Για τα Εξάρχεια, Ρε! (Προκήρυξη - Μανιφέστο)

Δεν συνηθίζουμε να στέλνουμε γράμματα, ουτε να γράφουμε, ούτε να σκεφτόμαστε καν. Αλλά αφού σταματήσατε εσείς να σκέφτεστε, αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε εμείς, μπας και γινει τίποτα. Παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην πλατεία και παρ’ολο που εχουν δει πολλά τα μάτια μας, τα γεγονότα και η συμπεριφορά σας δεν σταματά να μας εκπλήσσει.

Έχουμε μάθει να σας ξεχωρίζουμε από το κεφάλι σας, το οποίο αν και πολλές φορές δείχνει διαφορετικό είναι εξίσου άδειο. Μέχρι να ξαναμαζευτούμε και να ηρεμήσουμε είδαμε και πάθαμε. Εγώ και οι αλλοι δυο μήνες κάναμε για να πηδήξουμε. Που να σταυρώσεις θηλυκο μεσα στον πανικό. Φωτιές, καπνοί και δακρυγόνα. Σκατά στα μούτρα σας. Ηρεμήσατε καποια στιγμη, παλιομαλάκες, και ηρεμήσαμε και μεις. Κανένα μπαμπ-μπουμ μια στο τόσο, εντάξει, συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια.

Πριν λίγους μήνες όμως, να πάλι η μαλακία σας βάρεσε στο κεφάλι και να’σου τα ασπρα κρανάκια να βγαινουν στην πλατεία. Μπαμ-μπουμ κατι φασιστόμουτρα δολοφόνοι την μία στο νοσότρος. Τραμπουκισμοί και ομοφοβική επίθεση από αντιεξουσιαστες στο κούκου. Ρε πάτε καλά? Στο μεσοδιάστημα τα κρανάκια τρεχαν πανω-κάτω και κοπανούσαν κατι άσχετους που συχνάζουν ετσι για κανα καφε στα Εξάρχεια. Σα να λέμε, «ευχαριστούμε που μας προτιμήσατε, καρτούλα πήρατε? Είναι ενός ορθοπεδικού, κρατήστε την θα σας χρειαστεί!». Τα Εξάρχεια εχουν πολύ δυνατή τοπική αγορά. Αν δερναν οι μπάτσοι στο Μαρουσσι θα εβγαινε ο εμπορικός σύλλογος και θα ελεγε ότι τους κλεινουν την αγορά. Φαινεται όμως πως τα Εξάρχεια κρατανε τους πελάτες τους, με ξύλο ή χωρίς. Τι να πούμε, αυτά είναι για μελέτη. Τελος παντων.

Και τωρα ας αφήσουμε την εισαγωγή και να μπουμε στο παρασύνθημα, γιατι τελειωνει και το κωλόχαρτο.

Ζητάμε, να φύγει το Φλοράλ από τα δω, γιατι είναι εστια αναταραχής. Αυτές οι γιάφκες ανήκουν στο Κολωνάκι, δεν είναι για τα Εξάρχεια.

Εχει τη μια παρουσίαση ο ένας, λες, ήρεμα θα είναι, βαρετά… Κατι παππούδες οι περισσότεροι τι θα συμβει? Κι όμως αρχίζει πλάκωμα έξω από το μαγαζι. Τα κρανάκια που είναι και βιβλιοφάγοι φανατικοί ορμάνε με μανία και είναι ετοιμοι να συλλάβουν μεχρι και τη μάνα τους αμα εχει κανει ορθογραφικό λαθος. Κανουν τις συλληψεις, πρωτα μπουζουριάζουν και μετά ρωτάνε. Αναρωτιέμαι, τα κράνη τους, πεντε νουμερα μικρότερα τα παιρνουν και δεν αιματώνεται ο εγκέφαλος?

Παλι στο ίδιο μαγαζί εχει χθες παρουσίαση η άλλη. Λες, ε, δεν θα γινουν παλι τα ίδια και οντως γινονται άλλα χειρότερα. Έρχονται οι εφτά καμπαλέρος της αναρχο-αντιεξουσιαστικής χωροφυλακής των επαναστατικών ηθων των Εξαρχείων και μπαινουν μέσα. Αρχίζουν λοιπον να φωνάζουν σαν την Λουκά «αη ντοντ γουώντ Σώτη, ουου σιξ χαντρεντ σιξτυ-σιξ, ουου αντικράηστ» και να πετάνε αυγά.
Αυτους πάλι πώς να τους δικαιολογήσεις, που δεν φοράνε ουτε κράνος για να πεις ότι τους έσφιξε και χύθηκε η λογική από τα αυτιά.

Γιαυτο κι εμεις ζηταμε:

Να φύγει η βρωμογιαφκα της πλατείας, με το φλώρικο όνομα Φλοράλ

Να φύγουν όλα τα κρανάκια και να πάνε να δείρουνε στου Ζοναρ’ς και στο Κολωνάκι.

Να φύγουνε και όλοι οι κάφροι που νομίζουν ότι τα Εξάρχεια τους ανήκουν


ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ
(ΣΤΑ ΚΟΠΡΟΣΚΥΛΑ και σε μερικές γάτες τζιμάνια)

Υπογράφει η
Τρομοκρατική σεχτα των περιστεριών της πλατείας

Θα σας χέσουμε πατόκορφα!

Τα άρρωστα σκυλιά σας

Χθες το βραδυ υπουργέ μου, με κατέβασε μια δουλειά στο κέντρο, νωρίς το βραδάκι. Ημουν και άρρωστη, σκοπό να τραβηχτώ πολύ δεν είχα. Ελα μου όμως που ψάχνοντας, τελικά χάθηκα πίσω από την Ομόνοια και τι να δω… Το μέγαρο της Αστυνομίας! Κοιτάω οδό, Βεραντζέρου γράφει. Κοιτα να δεις, εδώ είναι η περίφημη Βεραντζερου. Κανω δυο βήματα, άλλος πλανήτης. Κοιταζω στον δρομο γραφει Σωκράτους, πάω παρακάτω γραφει Μενάνδρου. Ωπα, λεω… ειμαι στο τρίγωνο των Βερμούδων. Ημουν διπλα στην Ασφάλεια αλλα ασφαλεια καμία δεν ένιωσα το ομολογώ. Τελικά με τα πολλά βρίσκω το underground ποδηλατάδικο και καθομαι απ’εξω γιατι ειχα φτασει πριν το ποδήλατο που ασθενούσε. Ερχεται ενας με ένα παπι και καθοταν και με κοιταζε, εγω κοιταζα σε επιφυλακή από την άλλη πλευρα. Κατι μου μουρμουράει:

-Μουρμουρμουρ

-ορίστε? Τον ρωτώ

-ΜΟΥΡΜΟΥΡΜΟΥΡ…?

-ΟΡΙΣΤΕ? (Ειμαι και κουφάλογο, καθως φαίνεται)

Κουναει το κεφάλι του και φευγει. Νομίζω ότι ηθελε να με παει βόλτα. Καλή σου ώρα, οπου κι αν εισαι…

Στα μεσοδιαστήματα ερχοταν και ενας μεσηλικας καραφλος και με κοιταζε από πάνω μεχρι κάτω. Τον κοιταζα, με κοιταζε, τον κοιταζα με πλαγια ματιά, με κοιταζε κι αυτος από το πλάι. Μαλλον του φαινόμουν υποπτη. Καποια στιγμή ήρθε και το μοτομπεκάν, το αφήσαμε στον ποδηλατά, με σχεδιο την ανάνηψη και ειπαμε να πάμε για ένα ποτό στα Εξάρχεια.

Καθομαστε στη Μεσολογγίου υπουργέ μου κι εγω παραγγέλνω ένα πεντάρι κονιάκ, γιατι ειμαι και αρρωστη όπως προείπα. Πριν λοιπόν ερθει το κονιάκ ήρθε η αστυνομία. Αυτοι με τα ασπρα-κράνη πάνω σε παπάκια, σε εντουρο και στις ζητάδηκες Πρου-πρου-πρου-πρου-πρρρρ εκαναν ολες αυτές οι μηχανές, μαζευτηκαν μπολικες, γεμισε ο δρομος γκλομπς και ασπρα κράνη…

Ακουμε στη συνέχεια ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ και βλεπουμε να παρελαύνουν και τα ΜΑΤ. Πριν ερθει το κονιάκ μου, υπουργέ μου!

ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ οι μπότες. Από εκει που περίμενα να πιω ενα ποτό στο χαλαρό, ενιωσα ότι ξαφνικά είμαστε υπο κατοχή. ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ οι μποτες! Νομισα ότι θα ερθουν στα τραπέζια και θα αρχίσουν να φωνάζουν ΠΑΠΙΡΕΝ! Παπίρεν!!!

-Δεν έχω παπίρεν, τα αφησα στην άλλη τσάντα, που να φανταστώ ότι θα έρθει η Γκε-στά-πολιτσάη? Εγω ένα ποδήλατο πηγα να αφήσω...

Ευτυχως δεν ζητήσαν χαρτια, αλλα μπήκανε με ορμή στο απέναντι μαγαζί σαν να τους ειχε πιάσει κόψιμο. Στην αρχή λέγαμε ότι μπορεί να θελαν να πανε τουαλέτα. Αλλιώς τι σκατά θελανε εκει στη Μεσσολογγιου υπουργέ μου στα καλά καθούμενα που δεν εκινειτο ουτε μύγα? Καπου εκείνη τη στιγμή ηρθε και το κονιάκ μου και ειπα να χαλαρώσω. Αλλα που να χαλαρωσεις υπουργε μου, με τους κρανοφορεμένους να πανε πανω-κατω και ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ οι μπότες τους, σε απόσταση αναπνοής να τρεχουν πανω-κάτω και οι μηχανες αναμμενες να γυρνανε τα κωλοφάναρα στα μουτρα μας. Μπαρδόν, αλλα με το που εμφανίστηκαν συγχύστηκαν όλοι, συγχύστηκα και εγω! Με πιάνει κάτι σαν αυτόματη αντίδραση, μπορει να φταινε τα χημικά που έφαγα στα καλά καθούμενα περσυ τα χριστούγεννα. Η Αστυνομία έλεγε πως δεν εχουν καμιά επίπτωση αλλα να που έχουν!

Υπουργέ μου, θα σας τα ομολογήσω όλα!

Σημερα ειδα μια μπατσινα να τρωει μια τυρόπιτα και σκεφτηκα: «Στον λαιμό να σου κάτσει, μωρή» και να σκεφτειτε οτι είμαι ευγενής τύπος. Δεν ειμαι καλά υπουργέ μου, δεν είμαι, θα φταιει το CS αυτό το απαγορευμένο δακρυγόνο που εισέπνευσε ολη η Αττική. Βλέπω τα ΜΑΤ και νομίζω πως βλέπω ρωμαίους λεγεωνάριους που έχουν εισβάλει στη χώρα μου. Θέλω να κάνω προπέλα το χέρι μου, σαν τον Οβελίξ, και να τους ριξω μια ξανάστροφη και να τους πετάξω έξω από αυτές τις απαίσιες μοχθηρές μπότες τους. Υπουργέ μου, στ' αλήθεια δεν είμαι καλά! Τους βλέπω με τις στολές να κάθονται εξω από τους σταθμούς του ηλεκτρικού και θυμάμαι παράνομες συλλήψεις και φυσούνες και να μη μπορω να αναπνεύσω. Τους βλέπω να κυκλοφορούν πέρα δώθε και το μάτι μου κολλάει στο περίστροφο, γιατι το ξέρω πως κάποιοι ανάμεσα τους δεν ειναι προστάτες του πολίτη αλλα δήμιοι με ψυχολογικά προβλήματα και απωθημένα. ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ-ΦΡΑΠ-ΦΡΟΥΠ οι μπότες χθες στη Μεσολογγίου και να μην ξεκουμπίζονται κι εμένα να ξυπνάει μέσα μου ο Κολοκοτρώνης κι ο Μπρους Λη μαζί και να θέλω να διώξω τα στρατεύματα κατοχής, υπουργέ μου. Πόσο καιρό θα μας πάρει να συνέλθουμε από την βία της αστυνομίας, μέσα στην πολη μας, μέσα στη ζωή μας? Πόσο καιρό θα ζούμε έτσι, στην ανείπωτη χούντα, του κάθε τυχάρπαστου μπάτσου, που λεηλατεί Σύνταγμα και νόμους?

Τα τσοπανόσκυλα σας δαγκώνουν το κοπάδι και αφήνουν τους λύκους να παίζουν πρέφα πάνω στις πλάτες μας. Όταν το τσοπανόσκυλο λυσσάει, υπουργέ μου, και δαγκώνει τα πρόβατα, ο βοσκός το σκοτώνει. Πότε θα αποσύρετε τα άρρωστα σκυλιά σας από πάνω μας?

Πότε υπουργέ μου?

Η γλυκιά εκδίκηση της γειτονιάς. Πάρκο με το ζόρι!

Πήγα σήμερα το Σαββατο στο πρώην άχαρο πάρκινγκ και νυν αναρχοαυτόνομο πάρκο των εξαρχείων. Όταν έφτασα είχαν ήδη ξηλωθεί πολλά πάνελ της περίφραξης με κλωτσιές αλα Bruce lee. Μεγάλη εκτόνωση ήταν αυτό, μου είπε αργότερα ο Η.

Κομμάτια της ασφάλτου πεταμένα στην ακρη κατω απο ενα πανό με μια γιαγια με Π που σπαει το τσιμέντο. Εργάτες με κομπρεσέρ να τα σπάνε (εντος και εκτός εισαγωγικών). Ο κόσμος με φτυαρια, τσαπες και αξίνες να ελευθερώνει το χώμα απο το ζυγό του τσιμέντου. Μικρά παιδια πασαλειμένα με χρώματα και χώματα. Μουσική απο τα ηχεία. Γλαστρες με φυτα και δεντρα για μεταφύτευση στην ακρη περιμένουν. Κουβεντούλα και χαμόγελα. Φίλοι συναντιούνται και αγκαλιάζονται. Πώ-πω, εισαι μές στο χώμα. Ναι, λεει ο αλλος και χαμογελάει. Τσιπουρα και ρακη με μεζεδακια για τσιμπολόγημα. Μαζεμα κοτρώνων. Πολύ κοτρώνα, αδέλφια! Πέσαμε σε πέτρινα θεμέλια. Δεν μας πειραξε. Τα βάλαμε στις ακρες και στολίσαμε τα παρτέρια. Κοπελες σε ξυλοπόδαρα πειράζουν τον κόσμο και μαζεύουν λεφτα για το πάρκο.

-Να βαλετε και μπασκέτες, λένε κατι παιδιά καθως δίνουν ενα χαρτονόμισμά.

-Εγώ δίνω λεφτά για να μην βαλετε μπασκέτες, αστειευεται η Χ.

Οι γείτονες έχουν τραβήξει καλώδια και δίνουν ρεύμα και νερό για πότισμα. Κατι παιδιά φτιαχνουν δυο τεραστια ντιζαηνάτα παγκάκια. Παντου κόσμος. Σκαβει ο ένας το χώμα, ο αλλος να το μαζευει. Αγόρια, κορίτσια, κύριοι με μουστακάκι και σκαρπίνια που περνούσαν απο εκεί τυχαία, κυριες που γυρνανε απο τη λαικη. Ολοι προσπαθούν να βρουνε τρόπο να βοηθήσουν. Πολυ όρεξη για δουλειά. Βλέπεις τον κόσμο να παλευει με τα χωματα και τις πέτρες και τα εργαλεία να σπάνε. Πολλοι συνεχίζουν να σκαβουν με τις σπασμένες λαβές. Στο βλέμμα όλων μια αγρια χαρά. Μια χαρά-εκδίκηση. Να ξηλωθεί το τσιμέντο. Να ξηλωθεί η ασχήμια. Να φτιάξουμε κατι όμορφο. Εμείς. Εμείς, μόνοι μας. Ενας πολυχρωμος πανζουρλισμός, με παιδια, σκυλιά και μεγάλους που γίναν πάλι παιδιά.  Ενα μικρό αγόρι εχει πιάσει ενα κομπρεσεράκι και σπάει το τσιμέντο, με μεγάλη περηφανια. Καποιοι μεγαλοι τρομάζουν. Του αρπάζουν το κομπρεσερ απο τα χέρια. Μαζεύεται και μας κοιτάζει με ένα βλέμμα, σαν να μας ρωτάει"έκανα κατι κακό? Ηθελα να βοηθήσω κι εγω...". Αυτο το αγόρι ξηλώνει το σήμερα που του δίνουμε για να φτιάξει ενα πιο όμορφο αυριο. Του επιστρέφουν το κομπρεσερ και συνεχίζει να ξηλώνει με ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο.

Αλλα παιδιά πιο πέρα βαφουν πολύχρωμο έναν πέτρινο τοίχο και ό,τι βρουν που να βάφεται. Πανω σε ενα λοφάκι χώμα κοιμάται ενας ασπρος σκύλος που έχει πάνω του πολύχρωμες δαχτυλιές.

Ενας κύριος ψαχνει να βρει που εχει φυτευτεί η νεραντζια που έφερε. Αφηστε με να σας πω, λεει, αυτη η νεραντζια εχει ιστορία. Παρακάτω φυτεύουμε τις ελιές. Τις καμαρώνουμε και τις φανταζόμαστε να μεγαλώνουν.

Η μουσική σταματαει. Στο μικρόφωνο ενας απο τους αντάρτες κηπουρούς. "Όσοι θέλετε να μάθετε να φτιάχνετε βόμβες σπόρων ελάτε μπροστά στην είσοδο". Μινι σεμινάριο για να πρασινίσει η πόλη. Πηλός και σπόροι. Ερχεται μια μπάντα για να παίξει μουσική. Μια μπαλα του βολλευ χοροπηδαει πανω απο ενα κυκλο ανθρωπων. Στο παιχνίδι παίρνουν μερος κοπελες με λουκ "αναρχοαντιεξουσιαστικο", ενας σκανδιναβός, γειτόνισσες που κατεβήκαν απο τις πολυκατοικίες,  ενας πακιστανός που σχόλασε απο τη δουλειά, όποιος περνούσε, οποιος γούσταρε. Οι φυλές των Εξαρχείων αυτο-οργανωμένες στο πιο χαρούμενο παιχνίδι ανάκτησης της γειτονιάς.

Μια μέρα γεμάτη γλυκιά εκδίκηση, γλυκια κούραση, χαμόγελα και χώμα.

Ξημερωνει Κυριακή. Θα συνεχίσουμε και σήμερα.

Αντε, ελάτε...

φωτογραφίες απο το αναρχο-αυτόνομο, αυτοδημιουργητο παρκο των Εξαρχείων

Πάμε Εξάρχεια? Πάρκο με το ζόρι!

Στις 7 Μαρτίου όλοι μαζί δυναμικά θα απαιτήσουμε το αυτονόητο, το parking να γίνει πράσινο! Σας περιμένουμε μετά τις 12 το μεσημέρι, σε μια ολοήμερη εκδήλωση με μουσική, φαγητό, ποτό, παιχνίδια για τα παιδιά. Φέρτε αν μπορείτε ένα γλαστράκι, φέρτε αν θέλετε φαγητά και ποτά, θα είναι όλα ευπρόσδεκτα!

Διεκδικούμε: 

Άμεσο χαρακτηρισμό του οικοπέδου στο ρυμοτομικό ως χώρου πρασίνου 

Να προβεί ο Δήμος το ταχύτερο σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την απόκτησή του

Τα Εξάρχεια είναι μια πυκνοχτισμένη περιοχή κατοικίας της Αθήνας, μια γειτονιά με ψηλά κτίρια και στενούς δρόμους σε μια πόλη που πνίγεται από το καυσαέριο. Ταυτόχρονα, αποτελούν κομμάτι του κέντρου της πόλης, γεγονός που συνεπάγεται τη συγκέντρωση δραστηριοτήτων που προσελκύουν μια πληθώρα επισκεπτών όλες τις μέρες και ώρες. Σε αυτή, λοιπόν, τη γειτονιά που η ανάγκη δημιουργίας χώρων πρασίνου είναι επιτακτική παρατηρείται έλλειψη σε αδόμητες εκτάσεις, που θα μπορούσαν να διαμορφωθούν σε δημόσιους χώρους και να προσφέρουν μια ανάσα από το τσιμέντο της πόλης. Σε αυτά τα πλαίσια, οι κάτοικοι των Εξαρχείων δυστυχώς πληροφορηθήκαμε πως ενώ η δυνατότητα δημιουργίας ενός χώρου υψηλού πρασίνου στη συμβολή των οδών Χαρ. Τρικούπη, Ναυαρίνου και Ζωοδ. Πηγής, σε οικόπεδο ιδιοκτησίας του Τεχνικού Επιμελητηρίου, υπάρχει εδώ και δεκαοχτώ χρόνια, ο δήμος δεν έχει προχωρήσει ακόμα στις απαραίτητες ενέργειες. Σύμφωνα με απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής του ΤΕΕ το Μάιο 1990 (1203/15.5.90) που αποστέλλεται στο Δήμο Αθηναίων, ζητείται τμήμα 1476 τ.μ. «να χαρακτηριστεί ως χώρος πλατείας λόγω του ότι η θέση του παραπάνω τμήματος του οικοπέδου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα από πολεοδομική άποψη». Ταυτόχρονα το ΤΕΕ ζητά να αποζημιωθεί με τίτλο μεταφοράς συντελεστή δόμησης και αυτός ο συντελεστής να μεταφερθεί στο οικόπεδο ιδιοκτησίας του στο Μαρούσι. Στο οικόπεδο αυτό έγινε αργότερα αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για το νέο κτίριο του ΤΕΕ αλλά τα σχέδια δεν προχώρησαν. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, το Νοέμβρη 1990 (1673/7.11.90) αποφάσισε ομόφωνα την αποδοχή της πρότασης του ΤΕΕ τονίζοντας ότι προτεινόμενη «η μετατροπή του χώρου κρίνεται απαραίτητη επειδή το οικόπεδο αυτό είναι κατάλληλο για τη δημιουργία πλατείας, σε μια κεντρική πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, η οποία έχει απόλυτη ανάγκη από σημαντικού μεγέθους κοινόχρηστους χώρους». Τα προηγούμενα χρόνια, το οικόπεδο χρησιμοποιούνταν ως υπαίθριο parking, όμως η μίσθωση έληξε πρόσφατα και το ΤΕΕ φαίνεται πως ενδιαφέρεται εκ νέου για το οικόπεδό του. Σε ερώτημα του το ΤΕΕ προς την Υπηρεσία Σχεδίου Πόλεως - Τμήμα Πολεοδομικών Μελετών σχετικά με το ισχύον πολεοδομικό καθεστώς στο συγκεκριμένο οικόπεδο, έλαβε τον περσινό Ιούλιο την απάντηση ότι «ο χώρος είναι οικοδομήσιμος με παρόδια στοά 3 μ.». Η συγκεκριμένη απάντηση αποτελεί απόδειξη πως ο δήμος ποτέ μέχρι σήμερα δεν προχώρησε στην υλοποίηση των όσων υποσχέθηκε, με αποτέλεσμα τον σημερινό κίνδυνο οικοδόμησης του οικοπέδου. Οι κάτοικοι των Εξαρχείων, κρίνοντας πως με αυτό τον τρόπο θα βελτιωθεί η ποιότητα ζωής στη γειτονιά μας, διεκδικούμε από το δήμο να προχωρήσει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την απόκτηση του ακινήτου και τη δημιουργία ενός δημόσιου κοινόχρηστου χώρου υψηλού πρασίνου, άμεσα, προτού εκδοθεί η όποια οικοδομική άδεια.

http://exarchia.pblogs.gr

UPDATE

Διαβάστε τι έγινε και δειτε φωτογραφίες απο το πάρκο στα εξάρχεια