ο ποιητης που απεργουσε

Ειδα τον ποιητη να καθεται σε κατι σκαλια εξω απο μια ΔΕΚΟ και μιας που ειχα καιρο να τον συναντησω πήγα και καθισα κοντα του. Στεκονταν σαν τον σκεπτομενο του ροντεν και που και που εβγαζε απο την τσεπη του κατι σπορια και τα ετρωγε. Το ενα παπουτσι διαφορετικο απο το αλλο και η μια καλτσα κοντη και η αλλη ψηλη.
- τι κανεις εδω περα, μονος σου?
- ρομαντικως και ποιητικως, απεργω.
- δεν ηξερα πως απεργουν κι οι ποιητες.
- πολλα δεν ξερεις, μα η αγνοια σου θεραπευεται.
- και γιατι δηλαδη απεργουν οι ποιητες?
- μα, για τις απανθρωπες συνθηκες του ερωτα...
- χαχαχα
- γιατι γελας?
- συγγνωμη, αλλα μου φανηκε γλυκο, γι αυτο γελασα
- ειναι σοβαρα τα πραγματα σου λεω
- δηλαδη?
- οι ερωτες βαζουν λουκετο και αφηνουν στο δρομο τις ευαισθητες ψυχες.
- μα ελα τωρα, σοβαρεψου
- ειμαι ποιητης, αυτο θα με σκοτωνε
- υπηρξαν και σοβαροι ποιητες
- ολοι τους νεκροι
- συνεχισε
- υπαρχουν πολλα. Ξεχνας μηπως τα εργατικα ατυχηματα του ερωτα?
- ο ερως ειναι ανασφαλιστος, αυτο ειναι αληθεια
- ακριβως!
- μα, αν υπηρχε ασφαλιση, ο ερωτας θα ηταν μια συμβαση
- συνδικαλιστικα θα απαιτουσαμε ρομαντισμο εφ απαξ
- μα, ακους τι λες? Βαζεις στις φρασεις σου, λεξεις που δεν ανηκουνε μαζι
- ρομαντισμος εφ απαξ και συνταξιουχος εραστης
- ακριβως
- ειναι που απεργω... Ρομαντικως και ποιητικως
- και ποια ειναι τα αιτηματα σας, δεν καταλαβα...
- να σταματησει να μας πετροβολα η πραγματικοτητα
- δυσκολα τα πραγματα...
- σπορακια?