Η βάρδια του πιγκάλ

To 1997 δούλευα σε μια μεσαία επιχείρηση οικογενειακού τύπου με 25 εργαζόμενους. Πηγαίναμε στην δουλειά στις 7μιση και το καθεστώς που είχα βρει έλεγε οτι καθαρίζουμε τον χώρο πριν ξεκινήσουμε. Ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα, στεγνωμα του πατώματος με πατινάζ με πατάκια και καθάρισμα τουαλέτας, κάθε μέρα. Ενώ το ξεσκόνισμα, σφουγγαρισμα, στέγνωμα εναλλασσονταν κυρίως βάση του πότε φτάναμε στην δουλειά (εγω συνήθως ημουν εκεί την ώρα του πατινάζ) ο καθαρισμός της τουαλέτας έμενε σταθερά στον Α. Τον ειχα ρωτήσει αν θέλει να κάνει κάτι άλλο και να κάνει αλλος την τουαλέτα αλλα αυτός επέμενε οτι το προτιμάει γιατί έχει την ησυχία του εκεί και προλαβαίνει να κάνει ένα τσιγάρο. Σε αυτή την δουλειά να προσθέσω οτι τρώγαμε το μεσημεριανό μας κρυμμένοι κάπου για να μην μας πετύχουν τα αφεντικά, οπότε το κάπνισμα ήταν ακόμα μεγαλύτερο ταμπού.
Μια μέρα με καλεί στο γραφείο του ο μεγαλύτερος γιός του αφεντικού, στα χέρια του οποίου περνούσαν όλες οι εξουσίες σιγά-σιγά μια που ο πατέρας τους ήθελε να αποσυρθεί.
-Κάθισε
-Κάθησα
-Δεν μου λες, τουαλέτα πας?
-Τουαλέτα?
-Ναι, τουαλέτα, πηγαίνεις στην τουαλέτα εδω?
-Ναι... πηγαίνω
-Ξέρεις ποιός την καθαρίζει?
-Η καθαρίστρια μήπως?
-ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ! ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙΣ? Ο Α. ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ!
-Ξέρω πολύ καλά ποιός την καθαρίζει
-Εγώ δεν το ήξερα, αλλα τώρα θα αποδοθεί δικαιοσύνη!
-Θα πάρουμε καθαρίστρια?
-ΟΧΙ, ΑΥΤΟ ΝΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΙΣ!!
-Μάλιστα
-Θα την καθαρίζετε ολοι σας, θα βάλω βάρδιες. Τέρμα η εκμετάλλευση του Α.!

Αυτη η κουβέντα του αφεντικού έγινε σε όλους τους εργαζόμενους. Ολοι μεταξύ μας ειπαμε οτι δεν θα δεχθούμε να κάνουμε βάρδια για να αναγκαστεί να πάρει καθαρίστρια όπως έπρεπε σε μια εταιρία αυτού του μεγέθους. Ομως όπως ακριβώς με την ιστορία με τη γατα και τα ποντίκια, αν και όλοι συμφωνήσαμε, η μόνη που αρνήθηκα να κάνω την βάρδια της τουαλέτας ήμουν εγώ.

-Σήμερα ηταν η μέρα που καθάριζες εσύ, το ξέχασες?
-Όχι, δεν το ξέχασα καθόλου
-Καλά, δεν πειράζει, θα την καθαρίσεις σε 15 μέρες που θα είναι πάλι η σειρά σου
-Δεν νομίζω

Μετά απο αυτό, από εκεί που ήμουν η αγαπημένη και το ανερχόμενο ταλέντο, αρχισε ενας γελοίος καθημερινός πόλεμος νεύρων εκ μέρους του για να με σπάσει. Εγώ δεν υποχωρούσα και αυτός έβγαζε ολο και πιο τιμωρητική και σαδιστική συμπεριφορά. Την τελευταία μερα πριν φύγω για διακοπές, μετά απο ενα πολύ χοντρό σκηνικό, παραιτήθηκα.
-Λυπάμαι, αλλα υπο αυτές τις συνθήκες, δεν θέλω να συνεχίσουμε την συνεργασία μας.

Η εταιρία μετά απο έναν χρόνο μετακόμισε και απο ο,τι έμαθα απέκτησε και κανονική καθαρίστρια.
Εγώ αλλαξα πόλη, βρήκα αλλού δουλειά και η ζωή μου πήρε τον δρόμο της. Δεν μετάνιωσα στιγμή.
Λιγα χρόνια μετά το πιγκάλ-γκέητ τον πήρα τηλέφωνο για να μου δώσει προσφορά για κάτι που ήθελαν στην νέα μου εταιρία. Μπορεί να μου είχε φερθεί σαν μεγάλος μαλάκας αλλα ήξερα απο προσωπική εμπειρία οτι ήταν μια απο τις καλύτερες εταιρίες στο χώρο. Δεν με άφησε καλά-καλα να μιλήσω, μου ζήτησε συγγνώμη για την συμπεριφορά του και είπε οτι χαρηκε που τον πήρα γιατί το είχε στη συνείδηση του.

Εκλεισα το τηλέφωνο και χαμογέλασα.

Έμεινε ικανοποιημένος

Ο Γ.Α. Παπανδρέου σε προεκλογική συνέντευξη στον Χατζηνικολάου στις 20/01/15 οταν ρωτήθηκε για την βίαιη καταστολή που υπέστει ο κόσμος στο Σύνταγμα κατα την διάρκεια της πρωθυπουργίας του δήλωσε οτι "έμεινε ικανοποιημένος που τηρήθηκε με ευλάβεια η εντολή του να μην υπάρξει νεκρός". Τοσο μεγάλη ηταν η ικανοποιηση του μάλιστα που δεν έγινε ποτέ ΕΔΕ για το παρακάτω δολοφονικό χτύπημα.

Je Suis Alepouda

Στο δημοτικό ειχα μια δασκάλα πολυ καλή και πολύ του κατηχητικού επίσης, τόσο που τελικά λιγα χρονια μετά, όπως έμαθα, εγινε καλόγρια. Μιά φορα με κάποια αφορμή που δεν θυμάμαι, στην ωρα των καλλιτεχνικών στη Β' Δημοτικου αποφάσισα μέσα στην ζωγραφια να βάλω και τον Θεο. Ήταν το σκίτσο ενός συμπαθητικού γέρου με άσπρο μούσι και μανδυα που καθόταν πάνω σε ενα συννεφο. Ήμουν ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα και περίμενα να ακούσω καλά λόγια για την ζωγραφιά μια που ήμουν η καλύτερη στην τάξη στη ζωγραφική.

Η δασκάλα μου επέστρεψε τη ζωγραφιά μηδενισμένη και με κόκκινο στυλό είχε γράψει πάνω στην σελίδα ΔΕΝ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ. Ασήμαντο αν το καλοσκεφτείς αλλα εκείνη η στιγμή ήταν απο τις χειρότερες αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Είχα γίνει κατακόκκινη απο θυμό και στενοχώρια συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά οτι είμαι αντιμέτωπη με έναν κόσμο παραδoμένο σε ηλίθιους κανόνες χωρίς λογική.
 
Τους ηλίθιους κανόνες χωρίς λογική έχουμε χρέος να τους αψηφούμε ώσπου να απορριφθούν και να γίνουν απλά μια κακή ανάμνηση ανάμεσα στις τόσες που έχει η ιστορία του ανθρώπου.

Ο φανατισμός είναι το πιό επικίνδυνο είδος βλακείας

Επιτύμβιοι νεοέλληνες

Με αφορμή την αρχαιοελληνολαγνεία που φούντωσε λόγω της ανασκαφής στην Αμφίπολη θυμήθηκα ένα περιστατικό πού έγινε πριν λίγα χρόνια, καλοκαίρι, σε ένα νησί των Κυκλάδων. Ήταν στα σχέδια μας να επισκεφτούμε το αρχαιολογικό μουσείο του νησιού που στεγάζεται σε ένα ωραίο κτήριο του Τσίλλερ. Το όνομα του νησιού είναι ξακουστό παγκοσμίως χάρη σε ένα άγαλμα που εκτείθεται στο Λούβρο. Η Αφροδίτη μαζί με την Μόνα Λίζα είναι οι μεγαλύτερες σταρ του Λούβρου που δέχεται 10 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. Το μικροσκοπικό μουσείο της Μήλου εκείνο το μεσημέρι είχε μόλις τέσσερις επισκέπτες.

Μπροστά μας δυο κοπέλες στάθηκαν κοντά σε μια μαρμάρινη πλάκα.

-Δες, δες εδώ, τόσο αρχαίο και είναι στα ελληνικά, είπε η μια στην άλλη με στόμφο. Η δευτερη πλησίασε και έγνεψε με το κεφάλι της θετικά.

-Εμείς γράφαμε ελληνικά και οι άλλοι ήταν στα δέντρα, συνέχισε η πρώτη με μεγαλύτερη έπαρση και τη φωνή της να αντηχεί στο άδειο μουσείο. Η φίλη της συμφώνησε, έσκυψε πάνω από την μαρμάρινη πλάκα και ρώτησε προβληματισμένη:

-Τι γράφει, καταλαβαίνεις;

-Τι με νοιάζει τι γράφει, φώναξε εκνευρισμένη η πρώτη και πήγε γρήγορα παραπέρα δήθεν για να κοιτάξει κάτι άλλο.

Στο διπλανό δωμάτιο το ακριβές αντίγραφο της Αφροδίτης της Μήλου παρακάλεσε τον Δια μια στιγμή να της δώσει πίσω το δεξί της χέρι για να κάνει ένα facepalm της προκοπής.

7 στα 120

Τι συναντάς οταν κάνεις ποδήλατο πάνω σε ελληνικό ποδηλατοδρομο

Το θέατρο του παραλόγου

Ανοιγει η σκηνή:
Τρία αυτοκίνητα, τρεις άνθρωποι και μια που πάει στη δουλειά της με το ποδήλατο.

Το αυτοκίνητο 1 ειναι παρκαρισμένο πανω στον ποδηλατόδρομο και πάνω στην στροφή της διασταύρωσης. Ο ιδιοκτήτης του πίνει καφέ στο τυροπιτάδικο και παρότι υπάρχει πάρκινγκ του καταστήματος προτίμησε να κάνει διπλή παράβαση.
Το αυτοκινητο 2 ειναι ενα φορτηγό τροφοδοσίας σταματημένο πάνω στον ποδηλατόδρομο, πάνω στη στροφή. Εχει τουλάχιστον αλάρμ και λογικά δεν θα κατσει πολύ.
Το αυτοκίνητο 3 πραγματικά ξεχωρίζει. Ας αναγνωρίσουμε οτι εχει κανει μεγαλη προσπάθεια για να εφαρμοσει ακριβως μέσα στον ποδηλατόδρομο. Η κίτρινη γραμμή ειναι ψηλό τσιμεντένιο τοιχάκι και καποια στιγμή το φορτηγό απο πίσω τον εκλεισε και τωρα δεν μπορεί να βγει.

Το ποδήλατο για να μπορεσει να χρησιμοποιησει τον ποδηλατόδρομο βγαινει απο αυτόν, διασχίζει την διασταυρωση και αφού περνάει και το αμάξι 3, καβαλάει το τοιχάκι για να ξαναμπεί. Μια κοπέλα που ηταν έξω απο το αμάξι ζητάει συγγνώμη.  Κόκκινο χαμηλό σπορ αμάξι, απο αυτά που προτιμάνε αυτοί που πάνε ακόμα και στην τουαλέτα με το αμάξι τους. Η ποδηλάτισσα ρίχνει μια επιτιμητική ματιά στον οδηγό που ήταν μέσα. Νεαρός με τρέντυ γυαλιά σε καλοκαιρινό mood. Βγαζει το κεφάλι του απο το παράθυρο και ρωτά με υφος:
-Τι συμβαίνει?
-Αυτό λέω και εγώ, τι συμβαίνει?
-Ε, τι συμβαίνει? Σιγά τον κόπο που έκανες... (εννοώντας που το καβάλημα του διαχωριστικού του ποδηλατόδρομου)
-Συμβαίνει οτι εχεις παρκάρει σε ποδηλατόδρομο
-Και τι έγινε?
-Δεν ειναι παρανομία αυτό?
-Οχι, δεν ειναι παρανομία!
-Δεν ειναι παρανομία να παρκάρεις πάνω σε ποδηλατόδρομο?
-Οχι, για ενα λεπτό δεν ειναι. Αν ειχα σταματήσει για να πάω στο περίπτερο?
-Αν επαιρνα την τροχαία για να μας πει αν ειναι παράνομο?
Σε αυτό το σημειο επεμβαίνει ενας τριτος που ηταν απέξω και προφανώς δεν ηθελε να φτάσει εκει το πράγμα.
-Για λίγο το άφησα και με κλείσανε.
-Το βλεπω οτι ειναι προσωρινό, ουτε αλάρμ δεν έχεις.
-Αφου ειμαι μέσα!
Στην χώρα του Σταρχιδιστάν με αλλο ΚΟΚ παίρνουν το δίπλωμα ειναι προφανές.
Ειναι η χώρα στην οποία η τέχνη του να σε κοροϊδευω μπροστά στα μούτρα σου επιβραβεύεται, που η παρανομία δεν ειναι και τιποτα τρομερό αν την κάνεις εσύ.
Ειναι η χώρα που σε 12 μετρα ποδηλατόδρομου βρίσκεις 3 αυτοκίνητα παρκαρισμένα και με έναν μαγικό τρόπο κανείς τους δεν παρανομεί.

Προσοχή! αρκουδοπαγίδα

Αρκούδες στην Μανιτόμπα του Καναδά

Golden Dawnkey

H Φωλιά του Κούκου

Οι χρήστες του ελληνικού τουήτερ:

• πέφτουν από τα σύννεφα για ο,τι κι αν συμβεί
• περιγελάνε αυτούς που πέφτουν από τα σύννεφα
• εκνευρίζονται με όσους περιγελάνε τους αλλους για να το παίξουν έξυπνοι.
• θα ήθελαν να γίνει το τούητερ όπως ήταν παλιά (μόνο για geeks)
• σου λένε τί πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνεις στο τουήτερ
• την λένε σε αυτούς που λένε τι δεν πρέπει να κάνεις στο τουήτερ
• τουητάρουν μόνο για πολιτικά θέματα.
• απεγνωσμένα ποστάρουν οτιδήποτε εκτός από πολιτική
• τουητάρουν πλέον μόνο ενάντια στη ΧΑ
• μπήκανε στο τουήτερ μόνο για να τουητάρουν υπέρ της ΧΑ.
• τρολάρουνε πολιτικους.
• τρολάρουνε φίρμες
• τρολάρουνε φασίστες.
• ρίχνουν παραγάδι και τρολάρουνε τους άπειρους
• παρακολουθούν μόνο τις παγκόσμιες εξελίξεις
• θέλουν να γκρινιάξουν στον γκόμενο/α τους αλλα τελικά γκρινιάζουν σε μας
• γκρινιάζουν γιατί τους παράτησε ο γκόμενος/α
• προσπαθούνε να βρουνε γκομενο/α στο τουήτερ
• θέλουν να σου δείξουν τι φωτογράφησαν με το instagram
• είναι founder ή co-founder καποιου site στο internet
• θα ήθελαν να είναι stand-up comedians
• θα μπορούσαν να είναι stand-up comedians
• δεν θα μπορούσαν να είναι stand-up comedians και δεν θα έπρεπε να αστειευονται ούτε για πλάκα.
• δεν έχουν φίλους εκτός τουήτερ
• κανένας φίλος τους δεν έχει τουήτερ
• δημιουργούν #hashtags
• δημιουργούν 8 παραλλαγές ενός χασταγκ που υπάρχει ηδη
• παρατάνε το τουητερ γιατί δεν έχουν την υπομονή για να το καταλάβουν
• πιστευουν ότι κάθε σκέψη τους πάει χαμένη αν δεν τουηταριστεί
• βγαίνουν έξω με τους φίλους τους αλλα χαζευουν στο τουητερ
• μας ενημερώνουν για κάθε μετακίνηση τους
• μας ενημερώνουν για το πόσους νέους φόλλοερς απέκτησαν, πόσους χάσανε και τι χρώμα είναι το βρακί τους
• εχουν account με ψευδώνυμο
• εχουν account με ονοματεπώνυμο
• εχουν account με ονοματεπώνυμο και όταν τους ζορίσεις σου την λένε γιατί έχεις ψευδώνυμο
• εχουν account με το ονοματεπώνυμο τους και φτιάχνουν και 2^ο με ψευδώνυμο για να βρίσουν
• έχουν την τάση να δημιουργούν κλίκες
• μισούν τις κλίκες και αθελα δημιουργούν κλίκα με άλλους που τις μισούν
• μπλογκάρουν και προωθούν τα ποστς τους στο τουητερ
• έχουν account-παρωδία καποιου διασημου της επικαιρότητας
• γίνονται διάσημοι μέσω τουήτερ αλλα δεν τους ξέρει κανείς αλλος
• είναι δημοσιογράφοι που παίρνουν ύλη από το τουήτερ
• είναι δημοσιογράφοι που προωθούνε αρθρα στο τουήτερ, βασισμένα σε ό,τι  βρηκανε μέσω τουήτερ
• δεν είναι δημοσιογράφοι αλλα θα μπορούσαν να κάνουν καλύτερη δουλειά από επαγγελματίες
• διορθώνουν ο,τι λάθος βρούνε στα τουήτς των αλλων
• είναι πληρωμένοι αβανταδόροι με συγκεκριμένη agenda
• είναι εθελοντές αβανταδόροι με συγκεκριμένη agenda
• είναι λαγωνικά που ξετρυπώνουν τους αβανταδόρους που έχουν συγκεκριμένη agenda
• πάνε κόντρα στην κοινή λογική για να νιώσουνε ξεχωριστοι
• δηλώνουν social media experts και έχουν λιγότερο από 100 φόλοερς
• κάνουν chat one-to-one για το πώς σουρώνεις τα μακαρόνια
• χρησιμοποιούνε το favorite σαν bookmark
• χρησιμοποιούνε το favorite σαν Like
• κλέβουν τούητ από άλλους ελληνες χρηστες για να δρεψουν RT και φόλλουερς
• μεταφράζουν ξενα τουήτ και τα πλασάρουν σαν δικά τους
• ψάχνουνε να βρούνε κλεμμένα τουήτς
• έχουν λιώσει το refresh ελπίζοντας σε ένα μένσιο ή ένα ρητουη
• σε ακολουθούν
• σε ακολουθούν αλλα σε παρατάνε αν δεν τους ακολουθήσεις κι εσυ
• σε παρακολουθούν σιωπηλά
• σου κάνουν ανφολοο αν τους κάνεις ανφολλο
• σου ζητάνε τον λόγο αν τους κανεις ανφόλο
• διαβάζουν αυτήν την λίστα

O Παράδεισος της Ζεχρά (Η κόλαση του Ιράν) Graphic novel

Χθες το βράδυ τελείωσα το graphic novel «Ο Παράδεισος της Ζεχρά» (Zahra’s Paradise). Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ, το αγόρασα εντελώς τυχαία. Αν με ρώταγες πριν το διαβάσω αν ξέρω τι γίνεται στο Ιράν θα σου έλεγα ότι ξέρω και θα έκανα λάθος.

Παρότι έχω διαβάσει τα Περσέπολις, εχω δει ιρανικό κινηματογράφο και εχω την εντύπωση ότι ενημερώνομαι από το ιντερνετ είχα μεγάλα και βασικά κενά. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Στο Ιράν βασιλεύει εδώ και χρόνια μια θεοκρατική κυβέρνηση που ξέρει να κάνει δυο πράγματα πολύ καλά. Να καταπιέζει τον λαό και να κρύβει αυτά που συμβαίνουν. Ισως επειδή δεν υπάρχει κανείς να τους σταματήσει και εχουν αποθρασυνθεί, ίσως επειδή η τεχνολογία εχει γίνει ένα ποτάμι που είναι δύσκολο να φράξεις, η απόκρυψη των αποτρόπαιων πράξεων τελευταία έχει δυσκολέψει για τους τυράννους.

Μια τέτοια στιγμή ηταν και η δολοφονία της Neda στις διαδηλώσεις που συντάραξαν το Ιράν μετά εκλογές που νόθευσε και έκλεψε ο Αχμαντινετζάντ το 2009. Η εικόνα της νεαρής που είναι πεσμένη στο δρόμο, χτυπημένη στην καρδιά από σφαίρα ενός «φρουρού της επανάστασης» έκανε τον γύρο του κόσμου. Ηταν μια εικόνα που θυμόμουν κι εγώ, που ήδη παρακολουθούσα την επικαιρότητα μέσω τουήτερ. Το κράτος πού δεν ηξερε πώς να στείλει τον κόσμο στα σπίτια του, προσπάθησε να κρύψει τον ξεσηκωμό τους, ετσι φρόντισε να διώξει κακήν κακώς τους ξένους δημοσιογράφους. Η μονη διέξοδος για την αλήθεια πέρναγε από τα χέρια των διαδηλωτών. Δημοσιογραφία των πολιτών. Την εικόνα της Neda, να πεθαίνει με τα μάτια ανοιχτά, με το αίμα της να βάφει τον δρόμο, την τραβηξαν με τα κινητά τους διαδηλωτές. Ηταν μια προοικονομία στο τι θα συνέβαινε στον κόσμο του ιντερνετ στην επερχόμενη αραβική ανοιξη.

Η ιστορία του graphic novel αν και δεν είναι αληθινή περιγράφει την αληθινή κατάσταση στο Ιραν. Διαδραματίζεται αμέσως μετά τις εκλογές του 2009 και μιλάει για την προσπάθεια εντοπισμού ενός νέου, που εχει εξαφανιστεί στη διάρκεια μιας διαδήλωσης, από την μητέρα του και τον αδελφό του. Καθώς τους ακολουθούμε στην προσπάθεια τους να ανακαλύψουν που βρίσκεται ο Μεχτί, ανακαλύπτουμε τον φρικτό μηχανισμό καταπίεσης που έχει στηθεί στο Ιραν μετά την εγκαθίδρυση της ισλαμικής δημοκρατίας το 1979.

Μέσα σε 10 χρόνια, απο το 1979 μεχρι το 1989 το ABF έχει καταγράψει τα ονόματα 16.901 ανθρώπων που εκτελέστηκαν, πυροβολήθηκαν σε διαδηλώσεις ή δολοφονήθηκαν μετά την εγκαθίδρυση της ισλαμικής δημοκρατίας στο Ιράν. Σαν να λέμε 1690 ατομα τον χρόνο, μια χώρα 65 εκατομμυρίων κατοίκων με μέσο όρο πάνω από 5 «εκκαθαρίσεις» την ημέρα. Σημερα στο Ιράν υπολογίζεται ότι γίνονται 360 δημόσιες εκτελέσεις τον χρόνο πάνω από 270 κρυφές εκτελέσεις, μάλιστα ανάμεσα στους εκτελεσθέντες υπάρχουν και ανήλικοι. Για να βρεθείς να αιωρείσαι πολλά μέτρα πάνω από την γη κρεμασμένος πάνω στο γερανό (παγκόσμια πατέντα) πρέπει να σε κατηγορήσουν για παραβίαση νόμου για τα ναρκωτικά, τη μοιχεία, την ομοφυλοφιλία, για βλασφημία, για κατασκοπεία, αν αλλαξοπιστήσεις και τα λοιπά, και τα λοιπά. Εννοείται ότι η «δικαιοσύνη» στο Ιραν είναι ένα σύστημα προσαρμοσμένο απόλυτα στις επιτακτικές ανάγκες του κράτους να καταπιέσει, να εκφοβίσει και να απαλλαγεί από οποιονδήποτε φαίνεται να μη συμμορφώνεται με τις αρχές της θεοκρατικής τους τυραννίας.

Εκτός από τις εκτελέσεις στους γερανούς υπάρχουν και οι πατροπαράδοτοι λιθοβολισμοί. Το θύμα θάβεται όρθιο στο χώμα με τα χέρια δεμένα στην πλάτη και το κοινό/εκτελεστής του πετάει μεγάλες πέτρες. Ο μεγαλόψυχος νόμος δίνει την ευκαιρία να σωθεί το θύμα αν καταφέρει και βγει από την τρύπα. Οι άντρες θάβονται μεχρι το ύψος της μέσης, οι γυναίκες θάβονται μεχρι το ύψος του στήθους. Στα πλαίσια της στοχοποίησης των γυναικών, μια γυναίκα είναι υπόλογη για παραβίαση του νόμου από τα 8 της χρόνια, ενώ ένας άντρας από τα 14 του. Δεν χρειάζεται να καλύψουμε το θέμα της μαντίλας, ένα θέμα που παρουσιάστηκε πολύ καλά και στο Περσέπολις.

Επιστρέφοντας στο graphic novel να πω ότι  συγκρίνοντας το με το Περσέπολις μπορεί να θεωρηθεί ως ένα sequel του στο σύγχρονο Ιράν. Ο Παράδεισος της Ζεχρά όμως είναι μια πιο σκληρή και αληθινή εκδοχή, απαλλαγμένη από το φολκόρ και την αφέλεια της αφηγήτριας-παιδί του Περσέπολις.

Ορισμένες εικόνες καταστολής στο graphic novel θα σας θυμίσουν Ελλάδα  άλλες τον πρόσφατο ξεσηκωμό στην Τουρκία και άλλες την Αίγυπτο  όπως και να’χει η ιστορία αυτή δεν θα σας αφήσει ασυγκίνητους.

Στο τέλος του βιβλίου θα βρείτε κείμενα που εξηγούν περιστατικά που έχουν αναφερθεί στο graphic novel καθώς και πηγές στο ιντερνετ για να μάθετε περισσότερα. Το βιβλίο έχει κερδίσει αρκετά βραβεία έχει μεταφραστεί σε 16 γλώσσες (από την εποχή που ειχε ξεκινήσει σαν webcomic) και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Γνώση. Θα το βρείτε με λιγότερο από 10 ευρώ με σκληρό εξώφυλλο και 274 σελίδες.

Οι συγγραφείς του, παρότι μένουν εκτός Ιράν, για να προστατευτούν αυτοί και οι οικογένειες τους, προτίμησαν να το υπογράψουν με ψευδώνυμα, ως Αμιρ και Χαλίλ.

Αν θες να μάθεις περισσότερα για το Ιράν και για το graphic novel

• Παρουσίαση του graphic novel από το BBC (video 2:37)
• H on-camera δολοφονία της νεαρής διαδηλώτριας με το όνομα Neda (video 1:53)
• Για την Neda. Ντοκυμαντέρ του ΗΒΟ για την ζωή και τη δολοφονία της Neda σε διαδήλωση μετα τις εκλογές του 2009 (video 67:49)
• To ιστορικό των εκλογών του 2009 στο Ιράν (wiki)
• Η συγκλονιστική ιστορία της καναδο-ιρανής φωτορεπόρτερ Ziba Kazemi που φυλακίστηκε, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε στις ιρανικές φυλακές το 2003 (wiki)
• Αν και λιγότερες χώρες ασκούν την θανατική ποινή, τα θύματα ανα τον κόσμο αυξήθηκαν χάρη στην μεγάλη άνοδο εκτελέσεων σε Ιράν, Ιράκ και Σαουδική Αραβία (άρθρο)
• H Ολλανδία διακόπτει τις σχέσεις της με το Ιράν μετά από τον απαγχονισμό γυναίκας με ολλανδο-ιρανική υπηκοότητα (άρθρο)

Yστερόγραφα

Υ.γ: Ο Παράδεισος της Ζεχρά είναι το όνομα του νεκροταφείου που υπάρχει στην Τεχεράνη

Υ.γ2: Πριν από λίγες μέρες το Ιράν είχε και πάλι εκλογές τις οποίες κέρδισε ένας κληρικός με φήμη μετριοπαθούς σε αντίθεση με τον σκληροπυρηνικό Αχμαντινετζάντ. Η ορκωμοσία του έγινε πριν από 2 μέρες. Ο Χασάν Ρουχανί υποσχέθηκε μεταρρυθμίσεις και διαφάνεια. Μένει να δούμε αν και κατά πόσο θα γίνει καλύτερη η ζωή στο Ιραν.

Υ.γ3: Οι δημιουργοί του graphic novel σε συνεργασία με την ΜΚΟ "United for Iran" σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν και να ενημερώσουν τον κόσμο, εντός και εκτός της χώρας, εφτιαξαν μια virtual καμπάνια μέσω της οποίας η Zahra (που είναι η μητέρα του εξαφανισμένου) κατεβηκε εικονικά σαν υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2013. Εδώ θα βρειτε το σχετικό website

Μαθήματα photoshop για πολιτικούς

Στον προσωπικό λογαριασμό του Ευριπίδη Στυλιανίδη στο Flickr, βρισκουμε μια φωτογραφία, όπως σημειώνεται στον υπότιτλο «Από τα φοιτητικά του χρόνια». Τιποτα περίεργο θα ελεγε κανεις, αν δεν την κοίταζε καθόλου ή της αφιέρωνε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Ακόμα όμως και στα μάτια ενός μη-ειδικού στην επεξεργασία φωτογραφιών, η προχειρότητα του editing σε αυτην, φαίνεται αμέσως.

(καντε κλικ για μεγεθυνση στις φωτογραφίες)

Επειδή έχουμε παρατηρήσει ότι τελευταία η αλλοίωση φωτογραφιών είναι πολύ στη μόδα (1, 2) σκέφτηκα να δώσω μερικά tips για να ανέβει τουλάχιστον το επίπεδο της πλαστογράφησης/συγκάλυψης.

ΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΠΑΡΟΥΝ ΧΑΜΠΑΡΙ, 3 απλά βηματα για dummies της πολιτικής

1^ον) Όταν παίρνεις ένα αντικείμενο από μια φωτογραφία και το βάζεις σε μια άλλη μην ξεχνάς να βαλεις σκιά.

2^ον) Όταν παίρνεις ένα αντικείμενο από μια φωτογραφία και το βάζεις σε μια άλλη μην το ξεφοντάρεις πρόχειρα και μην ξεχνάς να αφαιρέσεις το background από όλα τα σημεια

3^ον) Η προοπτική είναι σημαντικό πράγμα, αν δεν εχεις ιδέα από προοπτική μην την πειράζεις

Τώρα θα μου πείτε κι εσείς, τι κάθομαι και ασχολούμαι με μια αλλοιωμένη φωτογραφία απο τα φοιτητικά χρόνια του Στυλιανίδη στη ΔΑΠ ή στην ΟΝΝΕΔ? Αγαπητοί μου επισκεπτες, όταν ενας πολιτικός, κανει τον κόπο να "κατασκευασει" μια φωτογραφία με απώτερο σκοπό κάτι επι της ουσίας ασήμαντο και γελοίο (όπως το να δειξει οτι ειχε ενα πιο μαχητικό δεξιο παρελθόν), φανταστείτε τι μπορεί να κάνει για κατι που θεωρεί σημαντικό.
Να θυμίσω λοιπόν οτι αυτός ο πολιτικός ειναι διδάκτορας Συνταγματικού Δικαίου, εκλέχθηκε βουλευτης 6 φορές, εγινε υφυπουργός εξωτερικών, υπουργός Παιδείας (δειτε την σταση του οταν δολοφονήθηκε ο Γρηγορόπουλος) Υπουργός Μεταφορών και συγκοινωνιών και ήταν Υπουργός Εσωτερικών μεχρι πριν απο λίγες μέρες, ενώ αν κάνετε απλά ενα search θα δειτε οτι το ονομα του εχει συνδεθεί με πολλά σκάνδαλα κακοδιαχείρισης και διορισμών.

Μετά απο το κράξιμο που έφαγε για την ψευτικη φωτογραφία, εμφανίστηκε η webteam του πολιτικού και παραδεχθηκε οτι ειχε πειραχτει ο τοίχος παλιότερα. Πραγμα που όπως φαινεται παραπάνω δεν ισχύει γιατι πρόκειται για ενθεση ατόμων πάνω σε αλλη φωτογραφία. Αλλα οκ, δεν σκοτώσανε ανθρωπο, παραποιήσανε μια φωτογραφία και μετά απλά συνεχίζουν να μας λένε και ψέμματα.

Για την ιστορία να σας πω οτι τα pixels της κακοξεφονταρισμένης φωτογραφίας μας δειχνουν οτι η παλιοπαρέα φωτογραφήθηκε σε ενα φοντο με διαφορετική παλέτα χρωμάτων. 

αλλα αυτά αγαπητοί επισκέπτες ειναι λεπτομέρειες... το σημαντικό ειναι οτι έπεσε στα χέρια μου μια ακόμα φωτογραφία της παλιοπαρέας απο ενα ταξίδι τους στο Λονδίνο. Αν δεν το έβλεπα δεν θα το πίστευα!


Αχ, αυτές ήταν εποχές.
Τα φοιτητικά τα χρόνια δεν τ'αλλαζω με τίποτα, όπως τραγούδησαν καποτε και οι Beatles

Η τρίπλα της ελληνίδας μάνας

Δεν γεννήθηκε και ούτε θα γεννηθεί ποδοσφαιριστής που μπορεί να ντριπλάρει όπως η ελληνίδα μάνα™. Η ελληνίδα μάνα™ ειναι ικανή να αποκρούσει σίγουρο γκολ με ψαλιδάκι, να τρέξει να κατεβάσει την μπάλα, να διασχίσει όλο το γήπεδο με περίτεχνες τρίπλες και να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα σου τρυφερά, με αγάπη και χάρη.


(Ντριννννν)
-Ναι?
-Ελα παιδί μου, εγώ ειμαι
-Ελα μαμα, τι κάνεις?
-ΑΧ
-Τι ειναι?
-ΠΩΣ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑ ΕΓΩ!
-Τι?
-Χρόνια πολλά παιδί μου!
-Χαχα, βρε καλως τηνε.
-Εγω, να το ξεχάσω? ΕΓΩ?
-Καλά, δεν πειράζει...
-Πώς! Πόσες μέρες περάσανε?
-Δεκα
-Δεκα μέρες... που έγω σε κοιλοπόναγα 2 μερόνυχτα ολόκληρα και δεν εβγαινες!!
-Να δεις θα το ειχα μετανιώσει.
-Που μπαίνανε και βγαινανε οι αλλες γυναίκες, γεννούσανε, και εγω εκειιιι. Να σφίγγομαι
-...
-Που επαθα και δισκοπάθεια!
-Καλά, εγώ φταίω και γιαυτό?
-Μα ναι πουλάκι μου, πριν σε γεννήσω δεν ειχα, με το που σε γεννησα το έπαθα.
-Και γιατί μου το κοπανάς, επίτηδες το έκανα?
-Οχι, επίτηδες δεν το έκανες αλλα αφού τοτε το έπαθα!
-Καλά...
-Που με ειχαν δεμενη-κρεμασμένη με τα πόδια ψηλά οι γιατροί για να φτιάξει δήθεν η μέση μου. Τι πόνος αααχχ
-Τι ειναι αυτό το πράγμα απόψε...

επαγγελματική "κληρονομικότητα" στην ελλάδα

(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

Μην κλαις. Εντάξει?

Από μικρή μου άρεσε να παρατηρώ τους ανθρώπους, ίσως γιατί απο τότε προσπαθούσα να τους καταλάβω. Πίστευα πως αν καταλάβαινα τους άλλους θα μάθαινα περισσότερα και για μένα. Έτσι ενα μεγαλο μέρος της ζωής μου το πέρασα σαν παρατηρητής. Φυσικά αυτό δεν απέδωσε ιδιαίτερα γιατί μεγαλώνοντας ανακάλυψα το αυτονόητο, οτι μαθαίνεις τον εαυτό σου μέσα απο τις εμπειρίες που βιωνεις. Όσο πιο ζόρικες οι εμπειρίες, τόσο πιο πολλά μαθαίνεις για σένα.
Το Σάββατο που πέρασε έγινα πάλι παρατηρητής αλλα αυτή η φορά ήταν ένα μεγάλο μάθημα για μένα.
Βρισκόμουν στην Καπνικαρέα και πριν προλάβω καλά-καλά να καθίσω, δυο κοπέλες γύρω στα δεκάξι κάθισαν δίπλα μου στη γωνία του πεζουλιού. Η μια έκλαιγε. Την είδα με την άκρη του ματιού μου, αλλα κυρίως την άκουγα. Ενστικτωδώς το πρώτο που σκέφτηκα ήταν να την ρωτήσω τι έπαθε, δεν το έκανα όμως. Δεν θέλησα να ρωτήσω φοβούμενη οτι η απρόσκλητη επέμβαση μου θα την έκανε να νιώσει χειρότερα. Εξάλλου είχε και μια φίλη μαζί, σκέφτηκα καθησυχάζοντας την συνείδηση μου.
Η φίλη της κάτι μουρμούρισε και πήγε στο ζαχαροπλαστείο. Φαντάστηκα οτι θα ζητήσει χαρτομάντιλα ή κατι τέτοιο. Αντίθετα βγήκε κρατώντας μια γρανίτα φράουλα και της την πρόσφερε. Μάταια όμως γιατί η αλλη δεν ήθελε την γρανίτα και συνέχισε να κλαίει γοερά. Λιγα δευτερόλεπτα αργότερα πέρασε μπροστά μας ένα μικρό κοριτσάκι, γυρω στα 9, που κράταγε ένα ακορντεόν. Χωρίς να διστάσει στιγμή γύρισε και με σπασμένη προφορά ρώτησε:
-Γιατί κλαις?

 Η κοπέλα δεν απάντησε

-Γιατί κλαίει, ρώτησε απευθυνόμενη στην φίλη της κλαίουσας αλλα πάλι δεν πήρε απάντηση.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό της μικρής και πήγε παραπέρα να μιλήσει σε μια ακατανόητη για μένα γλώσσα. Τα παιδιά ειναι αυθόρμητα, σκέφτηκα, ειδικά όλα όσα γυρνάνε στους δρόμους είναι συχνά αυτό που θα λέγαμε (εμεις οι άνθρωποι με όλα τα πρέπει μας, εμεις οι καθως πρέπει) αδιάκριτα. Όταν τελείωσε το τηλεφώνημα το κοριτσάκι γύρισε πάλι σε μας και με εναν τόνο που έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον την ξαναρώτησε:
-Γιατί κλαις?

-Γιατί τσακώθηκε, απάντησε η φίλη που κατάλαβε οτι δεν θα γλίτωναν εύκολα απο την περιέργεια της.
-Ξύλο? ρωτησε η μικρή
Σαστίσαμε και οι τρεις
-Οχι, οχι ξυλο, μονο τσακώθηκε

-Μην κλαις. Ενταξει? Μην κλαις, ειπε η μικρή και ακούμπησε απαλά το κεφάλι της κοπέλας.
-Δεν μπορώ να μην κλαίω...

-Αυτό δεν το πίνεις? ειπε η μικρή και έδειξε την γρανίτα

-Όχι δεν μπορώ, πονάει ο λαιμός μου...

Το κοριτσάκι ξαφνικά έκανε αναστροφή και έφυγε. Πίστεψα οτι αποφάσισε να φύγει αφου ειδε οτι δεν μπορεί να κάνει κάτι. Ετσι όπως ξαφνικά εμφανίζονται αυτά τα παιδιά, ετσι ξαφνικά εξαφανίζονται. Η μικρή μπήκε στο ζαχαροπλαστείο. Φαντάστηκα οτι μπήκε για να παίξει ακορντεόν, να ζητήσει λεφτά. Αντίθετα  είδα να ζητάει χαρτοπετσέτες και να επιστρέφει. Στάθηκε σιωπηλή μπροστά στην κοπέλα που έκλαιγε και άπλωσε το χέρι με τις χαρτοπετσέτες. Σαν να κράτησε λιγο παραπάνω αυτή η στιγμή. Παρατήρησα τα μακριά καστανόξανθα της μαλλιά της μικρής, την τσαντούλα, το μικρό της ακορντεόν, και τις σαγιονάρες με τα κατάμαυρα δάχτυλα απο όλα τα χιλιόμετρα που είχε κάνει στους δρόμους. Η κοπέλα που έκλαιγε σάστισε, την κοίταζε στα μάτια και ξαφνικά άρχισε τους λυγμους πολύ πιο δυνατα απο ο,τι πριν.
-Μην κλαις, μην κλαις, ειπε το κοριτσάκι σαν να ειχε κάνει κάτι κακό.

-Οχι δεν... δεν... ειναι που... ειναι που συγκινήθηκα, ειπε μέσα στα αναφιλητά της η αλλη και πήρε τα χαρτομάντηλα.

-Εντάξει? μην κλαις... ειπε το κοριτσάκι και η φωνή της ακούστηκε να σπάει.
Η κοπέλα έδωσε τα μισά χαρτομάντιλα πίσω στο κοριτσάκι και αυτό σκούπισε τα δικά του δάκρυα. Εγω προσπάθησα να συγκρατήσω τα δικά μου.

-Μην κλαις, Εντάξει? της ξαναειπε η μικρή κλαίγοντας και αυτή
Τότε η κοπέλα απλωσε τα χέρια της στο μικρό κορίτσι και πέσανε η μια στην αγκαλιά της άλλης. Γυρισα απο την αλλη και σκουπισα με το χέρι τα μάτια μου. Βρε τί ειναι αυτό που πάθαμε στα καλά καθούμενα σκέφτηκα.
Υστερα η φίλη της κοπέλας ρώτησε την μικρή:

-Πας σχολείο? σκοπεύοντας ίσως να την ρωτήσει τί τάξη πάει και όλες αυτές τις ανέμπνευστες ερωτήσεις που κάνουμε στα μικρά παιδιά

-Όχι...

-Δεν πας σχολείο? μονολόγησε έκπληκτη η άλλη, Και τί κάνεις? συνέχισε

-Δουλεύω, ειπε η μικρή με φυσικότητα και έγνεψε με το κεφάλι της προς το μικρό ακορντεόν που κράταγε.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε κανείς. Το κοριτσάκι γύρισε και με κοίταξε στα μάτια. Δεν έχω ιδέα τί έκφραση είχα πάρει. Η ώρα είχε περάσει και φάνηκε πως έπρεπε να φύγει. Ακούμπησε απαλά το χέρι της στο κεφάλι της κοπέλας και της ξαναείπε:

-Μην κλαις. Εντάξει?

-Ναι, απάντησε σιγανά η κοπέλα.
Το κοριτσάκι μας χαιρέτησε με ένα νεύμα του κεφαλιού και έφυγε.
Πράγματι όπως ξαφνικά εμφανίζονται αυτά τα παιδιά, έτσι ξαφνικά εξαφανίζονται
Μείναμε αμίλητες και οι τρεις για ώρα.

Στο Χυτήριο

Θα μπορούσα να γράψω ένα κείμενο για να σας πω πόση απόγνωση και πόση οργή αισθάνομαι με όσα συμβαίνουν σ'αυτή τη χώρα, με όσα επιτρέπει το κράτος και επιτρέπουμε κι εμεις να συμβαίνουν στους διπλανούς μας, σε όλους μας. Να σας μιλήσω για το πόσο θυμώνω που φοβάμαι και πως αισθάνομαι ντροπή που δεν κάνω κάτι για να βοηθήσω να σταματήσει η αδικία. Θα μπορούσα να συνεχίσω να ποστάρω λινκς στο fb ή στο twitter για να βλέπετε πόσο χειροτερευει η κατάσταση, να κάνετε like, share, rt και fav και να κουνάμε όλοι απελπισμένοι το κεφάλι, αλλα το ξέρω πως έτσι δεν αλλάζει κάτι. Ούτε θα αισθανόμουν απόψε έστω και ελάχιστα καλύτερα με τον εαυτό μου. Αντίθετα όλοι μαζι θα συνεχίζαμε να βουλιάζουμε σ'αυτην την αισθηση πώς ειμαστε έρμαια, κοπάδια αβοήθητα που οδευουν προς σφαγη.

Βεβαια, ισως αυτην την αισθηση της ασφυξίας να μην την έχουν όλοι και το χτυπημα στη πόρτα που ακούνε να πιστευουνε οτι δεν ειναι για αυτούς ή οτι όταν θα ειναι για αυτούς, θα εχουν ηδη προλάβει να αφήσουν αυτη την χώρα πίσω.

Τι ειναι όμως αυτό που μας απειλει? Ειναι ο Παναγιώταρος, ο μπράβος της κακιάς ώρας και η συμμορία του? Ειναι τα ημίτρελα απολιθώματα του μεσαίωνα που κραδαίνουν τους σταυρούς και φωνάζουν "κάψτε τους-καψτε τους", αυτή η αισχρή μειοψηφία των ψυχοπαθών που ποδοπατάει δικαιώματα και ελευθερίες που κερδήθηκαν με κόπο και αίμα? Μέσα σε λίγους μήνες έχουμε εγκαταλείψει κεκτημένα που χτίστηκαν επίπονα μέσα σε δεκαετίες, τα εχουμε εγκαταλείψει στα βρωμερά χέρια τους. Την ιδια ώρα καποιοι άνθρωποι, στοχοποιούνται γιατί είναι ξένοι, είναι γκέη ή πιστευουν ότι εχουν δικαίωμα να εκφραστουν, πιστευουν στην ελευθερία του λόγου, θελουν να δημιουργήσουν και όχι να καταστρέψουν. Αυτούς τους ανθρώπους δεν πρέπει να τους αφήσουμε μόνους. Αν τους εγκαταλείψουμε εγκαταλείπουμε τους εαυτούς μας. Απόψε στηρίζουμε το δικαίωμα στην εκφραση, το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου. Απόψε στεκόμαστε κόντρα στο φασισμό, στο παράλογο, στην προκατάληψη  και στον φόβο. Είμαστε πολλοί, δεν θα αφήσουμε τους λίγους να μας τρομοκρατήσουν.

https://www.facebook.com/CHYTHRIOArtCafeBartheater/posts/393070977429868

To νέο λογότυπο και εταιρική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ

Συγχαρητήρια σε αυτούς που σχεδίασαν έναν τροχό κοπής και έπεισαν το ΠΑΣΟΚ να το υιοθετήσει για λογότυπο. Τίποτα πιο ταιριαστό σε ένα κόμμα που οδηγεί την χώρα σε τεμαχισμό και ξεπούλημα. Ελπίζω τα επιστολόχαρτα να είναι κάπως έτσι.

ΙΑΧΗ

Την Γ.Τ.Χ την γνώρισα τις ανήσυχες μέρες του Δεκέμβρη του 2008 τότε που μια σφαίρα καρφώθηκε στο σώμα ενός νεαρού έφηβου κάνοντας τον κομμάτι της σύγχρονη ελληνικής ιστορίας. Η ίδια σφαίρα στην συνέχεια εξοστρακίστηκε πάνω στην κατσαρόλα που μέσα της έβραζε τόσο καιρό αυτό που ακούγαμε, μυρίζαμε και τρώγαμε αλλά παραδόξως σαν να μην είχαμε δει ποτέ, η Δημοκρατία. Το καπάκι έπεσε με θόρυβο κάτω, τα πάντα πάγωσαν μια στιγμή, κοιτάξαμε μέσα στην κατσαρόλα, σκουπίδια, κόκκαλα,  δυσκολο να αγνοήσεις την βρώμα τωρα που έβλεπες τί την γεννούσε. Δημοσιογράφοι με συνεργεία προσπαθούσαν να βαλουν το καπάκι στη θέση του. Αστυνομικοί προσπαθούσαν να μας διώξουν και να καλύψουν την μυρωδιά πετώντας δακρυγόνα κάνοντας την κατάσταση ακόμα χειρότερη. Οι εξουσίες συνεδριάσανε, το καπάκι είχε στραβώσει και δεν έκανε δουλειά πια αλλα η συνταγή δεν έπρεπε να αλλάξει.

Πάνω απο 40 μήνες περάσανε με ψέμματα, απειλές και εκβιασμούς, πολλοί είπαν καλύτερα να τρώω σκατά παρά να μην έχω τι να φάω και βάλανε τους ίδιους μαγειρες να ανακατεύουν την συνταγή της μπασταρδεμένης Δημοκρατίας.

-Φα'το σκατόπαιδο, για σένα το μαγείρεψα, φα'το ρε μαλακισμένο, θες να μας βάλεις όλους σε μπελάδες?

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τώρα η κατσαρόλα περιτριγυρίζεται κι απο κατσαρίδες απεχθείς, κάτι μικροσκοπικούς ασήμαντους ανθρώπους που φουσκώνουν με τρόμπα τα μυαλά τους και τα μπράτσα τους προσπαθώντας απεγνωσμένα να νιώσουν σημαντικοί. Το νερό στην κατσαρόλα σώθηκε, τώρα πια μυρίζει κομμένο, μυρίζει μαύρα μπλουζάκια που ορμάνε στους πιο αδύναμους που ήρθαν εδώ πιστεύοντας οτι θα σωθούν απο τους δικούς τους εφιάλτες. Κακόμοιροι ξένοι που για χρόνια ήταν οι αγελάδες που αρμέξανε οι έξυπνοι και τώρα τους κυνηγάνε οι ηλίθιοι με μαχαίρια για να τους φάνε. 

Ένα τέτοιο εφιαλτικό σκηνικό έζησε η Γ.Τ.Χ την Παρασκευή και της ζήτησα να γράψει την μαρτυρία της για να μην το αφήσουμε να περάσει έτσι. Μου έστειλε αυτό το κείμενο που είναι κάτι παραπάνω απο μαρτυρία και με μεγάλη τιμή το φιλοξενώ στο μπλογκ και σας το παραθέτω.

ΙΑΧΗ

Τον Ιούλιο έγινα 32. Ανήκω στην τυχερή εκείνη γενιά που προλάβαινε να διακτινιστεί απο τη μία πλευρά της Αθήνας στην άλλη προκειμένου να παρεβρεθεί με φίλους και γνωστούς στα ίδια μέρη. Περπάτησα τη λεωφόρο Συγγρού που ήταν συγκεντρωμένη όλη η εναλλακτική ζωή της Αθήνας το 1996, την Ερμού το 1998, το Γκάζι το 2004, την Αθηνάς το 2007. Βρέθηκα πολλές φορές στην πλατεία Κοτζιά ξημερώματα πίνοντας καφέ, παρατηρώντας τους περαστικούς ντόπιους και μη, να αναζητούν την καλύτερη δυνατή επιλογή για φαγητό μετά απο ξενύχτι. Γύρισα με ποδήλατο δεκάδες φορές μέσα στο βράδυ αποστάσεις μεγαλύτερες των 30 χιλιομέτρων. Μερικές μάλιστα απο αυτές ίσως δεν είχα καν τη δύναμη να το κάνω απο την κούραση και τη νύστα, παρόλαυτα, ήταν οι μόνες παράμετροι που με δέσμευαν, αυτή η πόλη αγκάλιαζε τις αλλαγές.

Ήρθε η κρίση, το ήξερα απο το 2008 γιατι δουλεύω στον τομέα Μελετών και Κατασκευής και οι στάσεις πληρωμών ξεκινούσαν απο το δημόσιο, μη αναστρέψιμη κατάσταση δηλαδή. Το αφεντικό μου πήρε όλα τα χρήματα των εργαζομένων, μας άφησε ανασφάλιστους, ενώ όσο προσπαθούσαμε να μάθουμε αν η εταιρία έχει χρέη, συνεχώς ανακαλύπταμε λογαριασμούς απο ακριβά εστιατόρια, αγορές αμαξιών, εισιτήρια ταξιδίων. Έτσι είναι τα αφεντικά μου είπε η μανα μου ένα απόγευμα, πάντα κοιτάνε πρώτα την πάρτη τους.

Μάλλον εννοούσε τα αφεντικά στην Ελλάδα, γιατι στον υπόλοιπο κόσμο, το σύνολο του επιχειρηματικού κόσμου φροντίζει πρώτα την υγεία της επιχείρησης και μέσω αυτής, ευημερούν και οι ίδιοι οι υπεύθυνοι. Έμεινα άνεργη με ένα κάρο χρέη μίας και ο καλός μου είχε φροντίσει να μας έχει με ΤΕΒΕ ενώ ήμασταν νύχτα μέρα εκεί.

Μου ήρθε διαταγή πληρωμής και πούλησα το ποδήλατο για να κλείσω κάποιες τρύπες. Δεν είχα άλλο τρόπο να βρώ άμεσα χρήματα και προσπαθώ να μην υποχρεώνομαι όσο γίνεται. Σταμάτησα και να κατεβαίνω κέντρο, άλλωστε και όλοι μου οι φίλοι είναι πλέον άνεργοι οπότε δεν βρισκόμαστε στα στέκια που είχαμε μετά τη δουλειά. Κλείσανε κιόλας τα μαγαζιά που αγαπούσα, οπότε ακυρώθηκε και η λέξη στέκι. Παρόλαυτα, οι αιτίες της κατάστασης στο μυαλό μου είναι καλά σχηματισμένες αφού τις έζησα σε μικρογραφία στην ίδια μου τη δουλειά. Χιλιάδες επιχειρηματίες, ιδιοκτήτες, αφεντικά, μετακύλισαν στους εργαζομένους τους τα χρέη προκειμένου οι ίδιοι να γλιτώσουν, ο μέσος μισθωτός πήρε στην πλάτη ένα βάρος δυσανάλογο των επενδύσεων που έχει κάνει στη ζωή του, μια γυναίκα, αντε κανα μωρό και ένα σπίτι στο νοίκι. Έσκυψε το κεφάλι προκειμένου να μη χάσει τη δουλειά του γιατι σκεφτόταν που θα βρεί χειρότερα αφού οι εναλλακτικές είναι λίγες σε μία χώρα με τεράστια κενά εργασιακής πολιτικής.

Μέσα στις μαύρες νότες μιας πόλης φαντάσματος, περπατώ και σήμερα στους ίδιους δρόμους με δέκα άντε είκοσι ευρώ στην τσέπη, τα πέντε για μια μπύρα, τέσσερα για ένα πακέτο τσιγάρα και άλλα πέντε για να βάλω βενζίνη να γυρίσω. Ποδήλατο έφτιαξα καινούργιο γιατι στο μεταξύ έκατσα κάτω και έμαθα τα βασικά.

Όμως πλέον φοβάμαι να γυρίσω με ποδήλατο, βλέπεις, στους δρόμους ο κόσμος έχει γίνει επιθετικός και αποδίδει την κατάσταση όπου τον βολεύει, φέτος είναι της μόδας οι μετανάστες και οι γκέι. Προχτές μου πανε ότι μοιράσανε φυλλάδια που γράφανε ‘Είστε οι επόμενοι’ στο Γκάζι. Αμφέβαλα για την αξιοπιστία της πηγής μιάς και πολλοί ανέφεραν ότι τα φυλλάδια δεν βρέθηκαν ποτέ.

Σήμερα το πρωί έμαθα ότι έφαγε ξύλο ένας φίλος μου στην Ομόνοια. Δεν έγινε κάποιος διαπληκτισμός, απλά ερωτήθηκε από δύο ‘περαστικούς’ αν είναι γκέι και απάντησε καταφατικά. Η ειλικρίνια στοιχίζει ακριβά μάλλον. Για να το θέσω καλύτερα, στη χώρα που έμαθε να ζεί στα ψέματα και την υποκρισία, η αλήθεια πονάει. Είναι πολύ ευφυές να χτυπάς τα παιδιά της πόλης αυτής, που έχουν το θάρρος της γνώμης τους και της ζωής τους, χωρίς να κρύβονται, τι έχουν άλλωστε να κρύψουν, άλλοι τα πήραν και έφυγαν.

Κι ύστερα, για να ξεφύγω απο τη σειρά των προβληματισμών που με περιτριγυρίζουν, ξανακατεβαίνω κέντρο σήμερα και περπατώ την Αθηνάς. Ένα μπλόκ τριάντα (!!!) ατόμων με κράνη και μαδέρια μπροστά σε όλο τον κόσμο κυνηγάνε δύο μετανάστες, οι τελευταίοι φοράνε παντόφλες, ούτε να τρέξουν δεν μπορούν. Κοντοστέκομαι, βλέπεις, είμαι λεσβία και αν με ρωτήσουν θα απαντήσω και γώ καταφατικά, γιατι η ειλικρίνια και η αξιοπρέπεια μου είναι τα μόνα που ακόμα έχω. Περνάω απο δίπλα με το κεφάλι μπροστά και με την άκρη του ματιού μου κοιτάζω να δώ ποιοι είναι. Ένας με καταλαβαίνει και αρχίζει να φωνάζει ‘Τι κοιτάς!!!’.

Η καρδιά μου έχει φτάσει στα πόδια μου, νιώθω εξαντλημένη, άκεφη και φοβισμένη. Νιώθω αηδία που δεν μπορώ να προσφέρω τίποτα παραπάνω απο πανικό για την κατάσταση που βλέπω μπροστά μου. Δεν είναι που δύο χρόνια τώρα κυνηγάω να βρώ χρήματα, δεν είναι που έχω να πάρω ρούχα πάνω απο ένα χρόνο, είναι η κακομοιριά και το μίσος στα οποία επιπλέει η Αθήνα, που όσο και αν θές να μείνεις, σε διώχνει με χίλιους δύο τρόπους κουνώντας σου απειλητικά το δάχτυλο. Είσαι ο/η επόμενος/η.

Ήρθε η Χρυσή Αυγή να μας σώσει, είναι δεδομένο ότι τα προβλήματα μίας χώρας σε εμφύλιο λύνονται κόβωντας δάχτυλα, μαχαιρώνοντας στα στενά, και κραυγάζοντας σαν σε στρατόπεδο. Στο δικό τους σύμπαν, που μάλλον απο την ιστορία δεν έμαθε, ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι έννοια άγνωστη ή απολύτως θεμιτή, ένα απο τα δύο. Δεν τους άκουσα παραδόξως, ούτε μία φορά να μιλάνε για τις χιλιάδες περιπτώσεις αφεντικών που χρωστάνε μύρια ολόκληρα στους υπαλλήλους τους, στοίβες οι καταγγελίες. Ή αγορά παρόλαυτα, είναι βέβαιο ότι συρρικνώθηκε απο την μείωση της αγοραστικής δύναμης του μέσου αστού που τραβιέται στα δικαστήρια να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, ποιος νοιάστηκε για τις Louis Vuitton στα πεζοδρόμια, ακούς τους μαγαζάτορες στο κέντρο να διαμαρτύρονται, αλλά αν κάνεις μια βόλτα σε άλλες περιοχές, τους φταίνει και οι ποδηλατόδρομοι, και οι θάμνοι, και γενικά, ότι δεν τους βολεύει βραχυπρόθεσμα. Τι κι αν όλες αυτές οι συγκυρίες είναι αφορμές βελτίωσης μιάς επιχείρησης, αμα βολευτείς, δε γυρνάς πλευρό, και αν πιαστείς, φταίει το στρώμα.

Ας δείρουμε λοιπόν και το στρώμα ή τον ποδηλατόδρομο, ή τον ποδηλάτη που μας καθυστερεί, ότι αντιτίθεται στο μικρόκοσμό μας πρέπει να πεθάνει.

Όσο για την Ελλάδα -ιστορικά- έχει καλοδεχτεί με ξύλο και μαδέρια τα ίδια της τα παιδιά, τους Βενιζελικούς, τους Κρητικούς, τους Ρομά, τους Πομάκους, Έλληνες κατά τα άλλα, με διαφορετικές πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις ή απλά διαφορετικό τόπο καταγωγής [1]. Δεν τα μαθα βέβαια αυτά στο σχολείο αφού εκεί, οι Έλληνες ήταν καλοί και οι υπόλοιποι σκάρτοι. Στο δε κομμάτι των εμφυλίων, τα λόγια ήταν  φειδωλά και πάντα υπήρχε ένας θύτης και ένα θύμα [2]. Δε θυμάμαι ποτέ μέχρι που αποφοίτησα να είχα ακούσει τις έννοιες ‘αλληλεγγύη, κατανόηση, πολυπολιτισμικότητα, διαφορετικότητα’, υποθέτω ότι στο σχολείο ήμασταν όλοι άχρωμοι και ανταγωνιστικοί μέχρι κάποιος να μιλήσει για την πραγματικότητα του και να πυροβοληθεί μέχρι να αφρίσει. Τρανά παραδείγματα οι -τότε-  αποδιοπομπαίοι τράγοι, τα παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών κ.ο.κ. Δεν πα να αρίστευαν, το κίνητρο, με το μικρό μυαλό της αστικής οικογένειας, ήταν η πλήρωση του κενού της έλλειψης ενός γονέα, δεν θα ήταν η αυτοβελτίωση, η ακαδημαϊκη προαγωγή, η μόρφωση ως αυτοσκοπός. Η αρνητική ερμηνεία προηγείτο της θετικής.

Και τώρα; Τώρα είμαστε ξανα στο σχολείο, το μεγάλο σχολείο της ζούγκλας της Αθήνας όπου στην κατά γενική ομολογία Δεξιά-Ακροδεξιά τάση που διέπει την πόλη, εάν μιλήσεις ή σκεφτείς διαφορετικά, σε περιμένει η ύψιστη των ποινών. Ξύλο μέχρι ακρωτηριασμού ώστε να ταιριάξεις με τη μονοχρωμία του χάους της ‘τάξης και της ηθικής’, το απόλυτο μαύρο.

Σκοταδισμός, ασορτί με το σχιζοφρενές τρίπτυχο ‘Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια’ [3] που πλέον τυπώνει ο κάθε ξέμπαρκος στην πλάτη, γιατι στην πραγματικότητα έχει ξεχάσει πώς είναι να συνυπάρχεις, η δε εκπαίδευση του είναι επιλεκτική, παραμορφώνοντας φρικιαστικά την Ελληνική ιστορική πραγματικότητα ώστε να χωρέσει σε δυό κλωτσομπουνίδια.

[1] Κορνήλιος Καστοριάδης – Είμαστε Υπεύθυνοι για την Ιστορία μας, Εκδόσεις Πόλις, 2000

[2] Η αντιμετώπιση των προσφύγων στην Ελλάδα - http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=310413

[3]  Κορνήλιος Καστοριάδης – Οι μύθοι της παράδοσης μας - http://www.amra.gr/forum/index.php?topic=1049.0;wap2

Έξαφνα ομορφιά

Βλέποντας αυτό το time-lapse σκέφτηκα πως αυτός ο κόσμος είναι τόσο όμορφος που δεν του αξίζει του ανθρώπου. Ύστερα σκέφτηκα πως μάλλον είμαι σκληρή, γιατί άνθρωπος έγραψε την μουσική, άνθρωπος δημιούργησε την τεχνολογία της φωτογραφίας και άνθρωπος είδε την ομορφιά και θέλησε να την προσφέρει στους ανθρώπους.