Στο δημοτικό ειχα μια δασκάλα πολυ καλή και πολύ του κατηχητικού επίσης, τόσο που τελικά λιγα χρονια μετά, όπως έμαθα, εγινε καλόγρια. Μιά φορα με κάποια αφορμή που δεν θυμάμαι, στην ωρα των καλλιτεχνικών στη Β' Δημοτικου αποφάσισα μέσα στην ζωγραφια να βάλω και τον Θεο. Ήταν το σκίτσο ενός συμπαθητικού γέρου με άσπρο μούσι και μανδυα που καθόταν πάνω σε ενα συννεφο. Ήμουν ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα και περίμενα να ακούσω καλά λόγια για την ζωγραφιά μια που ήμουν η καλύτερη στην τάξη στη ζωγραφική.
Η δασκάλα μου επέστρεψε τη ζωγραφιά μηδενισμένη και με κόκκινο στυλό είχε γράψει πάνω στην σελίδα ΔΕΝ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ. Ασήμαντο αν το καλοσκεφτείς αλλα εκείνη η στιγμή ήταν απο τις χειρότερες αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Είχα γίνει κατακόκκινη απο θυμό και στενοχώρια συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά οτι είμαι αντιμέτωπη με έναν κόσμο παραδoμένο σε ηλίθιους κανόνες χωρίς λογική.
Τους ηλίθιους κανόνες χωρίς λογική έχουμε χρέος να τους αψηφούμε ώσπου να απορριφθούν και να γίνουν απλά μια κακή ανάμνηση ανάμεσα στις τόσες που έχει η ιστορία του ανθρώπου.
