Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2007

Food for our souls


φωτο: αλεπούδα / selfportrait


Οδυσσέας Ελύτης

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
'Αλλα ειν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ν' αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.


Επίγραμμα

Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν απ' τον Έρωτα, έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.


ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Έφερνα γύρους μες στον ουρανό και φώναζα
Με κίνδυνο ν' αγγίξω μιαν ευτυχία
Σήκωσα πέτρα και σημάδεψα μακριά
Μιλημένη από τον ήλιο η Μοίρα
Έκανε πως δεν έβλεπε
Και το πουλί του κοριτσιού πήρ' ένα ψίχουλο θαλάσσης
και αναλήφτη.



Pablo Neruda

ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαίτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.
Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.
Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ'άλλον τρόπο,
παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.



Είναι σαν μια παλίρροια...

Είναι σα μια παλίρροια, όταν καρφώνει σε μένα
τα πένθιμα μάτια της,
όταν νιώθω το σώμα της από άσπρο κινούμενο άργιλο
να ξαπλώνεται και να πάλλεται δίπλα μου,
είναι σαν μια παλίρροια, όταν εκείνη είναι στο πλευρό μου

Νερό, που προχωράει πάνω στις ακρογιαλιές,
σαν ένα τολμηρό χέρι κάτω από ένα ρούχο,
νερό που φυλακίζεται μέσα στις θαλασσοσπηλιές,
νερό που ανατινάζεται πάνω στους βράχους,
νερό της ολέθριας νύχτας,
νερό αμείλικτο,
σαν την καρδιά της θάλασσας

Όταν εκείνη είναι στο πλευρό μου,
είναι σα μια παλίρροια,
κομματιάζοντας τον εαυτό της μες στα μάτια της
και φιλώντας το στόμα της, τα στήθια της, τα χέρια της

Αυτή, λαξεμένη μες στην καρδιά της νύχτας,
απ' την ανησυχία των παραισθησιογόνων ματιών μου,
αυτή, χαραγμένη στα ξύλα του δάσους
απ' τα μαχαίρια των χεριών μου,
αυτή, η χαρά της δίπλα στη δικιά μου,
αυτή, τα πένθιμα μάτια της,
αυτή, η καρδιά της ματωμένη πεταλούδα
που με τις δυο κεραίες του ενστίκτου μ' άγγιξε!

Είναι σα μια παλίρροια που με σέρνει και με αναδιπλώνει,
είναι σαν μια παλίρροια, όταν αυτή είναι στο πλευρό μου!

4 σχόλια:

xxx είπε...

ti kaneis alepoudaki omrofo?katarxin na sou po pos se diavazo sixna...kai mporo na po pos exo ekplagh apo ton tropo pou vlepeis thin zoi...eilikrina hremo me tin energeia pou exeis....eimaste mia parea apo kapoia atoma kai etoimazoume kati "dinato" gia to elliniko internet ...
pos mporo na epikoinoniso mazi sou?
kostas mail yooblogs_links@yahoo.gr

exilio είπε...

polu omorfa apospasmata..uperoxi photo episis:)
euxaristoume gia tin..trofi alepouda ^^

tis kalisperes mou :)
(sinib)

xasodikis είπε...

ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΑΡΜΟΔΙΑ ΑΡΧΗ

ΚΛΗΣΗ

Χασοδίκη, κατοίκου Αθηνών, @ http://xasodikis.blogspot.com/

ΠΡΟΣ

Τον/την κάτοχο/συγγραφέα του παρόντος ιστολογίου

-----------------

Όπως ίσως γνωρίζετε, στην ελληνική ευλογόσφαιρα διεξάγονται κατά καιρούς διάφορα ιστολογικής φύσεως παίγνια, στα οποία συμμετέχει πληθώρα ιστολόγων.

Επειδή ένα τέτοιο παίγνιον λαμβάνει χώρα κατά τον τρέχοντα μήνα, με κεντρική ιδέα "αν δεν ήμουν αυτός που είμαι, ποιος (ιστολόγος) θα ήθελα να είμαι;".

Επειδή στο παίγνιον αυτό έλαβα μέρος μετά από πρόσκληση της συνιστολόγου Νιόβης.

Επειδή μεταξύ των όρων του παιγνίου είναι η υποχρέωση του συμμετέχοντος να καλέσει όσους αναφέρει στο ευλόγιόν του ώστε να συμμετάσχουν με τη σειρά τους στο παίγνιον.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Και με τη ρητή επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μου

ΣΑΣ ΚΑΛΩ

Να λάβετε την παρούσα πρόσκληση και εντός τακτής προθεσμίας (ήτοι, αν και όποτε θέλετε) να συμμετάσχετε στο εν λόγω παίγνιον.

Αθήνα 14-11-2007
Ο πληρεξούσιος χασοδίκης

Μπλογκόσημο ονομαστικής αξίας ευρώ 1,15 έχει επικολληθεί στο πρωτότυπο (επάνω στην οθόνη :)

Ανώνυμος είπε...

Αρχή του κόσμου πράσινη
κι αγάπη μου θαλασσινή
Την κλωστή σου λίγο λίγο
τραγουδώ και ξετυλίγω