Καλές Διακοπές!

Καλοκαιρινή ανάμικτη κασέτα

Είσαι στην ακρογιαλιά και ατενίζεις το απέραντο γαλάζιο / το απέραντο αμμουδογήπεδο με τους μαυρισμένους γυμνασμένους ρακετίστες / την πασαρέλα για μικροσκοπικά μπικίνι και τεράστιες βρεγμένες βράκες. Κοιτάζεις με ενδιαφέρον τα τατουάζ στα απόκρυφα σημεία των διπλανών σου. Θα έκανες και εσύ αλλά δεν έχεις αποφασίσει τι θες. Παίζεις με τα δαχτυλάκια των ποδιών σου στην καυτή άμμο. Ο φραπές δίπλα σου έχει βράσει ήδη. Θες να πάρεις άλλον, αλλά βαριέσαι να σηκωθείς και περιμένεις κάποιον άλλο να κάνει την κίνηση.
Ένα κινητό πιο πέρα χτυπάει με το ringtone που έχει κάποιος στη δουλειά. Παίρνεις αποφάσεις. Θα αλλάξεις δουλειά. «Από Σεπτέμβριο» λες και βυθίζεις περισσότερο τα πόδια σου στην άμμο. Κάποιος σηκώνεται και σου λέει πως θα βουτήξει. Εντάξει, βούτα. Είσαι με την καλοκαιρινή σου αγάπη ή σκέφτεσαι την περσινή σου καλοκαιρινή αγάπη? Πάλι σκέφτεσαι πως πάλι σκέφτεσαι. Ύστερα παίρνεις κι άλλη απόφαση. Θα γυρίσω από την άλλη. Λίγο ακόμα φύτεμα στην άμμο και θα γίνω αρμυρίκι. Δε θα ήταν κι άσχημα, σκέφτεσαι. Εντάξει, από Σεπτέμβριο θα κοιτάξω αλλού. Κάποιος επιστρέφει στη διπλανή ξαπλώστρα και σου πετάει κρύες σταγονίτσες θάλασσας καθώς σκουπίζεται. Εκνευριστικό. Δε θα εκνευριστώ. Ήταν τυχαίο. Κανείς δεν πάει για καφέδες στο μπαρ από τη δικιά σου παρέα. Όλοι τριγύρω κυκλοφορούν χαρούμενοι με δροσερά ποτά λες και παίζουν σε διαφήμιση.
Χαλαρώνεις και κοιμάσαι προτού βάλεις αντηλιακό. Μια ώρα αργότερα ξυπνάς στο χρώμα του αστακού και όλη η παρέα σου έχει πάρει φρέσκους παγωμένους καφέδες.
-Εμένα γιατί δε μου πήρατε?
-Δε θέλαμε να σε ξυπνήσουμε
Όταν γυρνάτε στο δωμάτιο βλέπεις ότι η πλάτη σου είναι κόκκινη, έχει ένα δεκάρι και το όνομα του Ριβάλντο γραμμένο με αντηλιακό.
-Όποιος μου το έκανε αυτό θα πεθάνει!

Η αλεπούδα συνιστά…
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πρώτα κατεβάζεις τα τραγούδια του Summer Mixtape για να έχεις να ακούς και μετά αφήνεις γκρίνια, σκέψεις και βλακείες και περνάς υπέροχες-υπέροχες διακοπές. Εντάξει?

Υ.Γ: κάνετε δεξι κλικ σε κάθε κομμάτι της λίστας για να το αποκτήσετε.

Ερωτηματολόγιο

ρωτησανε λεει αυτες τις ερωτησεις καποτε στον Πρ(ουστ)
αυτος τι απαντησε δε ξερω οι δικες μου παντως ειναι οι κατωθεν

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
ξεκιναμε απο τα δυσκολα ε? Η απολυτη ευτυχια ειναι ο απολυτος στοχος

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Τίποτα, γιαυτο αργω τοσο πολυ στη δουλεια που ολοι νομιζουν πια πως εχω παρει βραδινη βαρδια

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

με την Τριάδα, μια συνάδελφο μου που κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί μέσα στην τουαλέτα (αλλά το έσωσε ρε γαμώτο)

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

ειμαι το prozac

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

ειμαι μεγάλο ψώνιο, αλλα ειμαι το prozac και με συγχωρουν

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα πιο δημιουργικα, αλλα γενικα ειμαι επιεικης με τα λαθη, το σωστο ειναι που δεν αντεχω

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

με καμια, αλλα κανω παρεα με κοσμο που ταυτιζεται με τον Ηρώδη και τον Φραγκισκο της Ασιζης

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

εσείς αγαπητοί μου αναγνώσται

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

το επόμενο

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

o Antoine St Exupery, Oscar Wilde, Douglas Adams, Ξανθουλης, εγω, o Mαρκές, ο Pablo Neruda και πολλοι αλλοι

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

οτι εχει κανεις, καλο ειναι

12. … και σε μια γυναίκα;

ααα... τα ελλατωματα εχουν μεγαλυτερη πλακα

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

ουουου... πολυς κοσμος

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

δε σφυριζω στο ντουζ, φοβαμαι την περιπτωση πνιγμου (σπανιο αλλα συμβαινει)

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

ηταν πολλά αυτα που πεσαν στο κεφαλι μου μια μερα, ανοιγοντας την ντουλαπα (μου αρεσει ομως πολυ ο "Μικρος πριγκιπας, ειναι και καπως ελαφρυ)

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

αρχιζω να πιστευω πως δε σημαδευομαι ευκολα

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

ο βινσεντ

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

το κοκκινο

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

το οτι παρ΄ολα αυτα υπάρχει κόσμος που με αγαπαει (και εκτος από τη μαμα μου)

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

μαργκαριτα (the perfect margarita)

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Σκεφτηκα κανα δυο αλλα τελικα λεω να τα κρατησω σαν πολυτιμες εμπειριες

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

το ξεπούλημα του εαυτού μας

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Η μουσικη

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

οτι θα πνιγω σφυριζοντας στο ντους και η γατα δε θα ερθει να βοηθησει γιατι αντιπαθει το νερο. Επίσης με φοβίζουν οι άνθρωποι που δεν έχουν χιούμορ. Συνεπώς το χειρότερο θα ήταν να πνιγώ στο ντουζ, ενώ με κοιτάει ένας άνθρωπος χωρίς καθόλου χιούμορ

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Αν μπορει να βοηθήσει περισσοτερο απο την αληθεια? Δε ξερω να απαντησω πραγματικα σε αυτο. Προτιμω την αληθεια γιατι όπως φαίνεται αντεχω τις συνεπειες

26. Ποιο είναι το μότο σας;

open to everything happy and sad

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

ευτυχισμενη

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Που χαθηκες βρε παιδι? ουτε ενα τηλέφωνο, τιποτα! ειμαι και εγω, αλλα εισαι και εσυ...

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

open to everything happy and sad (και πιανει!)

Ταξίδι - Αναμονή

φωτογραφία και μπλα-μπλα,
αλεπούδα-λαλαλα

Μαθαίνεις...

(φωτο Αλεπούδα)

Μαθαίνεις
(του Χόρχε Λούις Μπόρχες)

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις





You Learn
(Jorge Luis Borges)

After a while you learn the subtle difference
Between holding a hand and chaining a soul,

And you learn that love doesn't mean leaning
And company doesn't mean security.

And you begin to learn that kisses aren't contracts
And presents aren't promises,

And you begin to accept your defeats
With your head up and your eyes open
With the grace of a woman, not the grief of a child,

And you learn to build all your roads on today
Because tomorrow's ground is too uncertain for plans
And futures have a way of falling down in mid-flight.


After a while you learn...

That even sunshine burns if you get too much.
So you plant your garden and decorate your own soul,
Instead of waiting for someone to bring you flowers.
And you learn that you really can endure...

That you really are strong

And you really do have worth...

And you learn and learn...

With every good-bye you learn.





Y UNO APRENDE...
(De Jorge Luis Borges)

Después de un tiempo,
Uno aprende la sutil diferencia
Entre sostener una mano
Y encadenar un alma,


Y uno aprende
Que el amor no significa acostarse
Y una compañía no significa seguridad
Y uno empieza a aprender
...Que los besos no son contratos
Y los regalos no son promesas
Y uno empieza a aceptar sus derrotas
Con la cabeza alta y los ojos abiertos


Y uno aprende a construir
Todos sus caminos en el hoy,
Porque el terreno de mañana
Es demasiado inseguro para planes
...Y los futuros tienen una forma de
Caerse en la mitad.


Y después de un tiempo
Uno aprende que si es demasiado
Hasta el calorcito del sol quema.


Así que uno planta su propio jardín
Y decora su propia alma,
En lugar de esperar a que alguien
Le traiga flores.
Y uno aprende que
Realmente puede aguantar,

Que uno realmente es fuerte,

Que uno realmente vale,

Y uno aprende y aprende,

...Y con cada día uno aprende.

Σημείωση Αλεπούδας:

Δεν έβρισκα το ποιήμα στα ελληνικά

και έτσι αμάρτησα κάνοντας εγώ τη μετάφραση

Αλεξάνδρα Καρνέζη, πέτα!

Αγαπητή Αλεξάνδρα Καρνέζη,
ξέρεις πως είναι να είσαι ένα χρόνο και βάλε σε κρύο-ζεστό ντουζ?

Να θέλεις να καπνίσεις μέσα στα μεσάνυχτα και να μην έχεις καπνό?
Να βρίσκεις ένα ξεχασμένο καπνό με ελάχιστα τρίμματα μόνο και μόνο για να ανακαλύψεις μετά ότι δεν έχεις χαρτάκια?
Να κάνεις άνω κάτω το σπίτι και να βρίσκεις ένα τελευταίο χαρτάκι?
Να στρίβεις το τσιγάρο και να μην κολλάει η κόλλα από το χαρτάκι.
Να σου χύνεται το μισό τσιγάρο κάτω.
Να έχεις τσιγάρο, μισό αλλά τσιγάρο, και να μην έχεις φωτιά.
Να βρίσκεις ένα κουτί σπίρτα με ένα σπίρτο μόνο.
…και μόλις το ανάψεις αυτό να σβήσει από μόνο του?

Αν ξέρεις, Αλεξάνδρα Καρνέζη, πέτα και σώσε μας, πέτα Αλεξάνδρα, πέτα.

Το τρελό φορτηγό

(φωτος αλεπούδα)


Χθές το βράδυ πήγα στο street party που έγινε έξω από το καφενείο "Θέμις" στην πλατεία Κοτζιά. Ένα κίτρινο φορτηγό πάρκαρε μπροστά στο μαγαζί και το πάρτυ ξεκίνησε. Οι Think of One, από το Βέλγιο, κουβαλάνε όλον το κόσμο μέσα τους και κυκλοφορούν στην Ευρώπη με το φορτηγό τους σε ένα μουσικό road trip. Παρκάρουν τη μουσική τους όπου τους καλέσουν.


Η μουσική
Η ένωση του Manu Chao με τον Bregovic. Ένα επιθετικό fusion πνευστών-κρουστών και μιάς ηλεκτρικής κιθάρας που δε σε άφηνε να μείνεις αμέτοχος. Και οταν μιλάμε για fusion, μιλάμε για fusion. Φανταστείτε ένα funk-hip hop κομμάτι με μουσική βάση τον επιβλητικό ήχο μιάς τούμπας (και ο κόσμος να γουστάρει!)
Αν πάρετε το cd τους που λέγεται "Trafico" να έχετε υπ΄όψιν οτι ο ήχος του είναι πιό μαλακός. Σε ύφος bossa , mambo με άρωμα Βραζιλιάς και με πιό ήπια πνευστά.


Το παράπονο
Ε, όχι ρε παιδιά πάνω που ζεσταθήκαμε, καήκαμε, αρχίσαν και τα μπουγέλα να τελειώσει η παράσταση. Παράπονο έχω, παράπονο.



P.S.1: θενκς στον Άγγελο που μου το σφύριξε
P.S.2: Το πάρτυ το διοργάνωσε ο Κορμοράνος
P.S.3: Ο σαξοφωνίστας και ο τρομπετίστας ήταν τόσο ψηλά που φορούσαν καπέλο την τέντα του μαγαζιού.
P.S.4: Στο Road trip ακολουθεί τους Think of One και ο μπαμπάς του ενός περκασιονίστα.

Μελιτζάνες Αλεπουδίσιους (2007 Edition)

(φώτος: αλεπούδα)

Μελιτζάνες Αλεπουδίσιους (2007 Edition)

Αυτό το πολύ ωραίο καλοκαιρινό φαγητό το μαγειρεύω από το 2004. Το κακό είναι ότι συνέχεια ξεχνάω να γράψω τη συνταγή, έτσι κάθε καλοκαίρι που το κάνω η συνταγή διαφέρει ανάλογα με την έμπνευση μου. Αυτή λοιπόν είναι η έκδοση 2007 και ελπίζω τώρα που τη γράφω να μη ξαναχρειαστεί να την επαναυτοσχεδιάσω.

Υλικά (για δυο άτομα)

2 μελιτζάνες (από τις καλοθρεμμένες)

1,1/2 κρεμμύδι

2 σκελίδες σκόρδο

Φέτα (όσο ένα πακέτο τσιγάρα Silk Cut Λευκό)

Λίγο ελαιόλαδο

Λίγο λευκό κρασί

1 χούφτα σταφίδες

Δυόσμος φρέσκος (πολύ βασικό αυτό)

Γιαούρτι στραγγιστό


Οδηγίες

Κόβουμε τις μελιτζάνες στη μέση (κατά μήκος). Έτσι έχουμε τέσσερις «βαρκούλες». Παίρνουμε ένα μαχαίρι (μικρό, όχι μπαλντά) και σκαλίζουμε την μελιτζάνα με σκοπό να περάσουμε ωραία και συνάμα να αφαιρέσουμε την ψίχα. Φροντίζουμε έτσι ώστε να αφήσουμε 0,7εκ. τοίχωμα και ταυτοχρόνως να μην κόψουμε τα χεράκια μας. Το υλικό που αφαιρούμε το βάζουμε σε ένα μπωλ για να ασχοληθούμε μαζί του μετά. Μόλις ολοκληρώσουμε το ξεκοίλιασμα, κόβουμε λίγο από κάτω στην καμπύλη πλευρά έτσι ώστε να μην τραμπαλίζεται η μελιτζάνα σε 12 μποφώρ. Στη συνέχεια θα τις αλείψουμε με ελαιόλαδο, μέσα-έξω και θα τις βάλουμε σε προθερμανσμένο φούρνο για 15 λεπτά.
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και το ίδιο κάνουμε με το σκόρδο. Παίρνουμε την ψίχα της μελιτζάνας και την μετριοκόβουμε.
Σε μία μεσαίου μεγέθους κατσαρόλα βάζουμε ελαιόλαδο για να τσιγαρίσουμε τα κρεμμυδοσκόρδα. Ρίχνουμε πρώτα τα κρεμμύδια, μετά τα σκόρδα και μετά καπάκι τη μελιτζανόψιχα. Ανακατεύουμε και σε λίγο ρίχνουμε και το ολίγο κρασί. Εν συνεχεία πετούμε και τις σταφίδες εντός της κατσαρόλας. Οι σταφίδες να είναι ξανθές (σαντρέ της Loreal)
Αρχίζει να μαγειρεύεται η γέμιση. Ψιλοκόψτε τον φρέσκο δυόσμο. Σε λιγο θα τον βάλετε και αυτόν. Μετά τον δυόσμο βάζουμε στην κατσαρόλα τη μισή φέτα κομμένη σε κύβους. Προς το τέλος να το κάνετε αυτό για να μην παραλιώσει.
Δε χρειάζεται η γέμιση να μαγειρευτεί εντελώς γιατί θα παίξει και φούρνος στη συνέχεια. Όταν το μείγμα της γέμισης λοιπόν είναι έτοιμο το βάζουμε ισόποσα στις μελιτζάνες. Από πάνω ρίχνουμε την υπόλοιπη φέτα κομμένη σε κύβους (μέγεθος ζαριού) και βάζουμε το ταψί στον φούρνο.
Το πόση ώρα θα χρειαστεί να περάσει εξαρτάται από το πόσο μαγειρέψατε το μείγμα και πόσο θα αντισταθεί η μελιτζάνα. Υπάρχουν κάποιες αναρχο-αντιδραστικές που αργούν να ψηθούν.
Όταν είναι έτοιμες τις βγάζετε από το φούρνο, περιμένετε λίγο για να κρυώσουν και βάζετε το στραγγιστό γιαούρτι από πάνω. Αυτό το φαγητό τρώγεται και εντελώς κρύο την επόμενη μέρα. Ανάλογα μάλιστα με την ποιότητα της μελιτζάνας μπορεί να είναι και πιο νόστιμο όταν είναι κρύο.

Μπον απετίτ


Υ.γ. δεν είναι τρομερά βαρύ φαγητό, αλλά καλύτερα να μην το φάτε μετά τις δώδεκα τα μεσάνυχτα, εκτός αν δουλεύετε σαν νυχτοφύλακας. Σε αυτή την περίπτωση θα ήθελα να επικοινωνήσετε μαζί μου για να μου πείτε πως βρήκατε αυτή τη δουλειά. Έχω αϋπνίες και θέλω να τις αξιοποιήσω,
Σας ευχαριστώ

Κανείς δεν κάνει χαρακίρι σε αυτή τη χώρα

(φωτογραφία από άγνωστη πηγή)

Κανείς δεν κάνει χαρακίρι σε αυτή τη χώρα. Κανείς δε δηλώνει παραίτηση έστω! Πολλοί από αυτούς μάλιστα κάνουνε και θρασύτατες δηλώσεις του τύπου «Δεν ήταν το τελευταίο δάσος η Πάρνηθα, έχει κι άλλα η Αθήνα».

Να υποθέσω ότι θα εννοούν τα περιφραγμένα δάση που έχουνε εκείνες οι μεγάλες βίλλες. Είναι αλήθεια πως μοιάζουν με δάση. Ας μαζέψουμε λοιπόν τα ελάφια, τις αλεπούδες και όσα ζώα επιζήσανε και ας τα αμολήσουμε εκεί μέσα. Μαζί με τους πλούσιους πολιτικούς μας, θα φυλάνε οι ειδικοί φρουροί και τα αθώα ζώα.
Όταν πέφτουνε τα πρώτα χιόνια στην Αττική εκεί θα πηγαίνουμε τα παιδιά μας για να παίξουμε χιονοπόλεμο και τις εξορμήσεις του σαββατοκύριακου πάλι εκεί θα τις κάνουμε…
..εκεί, στις καταπράσινες βίλλες τους.

Ντουβρουντζάς το σαββατόβραδο

Την Κυριακή σερνόμουν από τη μία άκρη του σπιτιού στην άλλη κουβαλώντας παγωμένα νερά και κάνοντας απανωτά ντουζ. Η γάτα είχε βρει το λιγότερο καυτό σημείο του διαμερίσματος και κείτονταν ημι-λιπόθυμη. Κάθε φορά που περνούσα από δίπλα της έκανε κάτι ξεψυχισμένα νίαου-πεθαίνω, νιάου-λιώνω, νιάου-σβήνω, νιάου-χάνομαι.
Στην τηλεόραση έπαιζε ένα ντοκυμαντέρ για τα σκυλιά κατακτητές του διαστήματος. Τελικά δεν ήταν μόνο η Λάικα. Από τα 29 σκυλιά που βγήκαν στο διάστημα συνολικά πέθαναν τα 20. Η γάτα μου δεν έδειξε να συγκινείται ιδιαίτερα με το γεγονός. Αυτά τουλάχιστον πήγαν στο διάστημα, εγώ θα αφήσω τα κόκκαλα μου στα Πατήσια, σκέφτηκε και έκανε ένα νιάου-γαμώ τη γούνα μου.

Το Σάββατο πήγα στο Λυκαβηττό. Ζέστη τρελή και άπνοια και εκεί. Δεν κουνιόταν τίποτα. Μόνο η πλατφόρμα που είχαμε σκαρφαλώσει όλοι, τραμπαλιζόταν πέρα δώθε. Όταν πήρα στο κινητό την Trinity για να έρθει κι αυτή εκεί που καθόμασταν μου είπε «είμαι 28 χρονών, δεν κάνω τέτοια πράγματα» Έτσι όταν ήρθε τελικά τη σύστησα στους υπόλοιπους ως εξής «Από δω η Τριάδα, είναι 28 χρονών, η Χ. 36, η Κ. 32, η Λ 26, η Σ. 36 και αυτός απέναντι με την ιρλανδική σημαία δικός μας είναι. Για να μάθει να μας λέει ότι την πήρανε τα χρόνια και δεν είναι για τρέλες πια.
Η Dolores Ο’ Riordan (36 χρονών και με τρία παιδιά) βρισκόταν πάνω στη σκηνή. Τραγουδούσε, έπαιζε κιθάρα και έτρεχε πάνω κάτω σαν το ιρλανδέζικο ξωτικό της ροκ. Ήταν μια καταπληκτική συναυλία με πολλά κομμάτια από Cranberries και από το καινούργιο της άλμπουμ.

Την Παρασκευή βρέθηκα και πάλι να τρέχω πέρα δώθε στις μουσικές σκηνές της Ευρωπαϊκής Γιορτής της μουσικής. Από την Κοτζια, με τους Ekos Quartet και τους Expert Medicine πέρασα στην Κλαυθμόνος με τους Κόρε. Υδρο για να καταλήξω στο Σύνταγμα για τους Raining Pleasure. Το Σύνταγμα ήταν η σκηνή που χορηγούσε η κόκα – κόλα και είχε τον χειρότερο ήχο. Σηκώθηκα και έφυγα στο δεύτερο τραγούδι. Άλλη μια φορά που πετυχαίνω τους RP με χάλια ήχο. Έφυγα γιατί αγαπώ τη μουσική και τα αυτιά μου είναι όργανο απόλαυσης και όχι βασανισμού.
Αμάν πιά με αυτή την κοροϊδία. Γιατί στην Κοτζιά και στην Κλαυθμόνος ο ήχος δεν ήταν επώδυνος και στον Σύνταγμα μας βίαζαν τα τύμπανα? Γιατί στη Dolores ο ήχος ήταν τέλειος? (γιατί είχε φέρει τον τεχνικό ήχου των U2)
Πόσο άλλο να γκρινιάξω για αυτό το θέμα?

Ατάκα της εβδομάδας:
Την επόμενη φορά που θα χωρίσω θα κρατήσω εγώ το αιρ-κοντίσιον.

Νιαμ, Νιαμ, Νιάμ...

Μακαρόνια αλεπουδέ Μεσογειακέν

Πρόκειται για ένα πολύ γρήγορο, πολύ απλό και πολύ νόστιμο πιάτο. Θα σας πάρει όση ώρα χρειάζεται να βράσετε τα μακαρόνια.

Υλικά

1 πακέτο μακαρόνια
(πέννες κατά προτίμηση)

1 κονσέρβα ντομάτα σε κύβους
(πάρε βιολογική)

Φέτα

(ολίγη)

20 ελιές Καλαμών
(έχει βιολογικές, πάρε)

Μαϊντανό

Βασιλικό
(και ξερός μας κάνει)

Βάζουμε τα μακαρόνια να βράσουν. Κόβουμε τις ελιές σε ροδέλες. Μην πάρεις έτοιμες κομμένες, έχουν χάσει όλη τη γεύση. Κόφτες μόνος σου, τεμπελόσκυλο. Βάζουμε σε μια κατσαρολίτσα την ντοματοκονσερβα και τις κομμένες ελιές. Προσθέτουμε και λίγο βασιλικό. Σκοπός μας δεν είναι να βράσουμε τη σάλτσα αλλά να τη ζεστάνουμε. Μη βάλεις αλάτι, έχουν οι ελιές και η φέτα που θα μπει στη συνέχεια. Τώρα θα κάνεις ότι πω και όταν την ξανακάνεις αυτοσχεδίασε άμα θες.

Βάζουμε τα μακαρόνια στο πιάτο. Ρίχνουμε τη σάλτσα. Όχι όλη, άσε και για τους άλλους. Κόβουμε λίγη φέτα σε κυβάκια και τη ρίχνουμε πάνω από τη σάλτσα. Κόβουμε και λίγο μαιντανό και τον ρίχνουμε και αυτόν.

Μη βάλετε πιπέρι, κρεμμύδια και ότι σας έρθει στο μυαλό. Αυτή είναι μια συνταγή απλή αλλά όχι απλοική. Βασίζεται στον συνδυασμό των υλικών. Τα υλικά είναι λίγα, συνεπώς αξίζει να επενδύσετε στην ποιότητα τους.

Αυτά

I 'll kill her - θα τη σκοτώσω

Έφτασε τυχαία στα αυτιά μου το τραγούδι "I'll Kill her" και πραγματικά μου έφτιαξε τη διάθεση. Ειδικά μετά το πρωινό περιστατικό με την τρίχα. Έβγαλα τα ακουστικά μου και βρήκα μπλεγμένη στο σφουγγαράκι μια άσπρη τρίχα. Δε θέλω να φανταστούν οι κακοπροαίρετοι οτι έχω τρίχες στα αυτιά και μάλιστα οτι έχουν αρχίσει να ασπρίζουν. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση μάλλον θα βάψω τα μαλλιά μου σε κόκκινο αλεπουδί χρώμα.

Όπως και να'χει, πολυ μου έφτιαξε τη διαθεση αυτη η SoKo με την σπασμένη προφορά και με αυτό που έπαθε και θέλει να τη σκοτώσει.

Μπορείτε να δείτε το video.

SOKO - I'll kill her

και εδώ οι στίχοι.

(So of course, you were supposed to call me tonight.)

You were supposed to call me tonight,

We'd have gone to the cinema,

And afterwards the restaurant,

The one you like on your street,

We'd have slept together,

Had a nice breakfast together,

And a walk in the park together,

How beautiful it'd been,

You would have said "I love you,"

In the cutest place on earth,

Where some lulubies are dancing with the fairies,

I would have waited like a week or two,

But you never tried to reach me, no,

You never called me back,

You were dating that bleach blonde girl,

And if I find her,

I swear, I swear,

I'll kill her, I'll kill her,

She stole my future,

she broke my dream,

I'll kill her,

I'll kill her,

She stole my future when she took you away,

I would have met your friends,

We would have had like a drink or two,

They would have liked me cause

Sometimes i'm funny,

I would have met your dad,

I would have met your mum,

she'd have said,

"Please, can't you make some beautiful babies,"

So we would have had a boy called Tom,

and a girl called Susan,Born in Japan,

I thought it was a love story,

But you don't want to get involved

I thought it was a love story,

But you're not ready for that,Me neither.

I'll kill her,

She stole my future,

she broke my dream,

I'll kill her, I'll kill her,

She stole my future when she took you away,

She's a bitch you know,

all she's got is blondeness,

Not even tenderness,

yeah she's clever-less,

She'll dump your ass for a model called Brendan,

He will pay for a beautiful surgery,

because he's full of money,

I would have waited like a week or two,

But you never tried to reach me, no, no,

You never called me back,

You were dating that bleach blonde girl,

And if I find her, I swear, I swear,(x2)

I'll kill her, I'll kill her,

She stole my future,

she broke my dream,

I'll kill her, I'll kill her,

She stole my future when she took you away,

(YouTube video version: So man I told you... if I find her,

I'll just find something, anything... a gun if I can.

Anything.And I'm strong enough, so I'll do it. I'll kill her.)

περισσότερα στο myspace site της

μη ξεχάσετε να ακούσετε και το "Shitty Day"

οι στίχοι θυμίζουν κάτι από Φοίβη από τα φιλαράκια

I hate myself today.

I don’t know what’s happening to me.

I hate my face today.

I think I look so shitty.

I have some sweat everywhere.

I’m not even shaved.

My hair all greasy.

I look disgusting.

και τα λοιπά...

:)

Beyond thanks - ένα ευχαριστώ για τους φίλους

Το αλεπουδοblog μου έκλεισε αισίως 3 μήνες στον αέρα. Με αυτή λοιπόν την ευκαιρία και το επερχόμενο breakthrough των 3000 κλιτς αποφάσισα να κάνω ένα δώρο σε όλους όσους επιμένουν να επισκέπτονται τις σκέψεις μου.
Θέλω να ευχαριστήσω αυτούς που αρχικά με προτρέψαν να ανεβάσω blog (και μου το λέγαν και το ξαναλέγαν συχνά, γιατί είμαι πολύ αναβλητικός τύπος) και στη συνέχεια όλους όσους ανέχτηκαν τα ποιητικό-αναρχικά μου ξεσπάσματα. Γνωστοί αλλά και άγνωστοι αναγνώστες που με στήριξαν με σχόλια αλλά και προσωπικά μηνύματα.

Είναι μοναδική ανταμοιβή για μένα να ξέρω ότι κάτι που έχω γράψει άγγιξε έστω και έναν από εσάς.


To «Beyond your Senses Compilation» είναι ένα «ερωτευμένο cd που πετάει».
(ναι, το ξέρω είμαι μια αδιόρθωτη αλεπούδα, είμαι…)

Το compilation μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ
(προσοχή, μετά από μια βδομάδα το λινκ ψοφάει).
Έφτιαξα και εξώφυλλο και οπισθόφυλλο και ροζέτα, για τους μερακλήδες.

Καλοκαίρι και Μουσική

Φούσκωσα το πράσινο σωσιβιάκι μου σε σχήμα του εξωγήινου κατοικίδιου ζώου γνωστό στην ευρύτερη περιοχή δεξιά της Ανδρομέδας με το όνομα Σαμιαμιραγοθ. Φόρεσα και τον θαλάσσιο εξοπλισμό μου και ανοίχτηκα στα μπλε άγνωστα πελάγη του καλοκαιριού παρέα με τη μουσική. Δεν έχω ιδέα τι μου επιφυλάσσει αυτό το καλοκαίρι αλλά ξέρω με τι μουσική υπόκρουση θα το συνοδεύσω. Είναι μια αρχή και αυτό.

Στην ερώτηση «ποιο τραγούδι σου έρχεται στο μυαλό σε συνδυασμό με το καλοκαίρι» η απάντηση είναι το «καλοκαίρι» του Σαββόπουλου.
Μου αρέσουν οι εικόνες και ο Σαββοπουλος ζωγραφίζει τα τραγούδια με τους στίχους του.

καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ένα χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι


Well…
Ακούω εδώ και ώρα το καινούργιο CD της Cast-a-blast και εμμένω στην άποψη που είχα στο sneak-prehearing πριν λίγο καιρό. Θεωρώ ότι είναι εξαιρετικό soundtrack για Summer in the city καταστάσεις. Σε μια Αθήνα πολύπολιτισμική μέσα στη σκόνη των δρόμων και στην ασχήμια των πολυκατοικιών μπορείς να βρεις τον χώρο, τη ζωή και τη μουσική που σου αρέσει.
Βάζεις το CD στο αμάξι να παίξει, μπαίνεις στο ρυθμό και στους γκρι δρόμους, κουνάς ρυθμικά το κεφάλι και νιώθεις πως σε σκηνοθετεί ο Ταραντίνο. Μετά το βάζεις να παίξει ξανά από το 1ο track μέχρι το τελευταίο, γιατί είσαι η Jackie Brown και ήρθε ο καιρός να σταματήσεις να το κρύβεις.

info: Backslam Extravaganza (Cast-a-blast)
Featuring new tracks & remixes by Featurecast, Sugahspank!, Blend, Jon kennedy, BnC, Spark Arrester, Kormac, Palov & Mishkin and more...
Already a favorite with the likes of Paul Murphy, Mad Mats, and Micheal Rutten from their release on Gamm and their current 12'' release for Scrible records, the infamous duo Palov & Mishkin returns with a full showcase compilation of what's happening with their cast-a-blast crew.
This time the boys collects sixteen fresh cuts of heavy b-boy breaks, old school Hip Hop, explosive Funk, and Reggae picked one by one from the Cast-a-Blast vault.

The Backslam Extravaganza marks the label's next steps by introducing Cast-a-Blast's forthcoming releases by artists BnC aka mc Rocklip, Blend, Thanos Amorginos, Ottawa Bros and Sugahspank! under production by Blend, merging with the remix talents of Southampton's Featurecast (Catskills, Funk Weapons), Virginia's finest dj's collection Spark Arrester, breakbeat swinger Kormac (Scribble records) and snareboarder Jon Kennedy (Grand Central, Tru Thoughts) with an exclusive yet unreleased track.

Γιατι ο κοσμος ειναι τοσο παράλογος?

Η απάντηση είναι απλή, το βάρος της όμως μεγάλο.
Ο κόσμος είναι τόσο παράλογος γιατί το επιτρέπουμε.
Υπάρχουν άνθρωποι που μας εκμεταλλεύονται γιατί τους αφήνουμε να το κάνουν, πρώτα στους διπλανούς μας και μετά σε μας.
Υπάρχουν γιατροί που παίρνουν φακελάκια γιατί τους τα δίνουμε εμείς.
Υπάρχουν και άνθρωποι όμως που αντιδρούν και άλλοι που αφυπνίζονται και εμπνέονται από τους πρώτους.
Πάντα θα είμαστε η μειοψηφία, αλλά πάντα θα έχουμε να υπερασπιστούμε τα πιο σημαντικά πράγματα.

Το παραπάνω κείμενο καθώς και η φωτογραφία με τους ανοιχτούς ουρανούς αφιερώνεται στην Αμαλία που έφυγε αλλά άφησε για κληρονομιά τη φωνή της ενάντια στην αδικία και την απραξία.

Τι θα φέρει πάλι αυτό το καλοκαίρι

(artwork by samiamidi)

Τι θα φέρει πάλι αυτό το καλοκαίρι


Έχω αφήσει τον Στρατή και την Παναγιά του πάνω στα βράχια και την κουβέντα με τη Μυρτώ στη μέση. Πάλι θέλησα να γράψω. Φταίνε τα παραμύθια για τα αστέρια και τον ουρανό και αυτό το άρωμα καλοκαιριού που τρυπάει το μυαλό και αφήνει υποσχέσεις. Όλα τα παραμύθια ξεκινούν με μιά κατάρα που πρέπει να λυθεί μα όταν παλεύω με τις λέξεις κάπου πάει ο χρόνος και κρύβεται. Ψάχνω ύστερα να τον βρω μα στ΄αλήθεια έχει χαθεί και το μόνο που έχω πια είναι αυτές οι λέξεις.



Πάλι θα πέσει η νύχτα, μαύρο γυαλί στο πάτωμα,
χιλιάδες κομμάτια σκόρπια εδώ και εκεί
Τα φώτα θα κάνουν δήθεν πως φωτίζουν
ίσα-ίσα για να βγουν να παίξουν στους δρόμους οι σκιές.

Εσύ θα παίξεις με το δάχτυλο σου την άκρη της σελίδας,
θα κοιτάξεις αφηρημένα στο βάθος, ώρα πολύ.
Σηκώνεσαι, δύο βήματα και ανάβεις το φως,
να φύγει το σκοτάδι, να στραγγίσει απ΄το μπαλκόνι κάτω.

Στην άκρη του μυαλού μου μαζεύω δυο σκέψεις,
κολλάω μισές εικόνες και φτιάχνω ένα χαμόγελο.
Παιδεύομαι να το κρατήσω να μην εξαφανιστεί.

Το βλέμμα με δυσκολεύει. Όλα τα ανεξήγητα είναι δύσκολα και όμορφα.
Το κρατάω εκείνο το βλέμμα για λίγο μα αυτό αντιστέκεται,
μπερδεύεται και σβήνει μπλεγμένο σε περίεργα συναισθήματα.

Μέσα στη σύγχυση ανοίγει την πόρτα
και μου επιτείθεται η πραγματικότητα
με κεφάλι μέδουσας αποτρόπαιο,
και με την υπεροψία της λογικής.

Κραδαίνω στα χέρια μου το παιδικό μου ξίφος.
Μου φωνάζει κυνικά πως αυτό είναι μιά σπασμένη κεραία και τίποτα άλλο.
Μα νιώθω το ξίφος μου όπλο και τα ποιήματα σα ξόρκια μαγικά.

Τη διασκεδάζω αφάνταστα την πραγματικότητα
γι’αυτό με επισκέπτεται συχνα.



Ενα σύννεφο ταξιδεύει

Στα σύννεφα αρέσουν τα ταξίδια. Εκεί στον ουρανό μαθαίνουν να ξεχωρίζουν τη γη από τα χρώματα και όχι από τα σύνορα. Ψηλά στο βουνό είν’ ένα μέρος που τ’ αγαπούν πολύ. Μαζεύονται τριγύρω και αρχίζουν να πέφτουν σαν σταγόνες. Υπάρχει ένας ρυθμός, μιά μελωδία κρυφή, σα δέηση, σαν προσευχή. Μέσα από τη μυστική σύναξη ετοιμάζεται μια δυνατή επιστροφή. Οι σταγόνες ενώνονται και γρήγορα βρίσκουν άλλες και κατρακυλάνε πάνω στα βράχια. Περνάνε από πάνω τους σα χάδι και κάνουν και την πιό σκληρή πέτρα να γλυκάνει. Χαχανίζουν γάργαρα και παρασύρουν στο γέλιο τους μικρά πετραδάκια. Τα ξεγελάνε και τα πείθουν να τους ακολουθήσουν στο ταξίδι.
Οι σταγόνες γίνονται ρυάκι που τραγουδάει στα φύλλα και τα κλαδιά. Μερικά φύλλα ξελογιάζονται και τρέχουν για να προφτάσουν. Το ρυάκι γίνεται διάφανο ποτάμι και περνάει κάτω από γέφυρες και γέρικα πλατάνια. Το τραγούδι δυναμώνει, είναι οι σταγόνες που μιλάνε για τα ταξίδια τους στον ουρανό.
Σκύβεις στην όχθη και πιάνεις με τη χούφτα σου νερό. Αυτό σταματάει να τρέχει και σε κοιτάει. Μέσα στα χέρια σου βρίσκεται και σε καθρεφτίζει. Έχει ταξιδέψει ψηλά και έχει δει όλη την ομορφιά, μα στέκεται εκεί για να δει και σένα. Χαμογελάς, πίνεις και ξεδιψάς. Σκουπίζεις τα χέρια στο παντελόνι και κοιτάς προς τα κάτω, εκεί που το ποτάμι συναντά τη θάλασσα και τα σύννεφα μαθαίνουν το μπλε χρώμα.

Αν σου λεγα πως τα σύννεφα είναι θάλασσα που πετάει
και η θάλασσα μπλε σύννεφα κολυμβητές,
δε θα με πέρναγες για τρελή;

There's More To Life Than This

Να φύγω από εδώ και να ΄ναι μέρα
Να ξαπλώσω στο γρασίδι και να δω τα σύννεφα να τρέχουνε
Να πατήσω στην άμμο ξυπόλυτη
Να τριγυρνάω σαν τα ανέμελα σκυλάκια
Να παίξω μήλα με τα άλλα παιδάκια
Να βρέξει σε ένα λιβάδι και να μυρίσω το χώμα
Να πιω μαργκαρίτες μέχρι να δύσει ο ήλιος και μετά να συνεχίσω.
Να κάνω όλα αυτά που δεν έχουν καμία απολύτως σημασία
Να δω τους φίλους μου να χαμογελάνε

chilly blog-συνταγή

(photo, food styling & claysculpture: alepouda)

Chilly con carne αλά Αλεπούδα

Επιστρέφοντας πέρσυ από τη Νάξο βρέθηκα να έχω εθιστεί σε μία συνταγή από το μεξικάνικο στο οποίο σύχναζα. Έτσι λοιπόν κατα την προσφιλή μου συνήθεια με τα φαγητά που δοκιμάζω έξω και μου αρέσουν, «έσπασα» τον κώδικα και την αναδημιούργησα στο σπίτι. Επειδή οι φίλοι που την δοκίμασαν μου ζητάνε να τους δώσω τη συνταγή είπα να την ανεβάσω στο blog για να έχουν πρόσβαση όλοι ανεξαρτήτου γεωγραφικού πλάτους (και μήκους)

Τα Υλικά

500 με 700 γρ. κιμά μουσχαρίσιο
(κατά προτίμηση περασμένο μια μονό φορά από τη μηχανή, αλλιώς είναι νια-νιά και μπαίνει και στα δόντια)

½ κρομύδιον
(άντε και ολόκληρο, αλλά να ξέρεις βαραίνει)

2 με 4 σφόδρα
(ανάλογα με την αντοχή σας σε αυτά)

1 κονσέρβα τομέητο
(σε τζους ή κομμένη σε κυβάκια)

1 μέτρια πιπεριά πράσινη
(από αυτές για τα γεμιστά)

3-4 πιπεριές Φλωρίνης
(έτοιμες ψημένες από βάζο)

½ κονσέρβα Nachos de Jalapenos
(πρόκειται για τσιλυ πιπεριές τουρσί, τις βρίσκεις σίγουρα στον ΑΒ, εγώ παίρνω τη μάρκα «La Costena». Αν το λέει η καρδιά σας βάλτε τα ¾)

Λίγα αγγουράκια τουρσί
(προαιρετικά είναι, αλλά του πάνε)

Στραγγιστό γιαούρτι
(πάρτε ένα για κάθε άνθρωπο γιατί στο τέλος θα μαλώσετε. Το στραγγιστό το θέλω Όλυμπος και να είναι πλήρες, τα light και συμβατικά είναι μαλακίες)

1 πακέτο τορτίγιες (8 κομμάτια)
(είναι για να τυλίξετε τον κιμά, αλλά δε θα σας φτάσουν γι’αυτό τώρα που το σκέφτομαι πάρτε και ένα δεύτερο)


Προετοιμασία των Υλικών, Φιλοσοφία της Κουζίνας και Μαγείρεμα

Απομακρύνετε κάθε ανεπιθύμητο, δίνοντας του να δοκιμάσει ένα από τα κομματάκια της κονσέρβας με τα Nachos de Jalapenos. Αυτό θα τον κρατήσει μακριά σας για τουλάχιστον μισή ώρα, όσο χρειάζεστε για να ψιλοκόψετε τα υλικά και να τα μαγειρέψετε. Αν αγαπάτε να ψιλοκόβετε όσο εγώ, αυτό το σημείο θα το απολαύσετε. Αν όχι, ζητήστε ταπεινά συγνώμη από τον αγαπημένο σας για την πλάκα που του κάνατε και βάλτε τον να το κάνει για εσάς. Βάζετε ψιλοκοπτική* μουσική και ξεκινάτε. Πάρτε ένα μεγάλο μαχαίρι, αυτό με τη φαρδιά λάμα. Το ξέρω ότι συνηθίζεται κάπως δύσκολα αλλά τελικά βολεύει και επίσης σας κάνει να μοιάζετε σαν σεφ και συνάμα επικίνδυνη. Ψιλοκόβετε το κρεμμύδι. Προς Θεού μην το κάνετε στον τρίφτη, είναι τόσο ξενέρωτο. Ψιλοκόβετε τα σκόρδα. Όσο πιο λεπτές οι φέτες τόσο πιο περήφανη θα αισθάνεστε για τον εαυτό σας. Κόβετε την πράσινη πιπεριά πρώτα σε λωρίδες και μετά σε τετραγωνάκια (0,5 x 0,5 εκατοστά). Κόβετε και καμιά δεκαριά πίκλες σε λεπτές φετούλες 3 χιλιοστών και μετά πατήστε μερικές μαχαιριές για να γίνουν κομματάκια. Παίρνετε τις πιπεριές Φλωρίνης. Τις σχίζετε στη μέση, τις ανοίγετε και αφαιρείτε τα όποια σποράκια. Χαϊδεύετε την απαλή κόκκινη σάρκα τους. Μην το παρακάνετε όμως. Τις κόβετε σε λωρίδες και μετά σε τετραγωνάκια όπως κάνατε πριν και στις πράσινες ξαδελφούλες τους. Αν είστε γρήγοροι στο ψιλοκόψιμο, τότε τώρα είναι η ώρα να βάλετε την κατσαρόλα στη φωτιά με μια κουταλιά ελαιόλαδο. Αν δεν είστε γρήγοροι αφήστε το για όταν τελειώσετε με όλα τα υλικά. Τώρα θα ψιλοκόψετε τα Nachos de Jalapenos. Αν έχετε κοψίματα στα δάχτυλα ή παρανυχίδες μπορεί να γίνει επώδυνο. Σε αυτήν την περίπτωση μπορείτε να χρησιμοποιήσετε γάντια (τα χειρουργικά, όχι αυτά για τον κήπο) Παίρνετε λίγα-λίγα και τα ψιλοκόβετε. Όταν λέω ψιλοκόβετε, εννοώ ψ-ι-λ-ο-κόβετε. Αν αφήσετε μεγάλα κομμάτια μπορεί να κάψετε τον άνθρωπο που θα τα φάει. Όσο λοιπόν πιο μικρά, τόσο πιο ασφαλές θα γίνει το φαγητό σας.
Σε αυτό το σημείο τελειώσαμε με το κόψιμο των υλικών. Ήρθε η ώρα να τα ανακατέψετε όλα μαζί εκτός από το κρεμμύδι. Ξέρω, ξέρω ήταν πολύ όμορφα όλα σε κομματάκια και με τόσο ζωντανά χρώματα.
Ρίχνετε το κρεμμύδι στη κατσαρόλα. Δε μας ενδιαφέρει να σωταριστεί. Αν το σωτάρετε θα βαρύνει κάπως και με όλα αυτά τα βαριά υλικά που έχει η συνταγή δεν είναι να παίζεις. Μετά το κρεμμύδι, ρίχνετε τον κιμά. Ελπίζω να θυμηθήκατε να τον ξεπαγώσετε και μάλιστα κανονικά στο ψυγείο και όχι με ζεστά νερά και μαλακίες.
Ανακατεύεις, Ανακατεύεις. Σε λίγο θυμήσου να κατεβάσεις το μάτι μισό βαθμό. Ανακατεύεις, ανακατεύεις. Να τώρα κατέβασε μισό βαθμό. Σε αυτή τη στιγμή εγώ ρίχνω και λίιιιγο λευκό κρασί. Το κάνω για να το ξεφορτωθώ, δεν είναι υποχρεωτικό. Τώρα ρίξε και την ντοματοκονσέρβα, όχι όλη κράτα λίγη θα σου εξηγήσω παρακάτω.
Ανακατεύεις, ανακατεύεις. Τώρα ρίξε μέσα στην κατσαρόλα και τα υπέροχα ψιλοκομμένα υλικά σου. Ανακατεύεις, ανακατεύεις.
Για να καλύψουμε τους συνδαιτυμόνες μας στο θέμα του «καυτερού» μπορούμε να κάνουμε το εξής. Αν έχεις βάλει τη μισή κονσέρβα Nachos de Jalapenos, τότε ο κιμάς θα είναι καυτερός τόσο όσο για να τον φάει κάποιος που έχει σχετικά μεσαία αντοχή. Τι γίνεται όμως με τους πρωταθλητές του καυτερού? Θα τους αφήσουμε παραπονεμένους? Όχι. Σε ένα μικρό μπωλάκι για ντιπ ρίχνουμε την ντοματοκονσέρβα που κρατήσαμε προηγουμένως. Ψιλοκόβουμε και μια κουταλιά της σούπας Nachos de Jalapenos και 2 πίκλες και τα ρίχνουμε και αυτά μέσα. Βάλε και μισό καπάκι μπαλσάμικο ξύδι, λίγο φρεσκοτριμμένο πιπέρι και ανακάτεψε. Αυτό θα το βγάλεις μετά στο σερβίρισμα και όλοι θα είναι ικανοποιημένοι. Αν έχεις βάλει τα ¾ της κονσέρβας Nachos de Jalapenos τότε μάλλον δε θα χρειαστεί η έξτρα καυτή σως.
Κατέβασε ακόμα μισό βαθμό τη φωτιά και ανακάτευε, ανακάτευε. Ο κιμάς λίγο από μόνος του και λίγο από την ντοματοκονσέρβα αυτή τη στιγμή είναι κάπως ζουμερός. Θα είναι έτοιμος όταν «πιει» το ζουμί του. Δε θα συμβεί ποτέ εντελώς, τον θέλουμε ελαφρώς ζουμερό αλλά να μη χύνεται πέρα δώθε. Ανακάτευε-ανακάτευε εσύ.
Θα έχουν περάσει σίγουρα 45 λεπτά από την ώρα που έκαψες αυτόν τον καημένο άνθρωπο. Έχει μπει στην κουζίνα και μπλέκεται στα πόδια σου λέγοντας πόσο ωραία μυρίζει το φαγητό. Μην τον διώχνεις, εκμεταλλεύσου τον. Δώς΄του το γιαούρτι.
-Αγάπη μου, θες να κάνεις τη σως γιαουρτιού?
Αυτός θα πει, ναι, χαρούμενος. Εσύ μην ανησυχείς, είναι πολύ απλό δεν πρόκειται να κάνει λάθος. Πες του να αδειάσει 2 γιαούρτια μέσα σε ένα μπωλ που θα τα χωράει. Αυτό φοβάμαι πως θα πρέπει να του το βρεις εσύ. Ανακατεύει, Ανακατεύει και μετά ρίχνει λίγο δυόσμο. Άντε και ο ξερός δυόσμος μας κάνει. Να ρίξει και μια κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο. Εγώ προτιμώ αγουρέλαιο αλλά όταν δεν έχω μου κάνει και το έξτρα παρθένο. Ανακατεύει, Ανακατεύει αυτός, ανακατεύεις και εσύ. Κάπου εδώ θα καταλάβεις ότι είναι η ώρα να κλείσεις το μάτι (της κουζίνας)
Σε αυτή τη φάση μπορείς να δοκιμάσεις για να δεις αν θέλει και λίγο αλάτι.
Ανάβεις το φούρνο και το γκριλ για προθέρμανση. Βγάζεις τις τορτίγιες. Ανοίγεις τη μία και της βάζεις στην άκρη 2μιση-τρεις κουταλιές της σούπας το υπέροχο μείγμα κιμά που έκανες με τα χεράκια σου. Την κλείνεις, σα φάκελο, όχι σα ρολό και την τοποθετείς με το άνοιγμα προς τα κάτω για να μην ανοίξει. Εντάξει, ξέρω ότι δεν είσαι χαζή αλλά κάποια άλλη – ονόματα δε λέω, υπολήψεις δε θίγω – μπορεί να είναι.
Βάζεις στο ταψί σου όσες χωρέσουν. Μια μερίδα για ένα άτομο είναι 2 τορτίγιες. Υπολόγισε όμως ότι μετά θα σου ζητήσουνε και άλλη και από ντροπή θα πούνε ότι θέλουνε μισή. Πόσα άτομα είστε? Κάνε το κουμάντο σου! Το μείγμα σου βγάζει περίπου 10 κομμάτια.
Τον έχεις ξεχάσει τόση ώρα να Ανακατεύει χαρούμενος, το γιαούρτι. Φτάνει. Βάλε στο φούρνο το ταψί. Μην το αφήσεις πολύ, ίσα-ίσα για να ψηθεί η πίτα του.
Σερβίρεις στα πιάτα τις τορτίγιες. Άμα θέλεις να κάνεις εντύπωση ή τέλος πάντως σε πιάσανε τα μεράκια μπορείς να κόψεις από ένα ντοματίνι (από τα μεγάλα) στα τέσσερα, ρίξε λίγο χοντρό αλάτι και λίγη ρίγανη. Πετάς και ένα φυλλαράκι μαϊντανό στη μέση και το έκανες κούκλα.
Μην ξεχάσεις της μαργκαρίτες. Να είναι οι «perfect», την ξέρουμε τη συνταγή, σωστά;

;)

Υ.Γ.1: Η παραπάνω συνταγή εκτός από ιδιαίτερα νόστιμη είναι και εξαιρετικά υγιεινή.
Το μοσχαρίσιο κρέας είναι εκτός των άλλων (πρωτεΐνες κτλ) είναι πλούσιο σε σίδηρο. Επίσης όλα σχεδόν τα υλικά της συνταγής έχουνε αντί-οξειδωτικές ιδιότητες (ντομάτα, σκόρδο, κρεμμύδι και πιπεριές) Αντί-οξειδωτικό σημαίνει «νέα και όμορφη»

Υ.Γ.2: Μπορείτε να κρατήσετε όσο κιμά σας περισσέψει στο ψυγείο και την επόμενη μέρα να το βάλετε στις τορτίγιες και να τις ψήσετε.

Υ.Γ.3: Αν θεωρείτε ότι υποτιμώ τους άντρες και τους έχω μόνο για τη «σως γιαουρτιού» έχετε δίκιο. Όχι! :) Στην πραγματικότητα χαίρομαι πολύ τους άντρες που έχουν μεράκι και μαγειρεύουν.

Καλή όρεξη, παιδάκια!

Θέλω μήνυμα ή τηλεφώνημα από όσους κάνουν την συνταγή.

xxx

* ψιλοκοπτική μουσική: κάθε μουσική που σας αρέσει και δεν έχει απότομες εναλλαγές και ξαφνικές τσιρίδες

Ατομικές σαπουνόφουσκες, εσείς έχετε?

Πριν λίγες μέρες ανηφόριζα τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου για να πάω στην έκθεση βιβλίου μαζί με αγαπημένη φίλη. Στη μέση περίπου της διαδρομής περάσαμε μπροστά από κάποιον που έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε. Τον προσπεράσαμε. Δυο βήματα μετά κοκκαλώσαμε.
«Τι! Ωραία! Φωνή!» είπαμε ταυτόχρονα. Δώσαμε κάτι και κάναμε να φύγουμε. Το μετανιώσαμε πάλι. «Ας κάτσουμε λίγο και μετά πάμε και στην έκθεση»
Ο μουσικός αυτός είχε καταπληκτική φωνή, ολόσωστη με περίτεχνα γυρίσματα και καταπληκτική χροιά. Εδώ και χρόνια δεν έχω ακούσει τόσο ωραία αντρική φωνή. Καθόμασταν πίσω του και απολαμβάναμε αυτό το υπέροχο απόγευμα. Τότε άρχισα να προσέχω το κόσμο που περνούσε από μπροστά του. Όλοι τους κάνανε χαλαρά βόλτα, με σκοπό να χαζέψουνε ίσως στην Έκθεση Βιβλίου που γινόταν πιο πέρα. Κανένας δεν περνούσε αγχωμένος να προλάβει τα ραντεβού του. Όλοι εκεί θεωρητικά βρισκόταν για να απολαύσουν το απόγευμά τους. Με μεγάλη έκπληξη παρατήρησα πως κανείς τους δε γυρνούσε να κοιτάξει τον μουσικό. Ήταν απίστευτο. Μπροστά τους έπαιζε η καλύτερη φωνή που θα είχαν ακούσει τα τελευταία χρόνια και ελάχιστοι αξίωναν έστω και μια ματιά. Αντίθετα με τους μεγάλους, τα μικρά παιδιά έδειξαν τρομερό ενδιαφέρον στον ήχο αυτό. Δεν πέρασε ούτε ένα παιδί, από την ηλικία που αυτά είναι στο καροτσάκι και είναι σε θέση να σηκώσουν το βάρος του κεφαλιού τους, μέχρι την ηλικία που τρέχουν σα σβούρες, που να μην γοητεύτηκαν από τη μουσική. Οι μεγάλοι προχωρούσαν λες και ήταν μέσα σε μια φούσκα, απομονωμένοι από τον κόσμο και τα μικρά κρατούσαν κόντρα και είχαν ξελαιμιαστεί για να κερδίσουν μία στιγμή παραπάνω. Τα παιδιά ξέφευγαν από τα χέρια των γονιών τους και έτρεχαν μπροστά στον άνθρωπο με την κιθάρα. Μόνο τότε οι γονείς σταματούσαν λίγο, έδιναν ψιλά στο μικρό για να τα αφήσει στη θήκη της κιθάρας και έφευγαν.
Ανέβαιναν και κατέβαιναν οι ενήλικες την Αρεοπαγίτου, τσουλώντας μέσα στις αεροστεγείς ατομικές σαπουνόφουσκες τους. Τα μικρά παιδιά δεν έχουν ακόμα αυτό το αξεσουάρ και μπορούν να ακούσουν. Μπορούν να βρούνε το γέλιο σε ένα σπουργίτι που θα προσγειωθεί στα πόδια τους και την απόλυτη ανόθευτη έκσταση στην όμορφη μουσική. Περνούσε ο κόσμος, καλοντυμένες κυρίες με ξανθά φουσκωτά μαλλιά, φωνάζανε, μιλούσαν για τον εαυτό τους, ευχαριστημένες με αυτά που λένε, ικανοποιημένες που περνάνε καλά. Νεαροί με γκόμενες, γκόμενες με γκόμενες, γέροι συνταξιούχοι με την εμπειρία της ζωής σε σχήμα στρογγυλής φαλάκρας, ερωτευμένα ζευγάρια. μαλωμένα ζευγάρια, βαρετά ζευγάρια. Περνούσανε και προσπερνούσανε χωρίς να πάρουνε χαμπάρι.
Θυμήθηκα την ιστορία με τον καλύτερο βιολιστή στον κόσμο που έπαιξε ένα δίωρο τα καλύτερα κομμάτια για βιολί σε ένα μετρό. Ο κόσμος που κανονικά θα πλήρωνε εκατοντάδες ευρώ για να τον απολαύσει σε κονσέρτο, δεν του έδινε φράγκο. Δε γυρνούσε να τον κοιτάξει. Μόνα τα παιδιά ήθελαν να μείνουν παραπάνω.
Όταν έκανε το διάλειμμα του ο μουσικός της Αρεοπαγίτου, πήγα να του μιλήσω. Του είπα πως μου έκανε εντύπωση που μόνο τα παιδιά μπορούσαν να τον προσέξουν. Μου είπε πως συνήθως παίζει ένα άλλο μουσικό, ένα κλασσικό βιολιστή, Βούλγαρο.
-Κάποιες φορές παίζουμε πραγματικά καλά. Ε! Εκείνες τις φορές δε βγάζουμε φράγκο. Περνάμε βέβαια πολύ καλά αλλά δε μας δίνουν τίποτα. Όταν θα τύχει να παίξουμε μέτρια, ο κόσμος αφήνει λεφτά! Βγάλε άκρη!
Ο μουσικός άρχισε να παίζει Ξυλούρη. Μία νέα μητέρα με το τρίχρονο αγοράκι της ανηφόριζαν. Προσπέρασαν. Ο μικρός το έσκασε από τη μαμά του και στάθηκε μπροστά στον κιθαρίστα. Το παιδί είχε κοκαλώσει και κοίταζε αποσβολωμένο. Η μαμά, που της φάνηκε πολύ χαριτωμένο αυτό, έβγαλε ψιλά για να δώσει ο γιος της. Αυτός δεν ήξερε. Πρώτη φορά ίσως στη ζωή του να πλήρωνε. Του έδειξε η μαμά τη θήκη και πήγε αυτός και τα άφησε. Ξαναστήθηκε ο μικρός και ρουφούσε τους ήχους, την εικόνα του κιθαρίστα. Η μαμά του έκανε νόημα να φύγουν. Ο μικρός ακίνητος. Ζούσε την απόλυτη μουσική έκσταση με τα μάτια, το μυαλό και τα αυτιά.
-Πώ-πω βλέμμα!, είπε ο κιθαρίστας
Η μαμά είπε να κάνει λίγη υπομονή μια που το καμάρι της βγήκε να είναι τόσο ευαίσθητος με τα μουσικά ερεθίσματα. Το τραγούδι τελείωσε και ο μικρός συνέχιζε να θέλει να κάτσει. Η μαμά, προσπαθούσε να τον πιάσει από το χέρι και αυτός το έκρυβε. Η μαμά σύντομα έγινε πιο αποφασιστική και τον άρπαξε για να φύγουν. Θα είχαν «χάσει» μπορεί και 5 ολόκληρα λεπτά από τη ζωή τους! Ο μικρός ανηφόριζε με παράπονο και με το κεφάλι γυρισμένο στο μουσικό ώσπου που χάθηκε από το οπτικό πεδίο.
Καθίσαμε μέχρι που ο μουσικός τελείωσε την υπέροχη του παράσταση. Χαιρετηθήκαμε εγκάρδια και κατηφορίσαμε. Την έκθεση δεν την προλάβαμε. Καθόλου δε μας ένοιαζε. Ήταν που το είδαμε ολοζώντανα μπροστά μας, πως δε ζούμε μέσα σε ατομικές φούσκες. Που ίσως κάποιες φορές καταφέρνουμε να βλέπουμε και να νιώθουμε και να ζούμε. Εκείνες τις φορές που δεν προσπερνάμε τα όμορφα πράγματα που υπάρχουν δίπλα μας, αλλά στεκόμαστε για όσο κρατήσουν και τα απολαμβάνουμε.

Bjork. Μουσική αυτόϊκανοποίηση

Όσοι είχατε την ευκαιρία να ακούσετε το καινούργιο άλμπουμ της Bjork μπορεί με δυσκολία να ξεχωρίσατε ένα – δύο κομμάτια. Δυστυχώς η πιο ιδιόρρυθμη περίπτωση στη σύγχρονη μουσική, συνεχίζει να αναζητεί νέους ήχους σε απόμακρες παραλλήλους του διαστημικού ταλέντου της. Σίγουρα το “Volta” είναι πιο βατό από το “Medulla” για το μέσο ανθρώπινο αυτί που έχει μάθει να αγαπάει τη φωνή της.

«Το αγαπημένο νούμερο της Bjork είναι το μηδέν, γιατί συμβολίζει γι’ αυτήν το αέναο ξεκίνημα»

Την Bjork δε την συγχωρώ και τη συγχωρώ ταυτοχρόνως.
Δεν τη συγχωρώ που έχει χαθεί μέσα στη συνεχή αναίρεση/ανανέωση των κατακτήσεων της. Τη συγχωρώ γιατί μας χάρισε ολόκληρο το “Debut” και πάρα πολλά εκπληκτικά τραγούδια από τους επόμενους τις δίσκους.
Δεν τη συγχωρώ γιατί τελικά αποδείχθηκε πως οι Cocorosie χρησιμοποίησαν καλύτερα το μοναδικό ηχόχρωμα του Antony (από τους Antony & the Johnsons) στο τραγούδι “Beautiful Boyz”, από ότι εκείνη στο “the dull flame of desire”, τη συγχωρώ όμως την ίδια στιγμή γιατί θυμάμαι «ότι δε ξέρω το μέλλον μου μετά από αυτό το σ/κ και δε θέλω να το μάθω»
Ακούστε για όση ώρα μπορέσετε τις κόρνες των ισλανδικών βαποριών και μετά γυρίστε στην προηγούμενη δισκογραφία της Bjork, με τα τραγούδια που λάμπουν σα να τα ακούς για πρώτη φορά

«Δε χρειάζεται να μιλάς – καταλαβαίνω»

Αγαπημένος στίχος από το τελευταίο άλμπουμ

«well, I dont care

love is all

I dare to drown

to be proven wrong»
(από το Hope)