή το Ντιτρόιτ ήταν η 4η πιο σημαντική πόλη στις ΗΠΑ.
Υπήρξε το εκθαμβωτικό σύμβολο πόλης του 'Αμερικάνικου Ονείρου' με τους μνημειώδεις ουρανοξύστες και τις κομψές γειτονιές.

Οι αυξανόμενες διακρίσεις και η αποβιομηχανοποιηση της πόλης οδήγησε σε βίαιες εξεγέρσεις το 1967. Η μεσαία τάξη των λευκών αμερικάνων έφυγε απο την πολη του Ντιτροιτ και τα προάστια επεκτάθηκαν. Οι επιχειρήσεις και τα μεγάλα εργοστάσια άρχισαν να κλείνουν ή να μετακομίζουν σε άλλες πόλεις με φθηνότερα εργατικά χέρια.
Σιγα-σιγά τα πανύψηλα κτίρια του κέντρου άρχισαν να αδειάζουν. Σήμερα η "πόλη των μηχανών" έχει το μισό πληθυσμό απο αυτόν που είχε τη δεκαετία του 50. Τα εντυπωσιακά κτίρια που έχουν ερειπωθεί και ρημάζουν είναι όπως οι πυραμίδες της Αιγυπτου, το Κολοσσαιο της Ρωμης και η Ακρόπολη, τα απομεινάρια της παροδου ενος μεγαλου πολιτισμου

Αυτες οι φωτογραφίες είναι μια βουτιά στον "Τιτανικό" της βαριάς βιομηχανίας και της ματαιοδοξίας των ανθρώπων. Η παρακμή έχει μια μεγάλη γοητεία, ίσως γιατί την κρατάμε σε απόσταση απο τη ζωή μας και όταν την αντικρίζουμε βιώνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο. Ένα ταξίδι ταυτόχρονα μπροστά και πίσω. Μια φωτογραφία που αιχμαλωτίζει την ίδια στιγμή το Θάνατο και τη Ζωή, την Ευτυχία και την Απογοήτευση, την Λάμψη και την Σκόνη.
Ετσι ανακαλύπτουμε οτι τελικά η Ζωή καταφέρνει να κάνει αυτό που σπανίως καταφέρνει η Τέχνη.

Δειτε τις φωτογραφίες
RUINS OF DETROIT

Tip: για καλύτερη απόδοση της ατμόσφαιρας ακούστε ταυτόχρονα αυτό το κομμάτι

To link το βρηκα μέσω tweet του Paul Papadimitriou