Journey with a film

Δείτε ενα όμορφο μικρό φιλμάκι που μας μεταφερει στο κλιμα του φεστιβαλ κινηματογραφου θεσσαλονικης, καθώς παρακολουθούμε απο ψηλά την πορεία ενός ποδηλάτη που παραδίδει τα φιλμ στις αιθουσες.

της θείας σου

φωτο: αλεπουδα

Επέστρεψα κι εγω από τη Θεσσαλονίκη τη μεγάλη ψηφομάνα, αυτή που βγαζει τους καταλληλότερους πρώην πρωθυπουργούς. Ψήφισα κι εγω ως ημεδαπός εξωγήινος, με έξι πόδια κι έξι χέρια. Μπήκα στο παραβάν μαζι με τα δυο ανιψια μου, εξ ου και η εμφάνιση του εξάποδου – εξαποδω – αναποφάσιστου ψηφοφόρου. Κοιτούσα τα ψηφοδέλτια και εβαζα στην ακρη όσα δεν ηθελα να ψηφίσω. Στο χέρι μου δεν έμεινε ουτε ένα. Τα ανίψια με κοιτούσαν, ημουν μια υπευθυνη ενηλικος που εδειχνε σε live μετάδοση το πώς εκτελείς τα δικαιώματα σου ως πολίτης. Ξαναπέρασα τα ψηφοδέλτια. Κράτησα με βαριά καρδιά δυο ψηφοδέλτια σαν τις τελικές υποψηφιότητες του Μις φάκελος-φάσκελος.
-Τι να ψηφισω από αυτά τα δυο, αναρωτηθηκα
-ιιιι, όχι αυτό, μου ειπε ο μεγάλος ψιθυριστά
-είναι δικη σου απόφαση, ειπε η μικρή
Διάολε, δεν είναι ουτε 9 χρονών και αντιμετωπίζει πιο ώριμα τις εκλογές από μενα.
-Κι εμενα δεν μου αρεσει αυτό, ειπα στον μεγάλο και διαλεξα το άλλο ψηφοδέλτιο.
Εκανα τη μεγαλη έξοδο από το βαραβάν, έβαλα το φακελο στην κάλπη και βγηκα από την ταξη.
Στη συνέχεια η μικρη ετρεξε στο προαυλιο φωναζοντας σε ολους τι ψηφισα. There it goes… πάει το μυστικόν της ψήφου, μετά πηρε τηλέφωνο τη μαμα, τον μπαμπα και το ειπε και στη γιαγιά και στον παππου. Γενικά νομίζω ότι το μαθανε ολοι, εκτος από τον Αρη Σπηλιωτόπουλο που με ειχε ταράξει στα sms spam ραντεβου και πολύ λανθασμένα με ευχαρίστησε στο τελος και για τη δυναμη που του εδωσα. Ο Αρης, αυτός με την πετσέτα…

Πετσετα δεν πήρα μαζι μου, αλλα πήρα μια σαμπρέλα και μια τρόμπα, γιατι βασικα ξεχασα να τις βγαλω απο το σακίδιο μου. Την προηγουμενη νυχτα αλώνισα την αθήνα μαζι με δεκάδες ποδηλάτες στην μαζική ποδηλατοβόλτα με το όνομα freeday. Νομισα οτι δεν θα επιβιωσω, αλλα 40 χιλιομετρα ποδηλασίας (ολη μερα) τελικά δεν με σκοτώσαν. Μονο τα ποδια μου κοιμηθηκαν πρωτα και τα εβλεπα να ονειρευονται πως κανουνε πετάλι. Το κεφάλι απο την αλλη ξαγρυπνο, να σκεφτεται "Κοιμησου, γιατι δεν κοιμασαι, μην κοιμηθεις πολυ και χασεις το τρενο, κοιμησου, γιατι δεν κοιμάσαι".

Στην διαδρομη διαβασα αρκετες σελίδες απο ενα πολύ ποδηλατικό και ακόμα πιο διασκεδαστικό blog που βρηκα πρόσφατα (coco-blog). Συνεχιζει να με κυνηγα η καταρα του βιβλίου στα τρενα. Μπορω να διαβασω βιβλιο ακομα και αναποδα, κρεμασμενη σαν νυχτερίδα, αλλα με κανέναν τροπο δεν μπορώ να διαβασω βιβλίο πανω στο τρένο. Τωρα είδα όμως τα καταφέρνω με ανάγνωση μπλογκ, πραγμα εντελώς φυσιολογικό για μένα αφου ειμαι τελειως ανάποδη στα περισσότερα πράγματα και εντελώς σε όλα τα υπόλοιπα.

Καθε φορά που επιστρέφω στη θεσσαλονίκη ακολουθώ πλεον μια μικρή παράδοση. Πηγαινω στο αγαπημενο μου βιβλιοπωλειο, ενα πολυ μικρο στη Ναυαρίνου και αγοράζω ενα-δυο βιβλια για να τα διαβασω με την ησυχία μου σε ενα συγκεκριμενο καφέ που συχναζα παλια.

-Θα πάρω αυτο και θα ερθω το απόγευμα μηπως εχετε βρει και το αλλο

-Να σας το τυλίξω?

-Οχι, θα το φαω στο χέρι.

Κάθισα στην καφετέρια και όταν σήκωσα το κεφάλι ειδα οτι ειχε αλλάξει όνομα, διακοσμηση, ιδιοκτητη και ακομα και η καρέκλα που καθόμουν ηταν διαφορετική. Τιποτα δεν εχει αλλάξει και τίποτα δεν ειναι οπως παλιά, οπως λεει και ενα παλιό ασμα.

-Βρήκατε μηπως τα 100 ερωτικα σονέτα στην παραλληλη εκδοση?

-Ναι, το βρηκα

-Ωραια

-Το αλλο...?

-Το αλλο, το έφαγα κιολας, ηταν πολύ νόστιμο.

Στο σπίτι η μαμά μου ρωτούσε την εγγονή της γιατι δεν με αποκαλει θεια και με φωνάζει με το όνομά μου.

-Γιατι δεν μοιαζει με θεία!

Σε μια ζωη βγαλμένη απο μιουζικαλ αυτη η απάντηση θα αρκούσε για μια σεκάνς στην οποια θα επαιρνα τα δυο ανίψια απο τα χέρια και θα τρεχαμε χοροπηδώντας σε μικρα λοφάκια απο γρασίδι, οπως στη "μελωδία της ευτυχιας". Αντι, γι'αυτο εχασα το ετοιμόλογο πνευμα μου και ειπα κατι που θα αρμοζε σε κάθε θεία. Είπα: Μπράβο!

Σημειωση: Την φωτογραφία αυτη την τραβηξα στην Τιθορέα κατα τη διαρκεια της 2ωρης καθυστερησης του τρένου. Αργότερα στο ταξί ανακάλυψα οτι ξέχασα τα κλειδια μου 504 χιλιομετρα βορειότερα της τσάντας μου.

Αυτο το πόστ (όπως και το freeday της προηγούμενης Παρασκευης) ειναι για τον Σπύρο Κλαδίτη, τον 30χρονο ποδηλάτη που έχασε τη ζωή του στην Πανεπιστημίου στις 26-9-09 μετά απο σύγκρουση με φορτηγό

Την Θεσσαλονίκη προξενεύουν οι δικοί της...

Δεν το κρύβω οτι με λυπεί και με απογοητεύει που η Θεσσαλονίκη στηρίζει και αναδεικνύει λουλούδια σαν τον Καρατζαφ και τον Ψωμιάδη. Είναι ανησυχητικό που ανεβαίνει η ακροδεξιά και όλα τα ακρο-ο,τι-να΄ναι σε αυτή την χώρα. Βέβαια αυτό είναι σημάδι των καιρών. Σε περιόδους κρίσης πάντα ξεπηδάνε εθνοσωτήρες Λαϊκιστάνες που προσπαθούν να πάρουν ένα μερίδιο δόξας και εξουσίας, εκμεταλλευόμενοι την γενική δυσαρέσκεια. Η Ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται, όχι γιατι ακολουθεί κάποιους μοιραίους νόμους του σύμπαντος, αλλα γιατί ο άνθρωπος δεν εγκαταλείπει τα βασικά του ελαττώματα.

Ο εγωισμός, η μισαλλοδοξία και η ματαιοδοξία δίνουν το εναρκτήριο λάκτισμα. Την μπαλα κατεβαζει προς τη μεσαία περιοχή ο σωβινισμός, δίνει πάσα στον ρατσισμό. Ο ρατσισμός τριπλάρει τον κοσμοπολιτισμό, το πλήθος φωνάζει ρυθμικά και απειλητικά "αμα δεν σ'αρεσει αυτη η χωρα, γυρνα πίσω τώρα". Σπρωξίματα στη μικρή περιοχή για να στηθεί η ξενοφοβία σε ευνοϊκό σημείο για κεφαλιά, αλλα δεν γίνεται να σηκωθεί η μπαλα γιατι η ενημέρωση παίζει δυνατή άμυνα. Τελικά η αρχαιολατρία κανει ένα τολμηρό τακουνάκι, ξεγελάει τον τερματοφύλακα Πολιτισμό και... ο υπερεθνικισμός βουτάει, απλώνει το πόδι του και ρίχνει μια κλωτσιά στον Ray Pride. Πέφτουν πάνω του και τον χτυπάνε, τον χτυπάνε μεχρι να βγει αίμα. Η αστυνομία διαλύει το μανιασμένο πλήθος και μεταφέρει το θύμα έξω απο τον αγωνιστικό χώρο.

Το παιχνίδι των αιωνίων αντιπάλων...

Με αφορμή αυτό που ειπε ο Pride στη μαρτυρία του, έριξα μιά ματιά στα εκλογικά αποτελέσμα του ΛΑΟΣ.

Πρωτα απ' όλα το ΛΑΟΣ δεν ειναι το 4ο κομμα σε ψηφους, αλλα το 5ο με 3,8%.

Και μια που βρηκα κατι ωραια εκλογικα στατιστικα, ας ριξουμε μια ματιά στα αποτελέσματα του ΛΑΟΣ απο τις εκλογες του 2007 (πηγη στατιστικών: http://national07.ekloges.dolnet.gr/)

Λυπάμαι ομορφη Θεσσαλονίκη, εσυ αγάπη μου...

δεν εισαι πια του θερμαικού η νύφη

αλλα η νυφη του καρατζαφέρη και του Ψωμιάδη η κόρη

Το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων το κέρδισε στην Α' θεσσαλονίκης (6,22%)και απο πολυ κοντα ακολουθεί η B' θεσσαλονίκης, η Αθηνα και ο Πειραιάς. Η Θεσσαλονίκη του έδωσε συνολικά 35.506 ψηφους και Αθηνα/Πειραιας 88.947.

Οι δυο νομοί που έχουν το μικρότερο ποσοστό ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ, ειναι οι νομοί Ρεθύμνου (1,12%) και Λασιθίου (1,09%). Και οι δυο μαζί έδωσαν στο ΛΑΟΣ μόλις 1218 ψήφους.

Συνολικά το ΛΑΟΣ μάζεψε 271.761 ψήφους εκ των οποίων οι 129.820 ήταν απο τα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πειραιάς, Πάτρα και Ηράκλειο). Δηλαδη το 47.7% απο τις μεγαλες πόλεις και το 52,3% απο την ευρύτερη επαρχία

Ας δούμε τώρα και την ανατομία των ψηφοφόρων, με βάση το exit poll, όπως την παρουσιάζει ένα προσκείμενο στο ΛΑΟΣ site...

Οσοι ψηφίσαν ΛΑΟΣ το 2007, στις εκλογες του 2004 ήταν:

Ψηφοφόροι ΛΑ.Ο.Σ. 32%

Ψηφοφόροι ΝΔ 40%

Ψηφοφόροι ΠΑΣΟΚ 11%

Ψηφοφόροι ΚΚΕ 1%

Ψηφοφόροι ΣΥΡΙΖΑ 2%

Ψηφοφόροι ΔΗΚΚΙ 2%

Ψηφοφόροι άλλων κομμάτων 3%

Αποχή/Λευκό/Δεν απαντώ 6%

Νέοι ψηφοφόροι 3% 

Δεν ειναι καθόλου περίεργο λοιπόν το σημερινό φλέρτ με τη ΝΔ. Το αν θα γίνει αρραβώνας θα το δείξει η Ιστορία. Παντως εγω σαν ταπεινή εξωγήινη ψηφοφόρος και πολίτης του σύμπαντος, έχω την εντύπωση πως η Δεξιά έχει ολοκληρώσει τις σχέσεις της με την Ακροδεξιά εδώ και χρόνια. Τους ακουγε ολος ο κόσμος που βγάζανε τα ματια τους, δεκαετίες ολόκληρες. Εχουν βογκήξει οι σομιεδες, μανδάμ. Μάλιστα έχουν κάνει και παιδί μαζί. Το παιδί, αν και δεν έχει αναγνωριστεί ποτέ απο τους γονείς του, έχει πάρει όνομα. Το λέμε παρακράτος. Το παρακράτος προσπαθεί να αποκτήσει την αποδοχή των γονιών του και γι'αυτο θα κάνει ό,τι του πούνε. Καμιά φορά όταν παίρνει πρωτοβουλία και βγαίνει εκτός του προγράμματος, το βάζουν τιμωρία (μια βδομάδα χωρις τηλεόραση ή στέρηση τζανκφουντ). Παντως γενικά ακολουθεί τις εντολές πιστά, ελπίζοντας οτι μια μέρα θα αναγνωριστεί απο τους γεννητορές ή έστω τους θετούς γονείς του. Ματαια όμως περιμένει το μπασταρδο παρακράτος, όχι, δεν θα το πάρει αγκαλιά κανείς. Οι πολιτικοί κάνουν οτι δεν υπάρχει. Το κρατάνε κρυμμένο σαν τον δικό τους πίνακα που συλλέγει τις αμαρτίες τους (Dorian Grey) και όσο αντέχουν και τους το επιτρέπουμε, μας έχουν ταράξει στο... τρίξιμο του σομιέ και στα ψίχουλα.

Εμ, αδειάζουν το ψυγείο μεσα στην νύχτα και δεν μας αφήνουν ούτε παξιμάδι...

Εμ, με τόσο "τι σου κανω μανα μου", δεν μας αφήνουν να κοιμηθούμε πια...

Ξαγρυπνήσαμε! Δεν μας παίρνει ο ύπνος πια!

Ασταδιάλα!!!

(όπως λέει και μια φίλη αγαπημένη)

Η αβάσταχτη μαλακία του υπερεθνικισμού

φωτο: Ray Pride

Θύμα άγριου ξυλοδαρμού έπεσε αμερικάνος απο ακροδεξιούς στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή. Το θύμα της επίθεσης ειναι ο Ray Pride (συγγραφέας, φωτογράφος και κινηματογραφιστής) που βρισκόταν στην πόλη για να παρακολουθήσει το φεστιβάλ ντοκυμαντερ. Ο Pride δεχθηκε την απρόκλητη επίθεση, στην Πλ. Αγίας Σοφίας την ώρα που ήταν σε εξέλιξη διαδήλωση του ΛΑΟΣ για την Κύπρο.

Η μαρτυρία του Pride οπως τη διαβάσαμε στο normalpictures

Right wing thugs are never much fun. Was walking through Thessaloniki in the north of Greece on Sunday night two streets from my friends' apartment, past a demonstration by the ultranationalist LAOS group, fourth largest party in Greece. Bearing obvious red camera bag... and had walked past a half hour earlier with camera out but did not have it at this moment... Shouting in Greek, "Who are you!" "WHY ARE YOU HERE!" "WHO ARE YOU WITH?" And the mob starts. 8-12 guys jumped on me after I had reached for my bag... cops pulled the gang off of me before the guys with the clubs and an iron bar had a chance... "American" and "journalist" were words the cops knew, if not the attackers. Went to hospital, three stitches. Cop told me in an aside they probably took me for an anarchist infiltrator walking past their fiesta. So much for the 1980s mustache. My only regret was that I couldn't get a photograph of my upturned palms slick red with my own blood. Thoughts like that a good way to distance oneself from panic

Οι φανατικοί είναι πάντα πρωτοπόροι στην ηλιθιότητα

Αυτό το ξέρω και το λέω συχνά αλλά ποτέ δεν παύει να με εκπλήσσει αυτο το ζώον - ο άνθρωπος - που αποκτά αγελαία και επιθετική συμπεριφορά λύκων, όχι για να τραφεί, αλλά γιατί αισθάνεται υπερεθνικά υπερήφανος.

Περισσότερες πληροφορίες

Αρθρο στο blog του Teacher Dude's (english)

Αρθρο στη Μακεδονία

...και για να μην ξεχνιομαστε, δειτε αυτο

SFINA: 4. Rewind from SFINA on Vimeo.

Ενα βίντεο ενάντια στη βια, γυρισμένο στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
(Απο την ομάδα SFINA)

Πλατεία Ναυαρίνου, Αύγουστος 2007

(φώτο αλεπούδα)

Κυλάνε τα λεπτά, οι ώρες
σαν νερό βιαστικό που χύνεται στους υπονόμους.
Ακολουθείς την πορεία του σε στοές σκοτεινές
που μυρίζουν ανθρώπινα κατάλοιπα
σκουπίδια, φλούδες από καρπούζι,
τσαλακωμένα χαρτιά, πλαστικά περιτυλίγματα

Τα σκουπίδια μας ζουν πιο πολύ απο εμας,
πιο πολύ απ΄τις ιδέες μας.
Κάθεσαι και αναπνέεις αυτή την ειρωνεία.
Σκέφτεσαι κι οι σκέψεις σου διασπώνται
πιό γρήγορα απ΄το χαρτί στις χωματερές.

Τα λάθη αντέχουν πιό πολύ.

Τα μασάς, τα καταπίνεις
κι αυτά συνεχίζουν
σχεδόν ανέγγιχτα να αιωρούνται μέσα σου.
Μαζεύονται στους αδένες, κολλάνε στις αρτηρίες.
Δεν τα βλέπεις αλλά ξέρεις πως υπάρχουν,
σαν εφιάλτης που επανέρχεται στις πιό ανύποπτες στιγμές.
Μια μυρωδιά, κάποιος που μοιάζει με κάποιον,
μια λέξη που άκουσες τυχαία στο δρόμο
κι όλα επανέρχονται πιό ζωντανά

Έχεις φτιαχτεί με τέτοιο τρόπο,
που ό,τι έχεις, το χάνεις.
Ό,τι είσαι, σε αναιρεί.
Τα χαρίσματα σου είναι κατάρες
κι ό,τι επιβιώνει είναι αυτό που θες να σκοτώσεις.

Προικίστηκες με την ικανότητα να επιβιώνεις,
άραγε για να έχεις πιό πολλές ευκαιρίες
να αυτοκαταστραφείς;

Μισός Θεός, μισός ζώο.
Πολεμοχαρής ήρωας
με την αχίλλειο πτέρνα στην ψυχή.
Πουλάς κομμάτι-κομμάτι τον εαυτό σου.
Παραδίδεις τα δάση της καρδιάς σου στη φωτιά.
Ύστερα κλαις πάνω απ΄τις στάχτες
και κλείνεις τις πληγές σου με τσιμέντο.

Θες να κρυφτείς, να θαφτείς
κάτω από σίδερα, πίσσα και χαλίκια.
Η ψυχή σου κείτεται κάτω από βρώμικες πλατείες
και άσχημες πολυκατοικίες,
σαν τις αρχαίες πόλεις τις δοξασμένες που παρήκμασαν
και μένουν ερείπια κρυμμένα και σιωπηλά.

Πλατεία Ναυαρίνου, Αύγουστος 2007