Μην κλαις. Εντάξει?

Από μικρή μου άρεσε να παρατηρώ τους ανθρώπους, ίσως γιατί απο τότε προσπαθούσα να τους καταλάβω. Πίστευα πως αν καταλάβαινα τους άλλους θα μάθαινα περισσότερα και για μένα. Έτσι ενα μεγαλο μέρος της ζωής μου το πέρασα σαν παρατηρητής. Φυσικά αυτό δεν απέδωσε ιδιαίτερα γιατί μεγαλώνοντας ανακάλυψα το αυτονόητο, οτι μαθαίνεις τον εαυτό σου μέσα απο τις εμπειρίες που βιωνεις. Όσο πιο ζόρικες οι εμπειρίες, τόσο πιο πολλά μαθαίνεις για σένα.
Το Σάββατο που πέρασε έγινα πάλι παρατηρητής αλλα αυτή η φορά ήταν ένα μεγάλο μάθημα για μένα.
Βρισκόμουν στην Καπνικαρέα και πριν προλάβω καλά-καλά να καθίσω, δυο κοπέλες γύρω στα δεκάξι κάθισαν δίπλα μου στη γωνία του πεζουλιού. Η μια έκλαιγε. Την είδα με την άκρη του ματιού μου, αλλα κυρίως την άκουγα. Ενστικτωδώς το πρώτο που σκέφτηκα ήταν να την ρωτήσω τι έπαθε, δεν το έκανα όμως. Δεν θέλησα να ρωτήσω φοβούμενη οτι η απρόσκλητη επέμβαση μου θα την έκανε να νιώσει χειρότερα. Εξάλλου είχε και μια φίλη μαζί, σκέφτηκα καθησυχάζοντας την συνείδηση μου.
Η φίλη της κάτι μουρμούρισε και πήγε στο ζαχαροπλαστείο. Φαντάστηκα οτι θα ζητήσει χαρτομάντιλα ή κατι τέτοιο. Αντίθετα βγήκε κρατώντας μια γρανίτα φράουλα και της την πρόσφερε. Μάταια όμως γιατί η αλλη δεν ήθελε την γρανίτα και συνέχισε να κλαίει γοερά. Λιγα δευτερόλεπτα αργότερα πέρασε μπροστά μας ένα μικρό κοριτσάκι, γυρω στα 9, που κράταγε ένα ακορντεόν. Χωρίς να διστάσει στιγμή γύρισε και με σπασμένη προφορά ρώτησε:
-Γιατί κλαις?

 Η κοπέλα δεν απάντησε

-Γιατί κλαίει, ρώτησε απευθυνόμενη στην φίλη της κλαίουσας αλλα πάλι δεν πήρε απάντηση.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό της μικρής και πήγε παραπέρα να μιλήσει σε μια ακατανόητη για μένα γλώσσα. Τα παιδιά ειναι αυθόρμητα, σκέφτηκα, ειδικά όλα όσα γυρνάνε στους δρόμους είναι συχνά αυτό που θα λέγαμε (εμεις οι άνθρωποι με όλα τα πρέπει μας, εμεις οι καθως πρέπει) αδιάκριτα. Όταν τελείωσε το τηλεφώνημα το κοριτσάκι γύρισε πάλι σε μας και με εναν τόνο που έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον την ξαναρώτησε:
-Γιατί κλαις?

-Γιατί τσακώθηκε, απάντησε η φίλη που κατάλαβε οτι δεν θα γλίτωναν εύκολα απο την περιέργεια της.
-Ξύλο? ρωτησε η μικρή
Σαστίσαμε και οι τρεις
-Οχι, οχι ξυλο, μονο τσακώθηκε

-Μην κλαις. Ενταξει? Μην κλαις, ειπε η μικρή και ακούμπησε απαλά το κεφάλι της κοπέλας.
-Δεν μπορώ να μην κλαίω...

-Αυτό δεν το πίνεις? ειπε η μικρή και έδειξε την γρανίτα

-Όχι δεν μπορώ, πονάει ο λαιμός μου...

Το κοριτσάκι ξαφνικά έκανε αναστροφή και έφυγε. Πίστεψα οτι αποφάσισε να φύγει αφου ειδε οτι δεν μπορεί να κάνει κάτι. Ετσι όπως ξαφνικά εμφανίζονται αυτά τα παιδιά, ετσι ξαφνικά εξαφανίζονται. Η μικρή μπήκε στο ζαχαροπλαστείο. Φαντάστηκα οτι μπήκε για να παίξει ακορντεόν, να ζητήσει λεφτά. Αντίθετα  είδα να ζητάει χαρτοπετσέτες και να επιστρέφει. Στάθηκε σιωπηλή μπροστά στην κοπέλα που έκλαιγε και άπλωσε το χέρι με τις χαρτοπετσέτες. Σαν να κράτησε λιγο παραπάνω αυτή η στιγμή. Παρατήρησα τα μακριά καστανόξανθα της μαλλιά της μικρής, την τσαντούλα, το μικρό της ακορντεόν, και τις σαγιονάρες με τα κατάμαυρα δάχτυλα απο όλα τα χιλιόμετρα που είχε κάνει στους δρόμους. Η κοπέλα που έκλαιγε σάστισε, την κοίταζε στα μάτια και ξαφνικά άρχισε τους λυγμους πολύ πιο δυνατα απο ο,τι πριν.
-Μην κλαις, μην κλαις, ειπε το κοριτσάκι σαν να ειχε κάνει κάτι κακό.

-Οχι δεν... δεν... ειναι που... ειναι που συγκινήθηκα, ειπε μέσα στα αναφιλητά της η αλλη και πήρε τα χαρτομάντηλα.

-Εντάξει? μην κλαις... ειπε το κοριτσάκι και η φωνή της ακούστηκε να σπάει.
Η κοπέλα έδωσε τα μισά χαρτομάντιλα πίσω στο κοριτσάκι και αυτό σκούπισε τα δικά του δάκρυα. Εγω προσπάθησα να συγκρατήσω τα δικά μου.

-Μην κλαις, Εντάξει? της ξαναειπε η μικρή κλαίγοντας και αυτή
Τότε η κοπέλα απλωσε τα χέρια της στο μικρό κορίτσι και πέσανε η μια στην αγκαλιά της άλλης. Γυρισα απο την αλλη και σκουπισα με το χέρι τα μάτια μου. Βρε τί ειναι αυτό που πάθαμε στα καλά καθούμενα σκέφτηκα.
Υστερα η φίλη της κοπέλας ρώτησε την μικρή:

-Πας σχολείο? σκοπεύοντας ίσως να την ρωτήσει τί τάξη πάει και όλες αυτές τις ανέμπνευστες ερωτήσεις που κάνουμε στα μικρά παιδιά

-Όχι...

-Δεν πας σχολείο? μονολόγησε έκπληκτη η άλλη, Και τί κάνεις? συνέχισε

-Δουλεύω, ειπε η μικρή με φυσικότητα και έγνεψε με το κεφάλι της προς το μικρό ακορντεόν που κράταγε.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε κανείς. Το κοριτσάκι γύρισε και με κοίταξε στα μάτια. Δεν έχω ιδέα τί έκφραση είχα πάρει. Η ώρα είχε περάσει και φάνηκε πως έπρεπε να φύγει. Ακούμπησε απαλά το χέρι της στο κεφάλι της κοπέλας και της ξαναείπε:

-Μην κλαις. Εντάξει?

-Ναι, απάντησε σιγανά η κοπέλα.
Το κοριτσάκι μας χαιρέτησε με ένα νεύμα του κεφαλιού και έφυγε.
Πράγματι όπως ξαφνικά εμφανίζονται αυτά τα παιδιά, έτσι ξαφνικά εξαφανίζονται
Μείναμε αμίλητες και οι τρεις για ώρα.

Ο μεσαίωνας μέσα μας

Σιγουρα υπάρχουν πολλοί που πιστευουν πως έχει χαθεί ο έλεγχος με το θέμα της μετανάστευσης. Εγω για να ειμαι ακριβής δεν νομίζω οτι υπήρξε κανένας έλεγχος ή καμία στρατηγική για το συγκεκριμένο θέμα. Στην αρχή τους εκμεταλλευτήκαμε, σαν φτηνά εργατικά χέρια τις εποχές που εισρέαν τα επιδόματα απο την Ε.Ε. και σήμερα που εχουμε φτάσει σε αυτην την οικονομική κατάσταση, τους βλέπουμε σαν απειλή, σαν εγκληματίες ή σαν βαρος.

Στο σημείο που κάνουμε λάθος είναι οτι πιστευουμε πως το πρόβλημα ειναι οι μετανάστες. Οτι σε αυτους οφείλονται όλα τα κακά της μοιρας μας. Όλα τα κακά της μοιρας μας δεν οφείλονται στη μοίρα αλλα σε εμάς. Πρώτο βήμα ειναι να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Πολλοι δεν θα τα καταφέρουν, είναι τόσο εύκολο να κατηγορείς τους άλλους και να βαφτίζεις τον εαυτό σου ως θύμα των κακών εβραίων, μασόνων, γκέη, αριστερόχειρων ιχθύων με ωροσκόπο στον Αιγόκερο που συνωμοτούν για να εμποδίσουν το Σύμπαν να συνωμοτήσει υπερ σου.

Μιλάμε για την κρίση και εχουμε γινει ολοι οικονομολόγοι του ανοιχτού καφενείου, αλλά η αληθινή κρίση δεν είναι οικονομική, είναι ανθρωπιστική. Φτάνουμε μέρα με τη μέρα, σε μια εποχή που ο άνθρωπος θα είναι δύσκολο να είναι άνθρωπος. Μας κυριεύει ο φόβος και η ανασφάλεια, καθώς βλέπουμε τηλεόραση ή κοιτάζουμε οι ίδιοι το αθώο αίμα να κυλάει από τις ενώσεις του πεζοδρομίου, προς στα πόδια μας. Ο κόσμος βυθίζεται σε ένα μαύρο πηγαδι τραβώντας ο ένας τον άλλο και απασχολημένος τόσο πολύ με τον προσωπικό του ίλιγγο αδυνατεί να δει ποιος φταίει πραγματικά. Η χειρότερη πλευρά του ανθρώπου αρχίζει και φωτίζεται και η ζωή μας μοιάζει με κάποια εφιαλτική ταινία που θα μπορούσε να έχει σκηνοθετήσει ο Χάνεκε.

Πριν φτάσουμε όμως εδώ, κατρακυλήσαμε όλοι μαζί στην πλαγιά της μεταπολιτευτικής μπιζνας, ρεμουλας, βολεψιάς. Τα θέλαμε όλα δικά μας και απλά απλώναμε το χέρι ή βάζαμε κάποιον δικό μας που ήταν πιο κοντά. Έτσι ψήφισε ο ελληνας, ετσι διορίστηκε, έτσι βολεύτηκε. Μόνο που τώρα που η ηθική κρίση, μας έφερε στο ανασφαλές σήμερα, ξυπνάμε απότομα σαν τρομαγμένοι και ξεβολεμένοι βασιλιάδες. Σίγουρα καποια ξεχασμένα γονίδια του πολυμήχανου Οδυσσέα μας φέρανε μέχρι εδώ, αλλά σε αυτό το ταξίδι δεν είχαμε καμία αιδώ. Τώρα δεν έχουμε να εξιστορήσουμε κάποιο κατόρθωμα, παρα μόνο μιά leasing ευημερία με σκηνές με γαρύφαλλα στα ταψάκια, την σύζευξη του μπουζουκιού με την ηλεκτρική κιθάρα, μια Ολυμπιάδα σαν το πιο ακριβό πάρτυ της ζωής μας, την δωρεάν παιδεία να γίνεται ανωφελής, κάτι τρύπια υποβρύχια, το δείπνο με τους ηλιθιους που οργανώθηκε στη Σοφοκλέους, τα μίζερα μιζόβια νοσοκομεία, την δημιουργική λογιστική των αυτοδημιούργητων λαμογιων, τους πασόκους μυστακοφόρους σοσιαληστές, τους νουδίτες executive καπιταλιστές, τους κουρδιστούς δημόσιους υπάλληλους της κομμουνιστικής επανάστασης και στο κέντρο τον έλληνα που δεν φταίει σε τίποτα.

Δεν φταίμε σε τίποτα;

Νομίζω πως πλέον αυτό το ψέμα το πιστευουν μόνο οι ηλίθιοι.

Για μένα το θέμα δεν είναι τι θα κάνουμε με τόσους εξαθλιωμένους μετανάστες, το θέμα είναι τι θα κάνουμε με τόσους άθλιους έλληνες.

Τι θα κάνουμε με τους τόσους πολιτικάντηδες κλεφτες, τους τόσους αξιοσέβαστους επιχειρηματίες σκλαβέμπορους, με την τόση φτώχεια στο πνευμα και την μικρότητα των μεγάλων και κυρίως τι θα κάνουμε με τους έλληνες.

Είναι αλήθεια πως το έγκλημα φαίνεται να έχει αυξηθεί και αρχίζει να αλλάζει χρώμα. Γίνεται κόκκινο, σαν το αίμα. Όπως το αίμα του 44χρονου στο πεζοδρόμιο της Γ’ Σεπτεμβρίου ή του 21χρονου Μπαγκλαντεσιανού στα Κάτω Πατήσια. Για το έγκλημα που ανθίζει όμως υπάρχει σαφής πολιτική ευθύνη. Η χρήση των αστυνομικών σαν προσωπικοί μπράβοι των πολιτικών ή σαν προσωπικό είσπραξης διοδίων για τους εργολάβους, είναι πολιτική απόφαση. Η χρήση των αστυνομικών για εκφοβισμό και η βίαιη καταστολή της κάθε αντίστασης, είναι πολιτική απόφαση. Η κακή εκπαίδευση των αστυνομικών, είναι αποτέλεσμα πολιτικής. Το χαρτι που επιτρέπει σε όλες τις χωρες να στελνουν τους μετανάστες, πίσω σε εμάς, υπογράφτηκε από πολιτικούς. Ο εγκλωβισμός των μεταναστών και η γκετοποίηση τους είναι πολιτική απόφαση. Η όχι και τόσο συγκαλυμμένη στήριξη της αστυνομίας σε τραμπουκισμούς ακροδεξιών κατά των μεταναστών, δεν είναι τυχαία, ξεκινάει από ψηλά και ειναι θεμα πολιτικής. Η αστυνομία κάτω από πολιτικές διαταγές και χειρισμούς λειτουργεί σαν αυτοάνοσο. Αντι να μας προστατεύει εχει στραφεί εναντίον μας, ειτε άμεσα με ωμή βία είτε έμμεσα διαφυλάττοντας το συμφέρον τρίτων. Όμως, για όλα όσο συμβαίνουν υπάρχει πολιτική ευθύνη.

Τα πράγματα εχουν γινει πολυ ασχημα για τους ανθρώπους γύρω μας, εμείς είμαστε (ακόμη) ευνοημένοι. Καθε μέρα πηγαίνουν 3.500 άνθρωποι στο συσσιτιο του Δημου Αθηναίων. Πριν δεκα χρόνια δεν ήταν ούτε εκατό.
Κάθε μέρα γινονται 30 τηλεφωνήματα στην γραμμή βοήθειας κατά της αυτοκτονίας (ΜΚΟ Κλιμακα). Πριν δυο χρόνια το τηλέφωνο χτυπούσε κανα δυο φορές την ημέρα.

Και ενώ γυρω μας, ο κόσμος όπως τον ξέραμε, μερα με την μέρα γκρεμίζεται, εμεις αντι να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δούμε ψύχραιμα τί έχει συμβεί και τι μπορούμε να κάνουμε, πέφτουμε με τα μούτρα ο ένας ενάντια στον άλλο ή κουρνιάζουμε φοβισμένοι στο καβούκι μας. Την ίδια στιγμή, οι ηθικοί αυτουργοί, σφυρίζουν αδιάφορα και μας κυβερνάνε με τον φόβο της χρεωκοπίας, με τον φόβο της απόλυσης, με τον φόβο του εγκληματια ξένου, με τον φόβο των ΜΑΤ που χτυπάνε σαν δολοφόνοι, με τον φόβου του χάους.

Τί μπορείς να κάνεις για την βία?
Να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Να σταθεις δίπλα στον αλλον όπως θα ήθελες να σταθει κι εκείνος σε σένα. Να σταματήσεις να εισαι το θύμα και αυτος που δημιουργεί θύματα. Να διαμαρτυρεσαι για τη αδικία, να μην το βουλώνεις γιατι μπορει να βρεις τον μπελά σου. ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΜΦΕΡΟΥΝ.

Ο ανθρωπος που έκρυψε μια οικογενεια μεταναστων με ενα μικρο παιδί στο μαγαζι του ενώ κάποιοι ελληνες κυνηγούσαν με ροπαλα και μαχαίρια όσους έμοιαζαν με ξένους, εκανε ακριβώς αυτο. Εκανε κάτι εναντια στην αδικία, εκανε κάτι επειδη ηταν σωστό.

Σε αυτο το βιντεο, ενας ανθρωπος γυρισε πισω για να βοηθησει καποιον που των χτυπουσανε τα ΜΑΤ. Δεν εκανε κατι απο προσωπικο συμφέρον, το έκανε για το καλο του αλλου.

Ακόμα και αυτος ο ανθρωπος που βρεθηκε στην εντατική μετα το περιστατικό στην Καλλιδρομίου, είναι εκει γιατι πηγε να βοηθησει την κοπέλα στον παγκο με τα λουλούδια. Βρέθηκε να εχει περισσοτερα εγκαυματα απο αυτην γιατι η εκρηξη του ντεπόζιτου εγινε καθως την βοηθούσε.

Ειμαστε σε αμεση ανάγκη απο ανθρωπους και απο αλληλευγύη

Η Ιστορία και μια φωτογραφία

Εγγόνι προσφύγων και παιδί μεταναστών.

Την Ιστορία την έμαθα σαν ιστορία της οικογένειας

και ξέρω οτι για όλα τα κακά της μοιρας μας

φταίμε εμείς κι οχι οι άλλοι.

φωτο: η μαμα, χαμογελαστή εργάτρια, σε εργοστάσιο στη Γερμανία

το νούμερο 481352

Διαβάστε αυτή τη μοναδική ιστορία

όπως δημοσιεύθηκε στην Athens Voice και το blog της Αφροδίτης Αλ Σαλέχ