Για όσους είναι τριάντα no2 (το sequel)

Για όσους ειναι τριάντα νούμερο 2
ή τριανταδύο χρονών νούμερο (όπως εγώ)
και για όσους παραπονέθηκαν στο πρίκουελ, οτι ειναι τριανταμείον αλλα ισχύει και για αυτούς.
Δε θα τα χαλάσουμε στα νούμερα...

Σε συνέχεια λοιπόν αυτού του ποστ, σας έχω τα μουσικά θέματα απο τηλεοπτικές σειρές που έχουμε παρακολουθήσει όλοι - λίγο πολύ - σε εφηβική, παιδική και παλιμπαιδική ηλικία.

Απο εδώ μπορείτε να τα κατεβάσετε όλα μαζί (καμία εβδομηνταριά αρχεία, συνολικό βάρος περι τα 3κιλά ή 15Mb, να τ'αφήσω?)


21_Jump_street
Ο Τζόνυ Ντεπ αμούστακο παιδί κυνηγάει τους κακούς under cover και γίνεται teen-idol
(αυτή τη σειρά τη σνόμπαρα στην εποχή της)

3_Stooges
Ε, το βρήκα, να μην το βάλω?

Addams_Family
-Πες μου, θα πέθαινες για μένα!
-Ναι...
-Μου το υπόσχεσαι!?!?


Alf ο εξωγήινος
-Κάνω μιά καινούργια δίαιτα τωρα. Τρώω όσο θέλω και ό,τι θέλω!
-Χάνεις κιλά?
-Δε ξέρω... χάνεις?

baywatch
Beauty_And_The_Beast
Benny_Hill_Show
Beverly_Hillbillies
Bewitched
Βlackadder (Η Μαύρη Οχιά)
Λοχαγός Blackadder κατα τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής του εχθρού:
-Που είναι η αεροπορία μας? Υποτίθεται πως μας προστατεύουν απο κάτι τέτοια! Εντάξει! Αυτό ήταν! (Αρπάζει το τηλέφωνο)
Εμπρός? Ναί, ναί, θα ήθελα να αφήσω ένα μήνυμα στον υπεύθυνο του επιτελείου αεράμυνας... Ναί, αυτόν! Τον πτέραρχο σερ Hugh Massingbird-Massingbird με τον σταυρό της Βασίλισσας Βικτώριας, το σταυρό εξαιρετικής ανδρείας εν ώρα πτήσης και λοιπά και λοιπά... Το μήνυμα, ως εξής: Που είσαι παλιομπάσταρδε?

Whos_The_Boss
bonanzathememusic
Buck_Rogers_In_The_25th_Century
Cagney_And_Lacey
Charlies_Angels
Cheers
chipmunks
Chips
Cosby_Show
Dallas
degrassi_high
Hawaii_Five-O
Highlander
Hill_Street_Blues
I_Dream_Of_Jeannie
I_Love_Lucy
Knight_Rider
Starsky_And_Hutch
Taxi
Twilight_Zone
Twin_Peaks
Waltons
Webster
Golden_Girls
Hart_To_Hart
Star_Trek
Full_House
Gilligans_Island
Simpsons
Six_Million_Dollar_Man
NYPD_Blue
Saved_By_The_Bell
Dynasty
ER
Fame
Fantasy_Island
Fresh_Prince_Of_Bel_Air
Friends
NYPD_Blue
Rawhide
Roseanne
Saint
Saved_By_The_Bell
Dragnet
dukes_of_hazard
Moonlighting
Murphy_Brown
dr_who
Monkees
denver_the_last_dinosaur
Love_Boat
M.A.S.H.
MacGyver
Married_With_Children
Melrose_Place
Miami_Vice
Monkees
Kojak
Lassie
Law_And_Order
Little_House_On_The_Prairie
Lost_In_Space
X-Files
Xena

Αφού τα κατεβάσετε, μπορείτε να παίξετε και ένα παιχνίδι με τους φίλους σας ή τους συναδέλφους στη δουλειά. Ρίχνετε στον player σας τα τραγούδια και ο πρώτος που βρίσκει απο ποιά σειρά είναι η μουσική, κερδίζει απο έναν πόντο. 

Το ρεκόρ το έχει ο Ντίνος, που είχε βρει 65 τίτλους!!!

Μου ήρθε αυτό το mail απο φίλη...

Λοιπόν, το νέο “hype” βρετανικό γκρουπ (Γλασκώβη) είναι οι Glasvegas, οι οποίοι μόλις έβγαλαν το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο άλμπουμ τους.

Ποιοι Last Shadow Puppets…

Αυτοί έχουν την εξής συνταγή της επιτυχίας:

Εφηβικότητα, working class heroes, μελωδικό rock’n’roll, χιούμορ-δράμα-πάθος και

βιντάζ 60’s στυλ στην παραγωγή (και στο όλο hype με τις κυκλοφορίες σε 45άρια κλπ) !

Βασικά, όπως λέει και ο Hulot (που δεν συμπαθώ γενικά), είναι σαν να συνεργάστηκαν οι Ramones με τον Phil Spector (Elvis).

 

Βασικά, παραγωγή τους έχουν κάνει οι παραγωγοί των Franz Ferdinand, Interpol και Muse.

Η εταιρία τους είναι η αγαπητή στους brit-indie φανς Creation Records (Jesus and Mary Chain, Primal Scream, My Bloody Valentine…).

Νομίζω ότι τους βρήκε στο myspace ο ιδιοκτήτης της Creation, τους περιέλαβε και τους έφτιαξε.

 

Όπως λέει και ένα μπλογκ:

Reasons to love Glasvegas: Genuine strike-a-chord emotion, lyrical ingenuity.

Reasons to hate Glasvegas: Over-hyped.

Reasons to ignore Glasvegas: None.

 

Θα υπερεκτιμηθούν (και) τους επόμενους μήνες…

 

Κατεβάζω και θα σου στείλω

 

Ξέχασα να πω….

μου αρέσουν όσο τους ακούω! Στην αρχή σκέφτηκα «αν ήμουν 20, θα μου άρεσαν», αλλά οκ. Και τώρα τους βρίσκω χαριτωμένους.

 

http://www.myspace.com/glasvegas

 

------------------------------

σχόλιο αλεπούδας:

------------------------------

Μήπως να πας να δουλέψεις σε κανένα φρηπρες, να μην πάνε χαμένα και τόσα χρόνια ποπ & ροκ και μουσικής παιδείας?

εξερευνητής και εκδικητής

Πήγα να κάνω uninstall στον internet explorer γιατί δεν έβρισκα άλλο τρόπο να ξεφορτωθώ κάποιες ρυθμίσεις που απέκτησε αυτοβούλως. Καθόλου δεν του άρεσε. Στραβομουτσούνιασε, σαν πωλητής που του γυρνάς το προϊόν πίσω και πιστεύει ότι ΕΣΥ είσαι γεροπαράξενος και πως δε φταίει καθόλου η καφετιέρα που αντί για καφέ σου κάνει ηλεκτροσόκ.

Αφού είδε πως δεν γλιτώνει την αποκαθήλωση / απεγκατάσταση, αποφάσισε να δοκιμάσει τον εκβιασμό.
"Αν με απεγκαταστήσεις, είπε με ψυχρό προγραμματιστικό ύφος, τα παρακάτω προγράμματα που εγκαταστάθηκαν μετά από εμένα και είναι συνδεδεμένα μαζί μου, θα αποκτήσουν πρόβλημα"
Παραδόξως αυτή η συμπεριφορά μου θύμισε τη μάνα μου, όταν είδε ότι είχα πάψει να φοράω πια το σταυρουδάκι μου.

Ο explorer μου εμφάνισε μια απειλητικά μεγάλη λίστα με προγράμματα και drivers που θα πάθουν ζημιά αν τολμήσω να τον απαρνηθώ. Άφησε και κάτι υπονοούμενα για το πλυντήριο, το καζανάκι... κάτι τόλμησε να αναφέρει και για αιμορροΐδες στη γάτα - αυτό ήταν άνανδρο εκ μέρους του και με εκνεύρισε στ'αλήθεια - όμως εγώ δεν υποχώρησα και πάτησα το "ok"

Αμέσως μετά, το κομπιουτερ έκλεισε σιχτιρίζοντας. Με λίγα λόγια κλείσανε τα windows στα μούτρα μου...

Tώρα ο μέσεντζερ μου δε δουλεύει και ποιός ξέρει τι άλλο...

Πάω σπίτι, μπορεί να χρειαστεί να κάνω troubleshooting στη γάτα και να ξαναπεράσω τους drivers στο καζανάκι...

To χαμένο τραγούδι

Ξύπνησε πριν το ξημέρωμα σε ένα αλλόκοτο βόρειο δάσος, με ψηλά δέντρα, στημένα πυκνά ανάμεσα σε παγωμένες πλαγιές με άγρια βράχια. Ξύπνησε τρομαγμένα γιατί, λέει, δεν έβρισκε την Άνοιξη. Κοίταξε πέρα και είδε τα κλαδιά ακίνητα και τα πουλιά σιωπηλά. Κατέβηκε στη λίμνη μα αυτή δεν καθρέφτιζε τίποτα και το νερό της έστεκε σκληρό σα γυαλί. Κάτι γύρευε σε αυτά τα μέρη μα δεν ήξερε να πει με σιγουριά. Τα ένιωθε όλα μέσα του σαν ανάμνηση παιδική, που έχουν ξεθωριάσει χρώματα και πρόσωπα.
Ακούμπησε το κεφάλι του πάνω σε ένα μεγάλο κορμό και άκουσε τους χυμούς του δέντρου να κυλάνε σαν αίμα μέσα σε φλέβες ζεστές. Τους άκουσε να μουρμουρίζουν, να ψιθυρίζουν μικρά μυστικά.

Έτσι έμαθε.

Σ’ αυτό το μέρος φέρνουν τα πουλιά όταν χάσουν το τραγούδι τους.

Κοίταξε ψηλά στο δέντρο. Ανέβηκε σε ένα κοντινό κλαδί που πάνω του έστεκε ένα μοναχικό πουλί.
Τέντωσε τα φτερά του και το χαιρέτησε…

Η Αγάπη θα'ρθει

Το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε από εδώ

SUMMER SAD.END.LY MIXERTAPE Vol1

κόκκινο

Γράφω στις σελίδες πέρα ως πέρα
παρατημένα χαρτιά
μοναχικοί ναυαγοί στο πάτωμα
κι οι λέξεις τα βράδια ξεγλιστρανε
και στάζουν από τις άκρες της σελίδας

Λιώνουν οι άγρυπνες λέξεις
μέσα σε κόκκινες λιμνούλες από μελάνι
Λερώνουν το πάτωμα οι σκέψεις,
λερώνουν τους τοίχους και τις πόρτες

Πρέπει να βάψω αυτό το σπίτι
να φτιάξω ό,τι του λείπει

Τίποτα δεν κάνω
κι ο χρόνος πάλι δε μου φτάνει

Οι σελίδες, μόνο, αιμορραγούν τις σκέψεις

Γεμίζουν τα τζάμια με κόκκινες δαχτυλιές
μα κι αυτές ακόμα, δες, ξεχνάω να καθαρίσω



------------------------------------------------------

Red ink


Ι am writing all the way across the pages
Papers lonely and abandoned,
castaway on the floor next to the bed.
And at the night while I‘m sleeping
these border words are slipping,
dripping off the paper’s edges.

Inside red pools of ink
sleepless words are melting.
And all the thoughts like stains are lying
on the floor, walls and doors

I have to paint this house all over,
take care what’s missing

Running late, short of time
though I am doing nothing

Written papers, bleeding thoughts

Watching my window
filled with red finger marks.
See, how I always tend to forget
forget to clean them

Τα δέντρα δεν τρέχουν...

φωτο: αλεπουδα

Αυτή εδώ η πόλη δεν κοιτάει τα βουνά αλλά μέρα με τη μέρα τα καταπίνει. Κυνηγάει ο άνθρωπος το ακίνητο και την σπρώχνει να απλώσει τα τσιμεντένια δάχτυλά της. Αυτή πλαταίνει, βαθαίνει και πνίγει τους ανθρώπους μέσα στο νέφος, στη ζέστη και στα ρηχά όνειρα τους. Ύστερα τη μισούν, τη λερώνουν, την απαρνιούνται, μα το τσιμέντο μοιάζει στα πόδια τους να έχει στεγνώσει.



Το βράδυ μεγάλες φωτιές κυκλώνουν το βουνό. Ο ουρανός βάφεται βαθύ πορτοκάλι. Οι κορυφές διαγράφονται ψηλά στον ουρανό. Ο άνθρωπος σηκώνει το κεφάλι και το κοιτά σαν να ‘ναι πρώτη φορά. Σα να έχει πιάσει φωτιά ο ουρανός.



Η Πάρνηθα στέκει βαθιά πληγωμένη μα ακόμα όμορφη. Η αλήθεια είναι ότι την είδαμε μόνο όταν φώτισε τον ουρανό με φλόγες και την ακούσαμε όταν πουλιά και ζώα τρέχαν πανικόβλητα για να γλιτώσουν.
Σήμερα, από όλη αυτή τη καταστροφή, έχει απομείνει η μισή
μα αυτό δεν την κάνει λειψή αλλά διπλά πολύτιμη.



Μπορείς να μην αφήσεις να χαθεί ό,τι σώθηκε.



Απόψε, όπως και πέρσι, ανέβηκα στα 1300 μέτρα,
για βραδιά πυροφύλαξης στη θέση Σκίπιζα
Ένα σημείο όπου δε φτάνει ο καύσωνας
και η θέα απλώνεται όσο φτάνει το μάτι σου.

Αν ενδιαφέρεσαι, μπορείς να ανέβεις κι εσύ

Συμμετείχα και απόλαυσα την εμπειρία της πυροφύλαξης μαζί με παρέα εθελοντών του Ε.ΔΑΣ.Α. (Εθελοντές Δασοπυροπροστασίας Αττικής). Για αυτούς που ίσως ενδιαφέρονται αλλά είναι καχύποπτοι με τις οργανώσεις, θα είμαι καθησυχαστική. Πρόκειται στην ουσία για μια εθελοντική ομάδα, με χαλαρό παρεϊστικο κλίμα. Χωρίς πολλές-πολλές τυπικούρες, αλλά με πολλή αγάπη για το δάσος. Τίποτα πολύπλοκο σαν διαδικασία, δίνεις όνομα και τηλέφωνο και συμμετέχεις ανάλογα με τη μέρα που μπορείς. Υπάρχει εκπαιδευμένος υπεύθυνος της ομάδας και σχετικός εξοπλισμός για την πυροφύλαξη.

Πάρτε τηλέφωνο για να σας ενημερώσουν πλήρως


Προς υπεύθυνο ομάδας και κριτσινιών: Τα πολύσπορα ήταν καλύτερα απο του τυριού


Περισσότερες πληροφορίες
στο site http://www.edasa.gr/
επικοινωνία edasa@otenet.gr
Αγ. Κωνσταντίνου 12,
Ομόνοια,
Τ.Κ. 104 31

τηλ.: 210-5200680,
fax: 210-5200681

ακτινογραφία

Τη ρώταγε λες και είχε τις λύσεις. Λες και θα έπαιρνε επιτέλους την απάντηση που έψαχνε. Με παιδική αφέλεια και ειλικρινή αγωνία. Χωρίς να τη νοιάζουν οι συνεπιβάτες στο βαγόνι που κρυφάκουγαν τις ακτινογραφίες της σκέψης της. Χωρίς εμμονή στις λεπτομέρειες, αλλά έτσι γενικά, φιλοσοφικά:
-Ξέρεις… για τις κρίσεις, αυτές των τριάντα, πριν, μετά… αυτές, ξέρεις… Είναι δηλαδή… Έτσι θα είναι πάντα? Θα περνάς συνέχεια τα ίδια και μετά θα ξανάρχεται? Είναι κάτι μεγάλο που το ξεπερνάς και ξεμπερδεύεις? Κι αν είναι για μια κι έξω γιατί δεν φεύγει? Καταλαβαίνεις? Νομίζεις πως είσαι καλύτερα αλλά μετά από λίγο καιρό πάλι τα ίδια…
-Ε… δε ξέρω, νομίζω πως…
-Δηλαδή αν πάει έτσι, θα έχω την κρίση των 30 μέχρι τα 40
- Ίσως να είναι κύκλοι… όχι κύκλοι, σπείρα… μια σπείρα με ανοδική πορεία. Να μοιάζει ότι είναι το ίδιο, αλλά να προχωράς, να αλλάζεις πίστα κάθε φορά
-Σκατά!
-…ναι
-Σα να περιμένεις το μετρό και να έρχεται συνέχεια το τρένο απο την άλλη μερια
-ναι, σκατά...

Aν ήταν το χθες όπως το σήμερα

Οι λέξεις

Λέξεις
που τραβάν γραμμές
και σκίζουνε σελίδες
πάνω στο χαρτί
η μία την άλλη
σκέψη πολεμάνε

Λέξεις
απαλές και κοφτερές,
μεγάλες και μικρές
λέξεις σαν ψίθυροι

Λέξεις που φτιάχνουνε φτερά
και ταξιδεύουν
και άλλες που βάζουνε φωτιά
κι ύστερα μετανιώνουν

Λέξεις από το ίδιο μελάνι φτιαγμένες
από την ίδια επιθυμία
και την ίδια αδυναμία

τέτοιες λέξεις σου γράφω
τέτοιες λέξεις,
σου γράφω και σβήνω

γράφω και σβήνω
επίθετα, ουσιαστικά
γράφω και χορογραφώ
πάνω στα πιο όμορφα τραγούδια
που δε μπορώ να σου πω

επίθετα πολύχρωμα που ιριδίζουν
και πετάνε ψηλά
σαν τις σαπουνόφουσκες
γράφω και σβήνω

μικρές επαναστάσεις ξεκινώ
κι ύστερα περνάω από πάνω
και τις καταπνίγω
γράφω και σβήνω

οι λέξεις που επέζησαν
σαν αιχμάλωτοι πολέμου
συγκεντρώνονται σε γραμμές
και κουβαλάνε μέσα τους
περισσότερα από όσα μπορούν να αντέξουν
από όσα μπορούν να σου πουν

κι οι λέξεις που σβήσαν
αυτές,
αυτές οι λέξεις πάνε στον παράδεισο

Απουσιολόγιο

Μαθαίνω στην καρδιά να μαθαίνει
κι αυτή κοιτάει έξω από το παράθυρο
και ονειρεύεται κοπάνες

Της λέω να προσέχει και μου βγάζει τη γλώσσα,
της λέω να με ακούει και ρωτάει «γιατί;»

Μαθαίνω στην καρδιά να μαθαίνει
κι αυτή κοιτάει έξω από το παράθυρο
και θέλει να παίξει

της λέω να σοβαρευτεί
κι αυτή μου το σκάει για να μάθω εγώ

Και κοίτα, κοίτα να δεις...

Και κοίτα...
κοίτα να δεις
πως μοιάζουν έτσι όμορφα όλα τα ασήμαντα
και τα σημαντικά ξεφτίζουν μες σ’ ένα γκρι ήχο, όλα μαζί

Με σένα,
μες σ΄ένα αρχαίο δράμα
στο ημικύκλιο μικρού σκαμμένου θεάτρου,
κατεβαίνω δύο-δύο τα σκαλιά,
περνάω κιγκλιδώματα, διαζώματα
και φτάνω κάτω εκεί που όλα φαίνονται κι ακούγονται
μα είμαι χωρίς ανάσα και φωνή

Και κοίτα,
κοίτα να δεις
πως μοιάζουν όλοι τόσο δα μικροί
και οι σημαντικοί ξεφτίζουν μες σ’ ένα γκρι πλήθος, όλοι μαζί

Τίποτα,
τίποτα δε συγκρίνεται
με μια σταγόνα χρώμα από μέσα μου
κι ας μην έχω φτιάξει τόσα χρόνια ούτε μισό κύκλο
ούτε αριστουργήματα με θέση στα μουσεία
ούτε το όνομα μου σε δρόμους,
μα ούτε σε ανθρώπους θα δώσω

Και κοίτα...
κοίτα να δεις
πως μοιάζει να΄ναι μικρές σταγόνες αίμα
ό,τι σημαντικό αφήνουμε να ξεφτίσει μέσα στη σιωπή

Που θέλετε να εισβάλλει η Αμέρικη? Για πείτε μας...

Αυτό το βίντεο είναι ένα ζωντανό μνημείο βλακείας, άγνοιας και εθνικοπατριωτικού - τους γαμάω όλους - attitude του μέσου αμερικάνου...

Το οτι νομίζουν πως η Αυστραλία είναι το Ιράν είναι το λιγότερο επικίνδυνο της ιστορίας

Μαύρη διαφήμιση

Για όλους όσους είναι γύρω στα τριάντα...

Όταν ήμουν μικρή, ειλικρινά στενοχωριόμουν κάθε φορά που έβλεπα στους τίτλους αρχής, να τρεμοπαίζει το δάκρυ στα μάτια της Μάγιας της Μέλισσας. Νομίζω πως καθόμουν και έβλεπα κάθε επεισόδιο μήπως και μάθω γιατί κλαίει. Όχι από κουτσομπολιό ή περιέργεια… από καθαρό ενδιαφέρον. Θα μου πεις τώρα εσύ, και θα έχεις και δίκιο… Άντε πες και μάθαινες, τι θα έκανες? Θα τη βοηθούσες?
Μεγάλος προβληματισμός αυτός για μένα, ακόμα και σήμερα.

Για περισσότερους προβληματισμούς και παιδικές ιδεοληψίες της υποφαινόμενης αλεπούδας, διαβάστε το κείμενο στο κάτω μέρος του ποστ.

Παρακάτω θα βρείτε τα τραγούδια από τους τίτλους της αρχής, διαφόρων σειρών της παιδικής μας ηλικίας (αν είστε συν-πλην τριάντα) και ίσως ανακαλύψετε τις μουσικές επιρροές που είχε αυτη η μουσική πάνω σας.
Με κλικ στον τίτλο μπορείτε να το ακούσετε αλλά και να το κατεβάσετε


Αστυνόμος Σαίνης
Πρόβλημα? Προβλημα? Πες μου πως το λύνεις! Ένα ποπ – ελεκτρο - φιουζιον θέμα για τα τίτλους αρχής που κάθε παιδί τραγουδούσε παρέα με την τηλεόραση.

Γούντυ ο Τρυποκάρυδος
Ολόκληρη η αμερικάνικη ορχήστρα να παίζει για αυτό το ιντρο και να καταλήγει στο
Cartoon Show time, cartoon show time heeeeere comeeees Woody.
Don’t go away, I’ll back soon with an other cartoon!

Δον Κιχώτης (Don Quijote de la Mancha)
Σαντσο-κιχοτε, κιχότε-σάντσο!
Σαντσο-κιχοτε, κιχότε-σάντσο!
Σαντσο-κιχοτε, κιχότε-σάντσο!

Η Οδύσσεια του Διαστήματος (Ulysses 31)
Γαλλικό ποπ-ροκ με ολίγη ηλεκτρονική on the side. Ένα κομμάτι που σου μένει.

Μαγια η Μέλισσα
Σε μια χώρα μαγική! Αυτό το τραγούδι χαλαρά, θα χτύπαγε 1η θεση στη Eurovision στα 80s
Κι αν τη ρωτησεις τ‘ όνομα της είναι Μαααααγια….

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος (Il Etait Une Fois... L’Homme)
Τι να πουμε για αυτην την κλασσικη διασκευη και για αυτή την υπέροχη σειρά κινουμένων σχεδίων?

Μια φορά κι έναν καιρό στο Διάστημα (Il Etait Une Fois... L'espace)
Γαλλική μπαλάντα του Michel Legrand. Ωραιότατο κομάτι. Τρια όσκαρ έχει πάρει ο άνθρωπος… να μην το πουμε?

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Ζωή (Il Etait Une Fois... La vie)
Michel Legrand πάλι. Προτιμώ αυτό που έγραψε για το Διάστημα

Μπολεκ και Λολεκ
Μουσική ορχήστρας, μιμούμενη τα αντίστοιχα αμερικάνικα πρότυπα αλλά με τη μυρωδιά ανατολικού μπλοκ.

Νίχατσου (Nehochuha – Nu Pogodi)
Ενας απερίγραπτα κακής συμπεριφοράς λύκος, κυνηγούσε μόνιμα ένα λαγουδάκι σε αυτό το Ρώσικο κινούμενο σχέδιο. Φώναζε στο τέλος: Νου παγκατί!!! (ε, περίμενε! Περίμενε και θα δεις!). Δεν είχε μουσική τίτλων αλλά είχε μουσική φτιαγμένη για κάθε επεισόδιο. Εδώ θα δείτε ένα βίντεο παρωδία των Rammstein με τον κακό τον λύκο και το λαγουδάκι της σειράς

Ο Γύρος του Κόσμου μαζί με το Φιλέα Φογκ
Ωραίο κομμάτι αλλά δυστυχώς δεν το βρήκα στο ελληνικό του και έτσι ακούγεται στην αγγλική βέρζιον.

O Νταρτακάν και οι τρεις σωματοσκύλακες (Dogtanian and the Muskahounds)
Εδώ το τραγουδάκι στην ισπανική έκδοση που είναι η πιο κοντινή στην Ελληνική.
ΝΤΑΡΝΤΑΚΑΝ-ΝΤΑΡΝΤΑΚΑΝ! Όλοι για ένα και ένας για όλους!

Ο Παραμυθάς
Ηλεκτρονικοί ήχοι, λίγο Kraftwerk, λίγο μανταλένα «άλλος για τη βάρκα μου». Με όλες αυτές τις ηλεκτρονικές επιρροές και τα Ατάρι δεν είναι περίεργο που στην παιδική μας ηλικία όλοι μαθαίναμε αρμόνιο. Πώς ξηλώθηκε ο Jean Michel Jarre και φύτρωσε η μπουζουκο-ποπ, σε αυτή τη γενιά, δεν ξέρω…

Παλιά Γιαπωνέζικα Παραμύθια
Συγκίνηση… ειδικά στο κλείσιμο του τραγουδιού

Παραδοσιακά Ουγγαρέζικα Παραμύθια (Magyar Népmesék)
Ένα πουλί ξεκινά το κελάηδισμα, κλαδιά βγαίνουν μέσα από το ράμφος (όχι, δεν έχω πάρει ναρκωτικά) άλλα πουλιά έρχονται και κάθονται στα κλαδιά. Ένα πολύ όμορφο μικρό θέμα για αυτή την ωραία σειρά κινουμένων σχεδίων.

Ποπάυ
Popeye the sailor man! Α-κακακακαακα… Ένα αμερικάνικο tune με πολλά πνευστά μας έρχεται από τα βάθη του προηγούμενου αιώνα.

Ροζ Πανθηρ
Χενρυ Μαντσινι… προσκυνώ!

Σπορτ-Μπιλυ
Είσαι ήρωας από άλλο πλανήτη! Μα, ποιος τραγουδαει? Μην είναι ο Πασχάλης?

Στρουμφακια
Η μεγαλύτερη μόδα της παιδικής μας ηλικίας και ο Μητσοτάκης στο κάστινγκ

Τα θαυμαστά ταξίδια του Νιλς Χόλγκερσον
Κάτι σε βαλσάκι, μερικές χήνες και μια μάλλον μέτρια γυναικεία φωνή να μας τραγουδά και να μας θυμίζει…

Ταο-Ταο
Γλυκο-γλυκο τραγουδάκι (ο Ταο-ταο ήταν λίγο σπαστικός ή λάθος το θυμάμαι αυτό?)

Το λάγουδάκι στη βαλίτσα (Kockásfülű nyúl)
Ήταν ένα Ουγγαρέζικο κινούμενο σχέδιο με ένα πράσινο λαγουδάκι που κοιμόταν μέσα σε μια βαλίτσα. Το λαγουδάκι ήταν κουκλάκι με ασπροκόκκινα καρό αφτιά που τύλιγε και πετούσε σαν ελικόπτερο. Ξυπνούσε το πρωί και κοιτούσε τον κόσμο μέσα από το τηλεσκόπιο του. Ο τίτλος που του έχω δώσει στα ελληνικά δεν είναι σίγουρος. Η μουσική, απλά συνοδευτική, η σειρά υπέροχη

Οι περιπέτειες του Τεν-τεν (The Adventures of Tin-Tin)
Να σας πω τη μαύρη αλήθεια εγώ τον Τεν-τεν, ποτέ δεν τον χώνεψα. Λίγο κρυόκωλος μου φαινόταν… το έβλεπα γιατί μου άρεσε ο σκύλος…

Ταξίδι στο κέντρο της Γης - Shagma (Les Mondes Engloutis)
Αυτά τα 2 τραγούδια πρέπει να τα κατεβάσετε

Intro (Αννα Βίσση)
"Σαν σκοτεινιάσει χαμογέλασε

Το φως του γέλιου σου θα δω

Να'χεις το βλέμμα στο παράθυρο

Θα δεις σε λίγο να περνώ

Δως μου το χέρι σου να φύγουμε

Για το ταξίδι μας στη γη

Με τα παιδιά του κόσμου σμίγουμε

Έλα κι εσύ μαζί

Ας τραγουδήσουμε το τραγούδι της Γης

Νέο κόσμο θα χτίσουμε

Μη διστάζεις, μπορείς!

Έλα να προσπαθήσουμε

Μη διστάζεις, μπορείς!"

Το τραγουδι των πειρατων

-Είμαι το παιδί μιας κακιάς στιγμής – ο μαθηματούλης, ο πειρατής
-Είμαι ο αδελφός της καταστροφής – όνομα γκαζούλης, ο πειρατής
-Είμαι ο σκανδαλούλης μη με ξεχνάς – γιός της ταραχής και της συμφοράς
Της τρομοκρατίας ο ειδικός, αφεντικός, μοναδικός

«Πιες, πιες της ταραχής το κρασί
πιες, πιες μέθα μια νύχτα κι εσύ
η ζωή σου θα αλλάξει με μιας
σαν πειρατής θα τριγυρνάς

-Τρέφομαι με φρέσκιες αγνες τροφες κινδυνο φουρτουνα ωμες γροθιες!

-Άσκοπο βεβαίως το θεωρώ...λόγια να σας λέω να συστηθώ…
λέγε με ομορφούλα και θα σκεφτώ...
αν θα σκεφτώ να σε σκεφτωωωωωωωωωω»

Το μυρμήγκι κι ο μυρμηγκοφάγος (The Ant and the Aardvark)
Αυτή η σειρα κινουμένων σχεδίων μου άρεσε περισσότερο από τον Ροζ Πάνθηρα. Στους τίτλους ένα κουλ τζαζέ αλα μυρμηγκοφάγος στη Νέα Ορλεάνη κομμάτι.

Του κουτιού τα παραμύθια
Η μικρή Παρασκεύουλα καληνύχτιζε τη μανούλα και μετά γινόταν της… Παρασκεύουλας το κάγκελο στο δωμάτιο.
Φα διεση ο Φιόγκος… ΚΙ Ο ΡΟΥΧΛΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΑΑΑαα.

Φλιντστοουνς
Γιααααμπανταμπαντου! Κλασσικότατο, αμερικανικότατο τραγουδάκι τίτλων

Φρουτοπία
Κλασσική ελληνική εποποία! Τι άλλο να πω? Είναι ΜΙΑ, μόνο ΜΙΑ, η ονειρεμένη Φρουτοπια

Φρου-φρου κι ο Ξυλουργός
Ο φρου-φρου και ο Κυριος – Εντερ. Από μουσική δεν έλεγε πάντως και τίποτα. Ένα περίεργο πράγμα… όταν πετυχαίνω τον Φρου-φρου με πιάνει πείνα. Μήπως παιζόταν το μεσημέρι?

Χάϊντι
Ωλαριιιιιια! Χάιντι, παρεα με την ασπρουλα (την κατσικούλα, ξέρετε) Χαλαλαϊντι, Χαλαλαϊντι, Χαλαλαϊντι, Χαλαλαϊντι,ωλαριιια.
Μα να πιώ γάλα χωρίς πριν να έχει περάσει από τη διαδικασία της παστερίωσης?

Χιλιοποδαρουσα
Ένα ιντρο σε electronica που θα σας εντυπωσιάσει (γραμμένο από τον Νίκο Παπαδάκη)

Candy Candy
Από εκκλησιαστικό όργανο αλα Μπαχ, μας το γυρίζει σε συνθεσάιζερ του 80, με τον έλληνα τραγουδιστή να τραγουδάκι με ελαφρά σπασμένη προφορά. Μετά άρχιζε η Κάντυ-Κάντυ και έτσι τους το συγχωρούμε

Fraggle Rock
Να σας πω την αμαρτία μου, το Φραγκλ Ροκ μου άρεσε πιο πολύ από το Μάπετ-Σώου. Είχε καλύτερα τραγούδια και το Υπερπέραν και τους χτιστες και…

Muppet Show
Χωρις σχόλια

Road Runner & Willy Coyote
Λίγο χιλμπίλυ – καντρυ μουσική και ο πιο συμπαθής κακός όλων των εποχών. Γουϊλυ είμαστε μαζί σου. Πιάσε τον βρομο-μπιμπιπ!

Thundercats
Μια ροκιά (ψευτοροκιά βέβαια) με μέταλ φλυαρίες στις ηλεκτρικές κιθάρες και το κολλητικό «Θάντερ-θαντερ-θάντερκάτς» να επαναλαμβάνεται πολλές φορές.

Tom and Jerry
Κλασσικό ορχηστρικό ιντρο κομμάτι, πιο κλασσικό κι απ τον Μπετόβεν

Αυτός, αυτή και τα μυστήρια
Mellow, soul μπαλάντα. Ακουγόταν και σαν τραγουδάκι στους πειρατικούς (του καπταιν-τζιμ)

Ο θησαυρός της Βαγίας
Ιστορια μυστηρίου και αντίστασης κατά των γερμανών. Ο Σπανουδάκης σε κατι κλασσικο για αυτόν, πασπαλισμένο με λίγη ηλεκτρονική αστεροσκονη. Νοσταλγικό άκουσμα.

Ο κήπος με τα αγάλματα
Μια σειρά που υπέγραφε ο Παντελής Βουλγαρης, με παραγωγή του Νίκου Πιλάβιου και μουσική του Σπανουδάκη. Ηχητική μελαγχολική νοσταλγία. Τριαντάρηδες κατεβείτε στους δρόμους! Κάποιος μας έκλεψε τα παιδικά μας χρόνια. Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, θα έπρεπε να είμαστε παιδιά για τουλάχιστον 20 χρόνια ακόμα!

O Βιονικός Άντρας (Six million dollar man)
Λίγη μουσική, πολύ μπλα-μπλα και να πως ο αστροναύτης με 6 εκατομμύρια δολάρια budget γίνεται ο Βιονικός Άντρας. Άλλες εποχές τοτε… Σημερα με 6 εκ. δολάρια δεν παίρνεις ούτε έναν μεσαίο ποδοσφαιριστή.

Το Μπαράκι (Cheers)
Αυτό το τραγούδι με συγκινεί ακόμα. You wanna go where everybody knows your name. Γι’ αυτό το ρίξαμε στο ποτό…

Το Μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου
Η μουσική, ηρωική. Ο Τζακ πάνω στο υδροπλάνο του. Ο πίθηκος ποιος ήταν?

Mc Gyver
Αναμνήσεις, καλώδια και κατσαβίδια. Συμπαθητικό αμερικάνικο κομμάτι. Όλοι εμείς οι «μικροί εξερευνητές» βρίσκουμε τον ήρωα μας και το μαλλί του Dean Anderson αφήνει εποχή.

Taxi
Κλασσικό θέμα αμερικανικής σειράς, με καταπληκτικό καστ (βλ. Ντανυ Ντε βιτο κτλ)

Τι παθαίνεις και τι μαθαίνεις από τις παιδικές σειρές

Τώρα που ανατρέχω στις παιδικές μου αναμνήσεις, σε σχέση με αυτά που έβλεπα στην τηλεόραση, καταλήγω σε διάφορα συμπεράσματα και απορίες. Πρωτα απ’ όλα μάλλον έβλεπα πολλή τηλεόραση. Σίγουρα! Αλλά πως γινόταν και να βλέπω τόσο πολλή τηλεόραση αλλά και να είμαι συνέχεια μέσα στις γρατζουνιές?
Τον Δον Κιχώτη τον λυπόμουν και αυτή τη Δουλτσινέα ήθελα να την ξεμαλλιάσω. Για τον Σαντσο δεν είχα να πω πολλά, ίσως κάποια παραίνεση να ξυρίζεται που και που.
Από την Οδύσσεια του Διαστήματος θυμάμαι πολύ έντονα τη φράντζα του Οδυσσέα.
Στο «Μια φορα και ένα καιρό στο Διάστημα» έβρισκα πολύ σέξι τα ρούχα που φορούσαν οι αστροναύτες. Αυτή η σειρά μαζί με τη συνέχεια της ήταν για μένα από τις καλύτερες όλων των εποχών.
Είχα φάει και ένα κόλλημα με τα Ουγγαρέζικα παραμύθια, μάλλον λόγω του styling του σχεδίου και των κάπως hard-core ιστοριών.
Με την Κάντυ ήμουν ερωτευμένη και ήθελα να ανεβαίνω στα δέντρα (με ή χωρίς ρακούν). Τη Χάϊντι την έβλεπα φανατικά και μάλιστα μου θύμιζε τη μαμά μου σε μια παιδική της φωτογραφία.
Έβλεπα Νηλς Χολγκερσεν γιατί ήθελα να πετάω… και τρελαινόμουν για το λαγουδάκι με τα καρό αυτιά που πετούσε σαν ελικόπτερο. Μου άρεσαν και «του κουτιού τα παραμύθια» με τον εντελώς ροκά ντράμερ Ρούχλα (Παυλο Κοντογιαννίδη). Φυσικά δεν έχανα τη Φρουτοπία, αν και πάντα θεωρούσα αυτές τις κούκλες άσχημες. Ήθελα να δοκιμάσω τα ζαχαρένια κτίσματα στο Fraggle Rock και αναρωτιόμουν αν οι τοίχοι του σπιτιού μου κρύβουν έναν ολόκληρο κόσμο από πίσω. Τέλος, πρέπει να ομολογήσω πως «ο Κηπος με τα αγάλματα» με έκανε σαν παιδί να σκάβω - δήθεν ανέμελα - τρύπες στην άμμο, ένα μέτρο βάθος, μήπως και βρω τυχαία αρχαίους κούρους.

…και μόλις τώρα...
συνειδητοποίησα...
...γιατί δεν έμαθα ποτέ να κολυμπάω…

Διαβάστε και τη συνέχεια αυτού του ποστ

Για όσους ειναι τριάντα νο2 (the sequel)

Κωνσταντίνος, 0 ετών και μίας ημέρας

Ok! Αυτός ο κόσμος

δεν είναι ό,τι καλύτερο
θα μπορούσε να σου τύχει,

αλλά καμιά φορά

γίνεται ανέλπιστα μαγικός.

Καλώς ήλθες!

;)

Περιμένοντας

(φωτο: αλεπουδα)

Περιμένοντας τον Γκοντό,

περιμένοντας τους ανάδρομους να επαναδρομολογηθούν,

περιμένοντας να φύγουν όλοι

για να ουρλιάξεις χωρίς να τους κατατρομάξεις,

περιμένοντας την Άνοιξη μέσα σου…

…κοιτάς το αναπάντεχο κόκκινο,

το καυτό πορφυρό να χτυπάει επίμονα μέσα στο γκρι πάγο

που μάζεψες όλο το Χειμώνα…

ένας χρόνος αλεπουδοblog

Even my weaknesses...

(artwork by alepouda)

H Βροχή και η Πόλη

(φώτο: αλεπουδα)

Η βροχή έπεφτε ράθυμα στο πεζοδρόμιο. Μικρά ρυάκια από βρώμικο νερό κυλούσαν κάπως απρόθυμα στους αρμούς από τα πλακάκια. Το καταλάβαινες πως ήταν μια βροχή χωρίς πάθος, χωρίς όρεξη που έπεφτε σχεδόν διαδικαστικά πάνω στη γκρι πόλη. Καμία διάθεση για ξέπλυμα ψυχών, για εξαγνισμό αμαρτιών. Οι σταγόνες φλυαρούσαν μεταξύ τους πριν πέσουν πάνω σε σκονισμένα καπό για να κάνουν ένα λεπτό στρώμα λάσπης.
Είναι γνωστό στο χώρο του νερού που ταξιδεύει, πως η βροχή προτιμάει την εξοχή από την πόλη. Προτιμά να πέφτει και να δροσίζει τα λιβάδια, από το να ξεπλένει βρώμικους δρόμους και μετά να ταξιδεύει μέσα από τους υπονόμους για να βρει τον υδροφόρο ορίζοντα ή τη θάλασσα.
Μα και η πόλη δε συμπαθεί τη βροχή. Δε ξέρει τι να την κάνει. Η πόλη δε χτίστηκε με ανάγκες ποτίσματος. Η πόλη δε ξέρει ακριβώς γιατί χτίστηκε. Θα είχαν τους λόγους τους, σκέφτεται… μα αμέσως σταματά, γιατί την πιάνει πονοκέφαλος από τη σκέψη και τη φασαρία.
Τα αμάξια κινούνται με ταχύτητα πομπής, αποτίοντας φόρο τιμής στη γλίστρα των δρόμων. Τα κόκκινα φώτα αντανακλούν στην άσφαλτο και οι ρόδες τραβάνε μια γραμμή Jackson Pollock στα πλησιέστερα μπατζάκια.
Η βροχή προσφέρει στους Θεούς σαν ανάθημα τη μυρωδιά της πόλης, ένα μείγμα σκόνης, μια νότα καυσαέριο μαζί με ένα μπουκέτο σκουπιδιών.
-Ω! Αθηναίοι, τον Κακλαμάνη σας! Ανάθεμα στα αναθήματα σας, ήταν η τελευταία φράση ενός ημίθεου πριν πετάξει προς Ευριπίδου μεριά, για να ρουφήξει λίγο μπαχάρι.
-Δεν είναι να αναρωτιέται κανείς πού πήγαν όλοι αυτοί οι Θεοί, είπε ένα θεόχοντρο περιστέρι της Φωκίωνος Νέγρη. Έλα μωρό μου να κάνουμε πιτσουνάκια, συνέχισε και έκλεισε το μάτι του σε μια περιστέρα.
-Α, να χαθείς! Δεν κάθομαι καλύτερα ανάσκελα να με φάει καμιά γάτα? Είπε η θηλυκή και πέταξε μακριά.
-Λεσβία! Φώναξε θιγμένος, ο περίστερος
Από κάτω, μετανάστες, έμποροι του ποδαριού, ως δια μαγείας έχουν εξαφανίσει τα γυαλιά ηλίου και τώρα πουλάνε ομπρέλες στους περαστικούς. Τσαντισμένοι γιάπηδες περπατάνε γρήγορα, γριές με την ομπρέλα-καπέλο παλαντζάρουν σαν βάρκα στη φουσκοθαλασσιά, κάποιοι που δε βιάζονται περιμένουν με τα χέρια στις τσέπες, κάτω από τέντες μαγαζιών και μπαλκόνια.
Η τελευταία σταγόνα πέφτει στις 21.37.08’’ σημειώνει η βροχή στα κατάστιχα της. Παραδόθηκαν 234.076.433.121 μονάδες. Τέλος καταχώρισης. Δε ξέρει γιατί πρέπει να τα σημειώνει αυτά, αλλά πρέπει. Το περιβάλλον έχει γίνει λίγο νευρικό τα τελευταία χρόνια και όλοι πρέπει να ακολουθούν το πρωτόκολλο.