Ένα το κρατούμενο
και το κρατάω
κοινός διαιρέτης
και σπάει στα δύο
προσθέτω εύκολα
μα δύσκολη η αφαίρεση
κάνω επαλήθευση
και πάλι λάθος
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008
Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2008
Τι λένε οι γάτες όταν λείπουμε
...
-So, what do you got there?
-Nothing, just biting my nails
-No. I mean, you have a human, right?
-Yeah, I’m no freelancing cat. Do you mean what kind of human?
-Yes, that.
-I got me a female.
-Never had one of that, tell me, how is she?
-Ermm, she is the caucasian type, tall like me, kinda soft, for a human I mean.
-Hairy enough?
-Hairy? No. That’s the hemale kind. She is hairy more like…you know, in a fluffier way.
-Oh, alright. Smelling nice?
-Yeah, I’m cool with that. She carries a soft powderish friendly scent, in a way, I guess… Oh, and she smokes! I hate that when she does it! But other than this, she is ok
-Yeah, I guess, she must be nice
-Not clean as a cat though.
-No human is. I wonder why they got their tongues. Such a waste…
-Yes and she bathes with water. What a waste of water.
-So, you are a human-loving cat
-You could say that. I have a tender caring loving relationship… and independent as well. No hidden cats, no strings attached, just free love.
-Some two-leg creatures are pretty cool
-She has very cold feet though
-Oh no!
-Oh yes! If I’ll send her to Antarctica we might stop the ice from melting
-That cold?
-It’s unbelievable. She could wake up a bear in winter with her feet.
-And how do you handle it?
-Always stay away from the feet, always. It’s the rule.
-You must really love her
-Yeah, she is alright.
-Cooking?
-Delivering mostly
-Mine too
-Yeah, nobody’s cooking these days. Only on television.
-Oh, oh, arrrgg…
-What? What?
-Nothing, I was stretching. My tail is killing me. Maybe I slept on it last night.
-I know that pain. Isn’t it like a kick in the balls and bucket of water splashed all over you kinda feeling?
-I don’t know what you are talking about. It’s more like a pain in the tail, tail-pain…
-Well…
-Oh, oh…
-That tail again?
-No. We must hang up now. I think my human is back and he doesn’t know that I can use the phone.
-Oh, I see, ok then…
-Thanks for calling… and making such a long-distance call from Greece
-Oh, my pleasure. Nice meeting you
-Me too. Bye-bye now!
-Bye!
Ποιόν να πάρω τώρα ρε γμτ? Να πάρω Ισπανία? Τι ώρα έχει πάει?
-Hola! ¿Hay un gato allí?
-¿como?
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2008
Προσοχή είναι κολλητικό!!!
Διαβάζοντας το μπλογκ του Petri (Crayon Physics) έπεσα πάνω σε ένα ποστ, στο οποίο πανηγύριζε για την πολυαναμενόμενη έκδοση του “World of Goo”. Όταν κάποιος που κάνει καταπληκτικά πράγματα περιμένει κάτι πως και πως σημαίνει ότι πρέπει να δώσεις σημασία. Είδα λοιπόν το τρέηλερ του παιχνιδιού και δεν πίστευα στα μάτια μου. Κατέβασα αμέσως το demo (είναι δωρεάν όλο το 1ο κεφάλαιο) και γυρω στις 2μιση το βράδυ, έβγαλα την τελευταία πίστα στην κυριολεξία πετώντας πάνω από το παιχνίδι. Δεν θα πω περισσότερα για αυτό, είναι κάτι που θα μείνει ανάμεσα στα goo balls και σε μένα.
Σύμφωνα με τους δημιουργούς του (Ron Carmel & Kyle Gabler) το World of Goo είναι ένα puzzle / construction game, βασισμένο στους νόμους της φυσικής. Εκατομμύρια goo-μπαλάκια ζούνε στον πανέμορφο κόσμο των goo μη γνωρίζοντας ότι είναι σε ένα παιχνίδι, ή ότι είναι εξαιρετικά νόστιμα.
Το World of Goo συνδυάζει απίστευτη φαντασία, ένα τρελό χιούμορ, αισθητική αλα Tim Burton, γρήγορη σκέψη, μηχανική, καταπληκτικό animation, πολύ καλό σαουντρακ και πολύ πετυχημένα εφέ.
Δεν είναι τυχαίο ότι έχει πάρει πολλά βραβεία (Design Innovation Award και το Technical Excellence Award στο INDEPENDENT GAMES FESTIVAL) και έχει συγκεντρώσει αποθεωτικές κριτικές.
Ακόμα και αν είστε σαν κι εμένα που δεν κολλάω με παιχνίδια στον υπολογιστή, ετοιμαστείτε για να κολλήσετε με τα goo.
Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008
Σκέτη μαγεία
Όλοι όσοι ζωγραφίζαμε από παιδιά έχουμε φανταστεί τις ζωγραφιές μας να ζωντανεύουν και να κινούνται πάνω στο χαρτί. Πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι αυτό γίνεται…?
Πρόκειται για το Crayon Physics που πολύ σύντομα βγαίνει στην Delux έκδοση. Το Crayon Physics είναι ένα 2D mind-puzzle game στο όποιο τα σχήματα που ζωγραφίζουμε ως δια μαγείας ακολουθούν τους νόμους της φυσικής. Το τετράγωνο που θα ζωγραφίσεις στον αέρα θα πέσει λόγω βαρύτητας. Η μπάλα θα κυλίσει κτλ. Ο στόχος του παιχνιδιού είναι πολύ απλός. Πρέπει να κάνουμε μια μπάλα να κυλίσει μέχρι να ακουμπήσει ένα αστέρι. Μπορεί να ακούγεται πολύ απλό αλλά πρέπει να βάλεις όλη την εφευρετικότητα σου για να βγαλεις τις πίστες και μπορεί να κολλήσεις άσχημα .
Μέχρι να έρθει στα χέρια μας η Delux έκδοση μπορούμε να παίξουμε με την πρώτη version του παιχνιδιού. Το κατά κάποιο τρόπο demο του Crayon Physics.
Θες να το δεις με τα ματια σου?
Δεν είναι ανάγκη να έχεις οθόνη - touch pad ή wacom digitizer για να ζωγραφίσεις. Μπορείς να το κάνεις χρησιμοποιώντας απλά το ποντίκι
Το Crayon Physics μπορείς να το κατεβάσεις από εδω
Περισσότερες πληροφορίες, εδώ κι εδώ
Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2008
Σημαντικοί Άνθρωποι
Σημαντικός άνθρωπος δεν είναι απλά αυτός
που αν φύγει για λίγο, θα σου λείψει.
Σημαντικοί άνθρωποι στην ζωή μας
είναι αυτοί που όταν τους γνωρίσεις,
θα νιώσεις οτι σου έλειπαν
μια ολόκληρη ζωή.
και δεν είναι πολλοί
δυο-τρεις
ίσως τέσσερεις
αν είσαι στα αλήθεια τυχερός
είπε ο πρίγκιπας
που σιγά-σιγά μάθαινε τη ζωή
και έσβησε τα αστέρια
για να κοιμηθεί
Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2008
Η ανασκαφή μιας καρδιάς
Εδώ και δυο χρόνια κάθε μέρα κάνω μια διαδρομή με τα πόδια για να πάω στη δουλειά μου. Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα άλλο από μια σειρά οικοπέδων που είχαν καταληφθεί απο αγριόχορτα, παπαρούνες και μερικές αγριοσυκιές. Σιγά-σιγά έστησαν τις ταμπέλες οι εργολάβοι. Ξήλωσαν τα λουλούδια και φέρανε τους γερανούς. Πολύ σύντομα, πίσω από τους φράχτες από ελενίτ σηκώθηκαν τα καλούπια για τους ορόφους και δεν υπήρχε πια τίποτα ενδιαφέρον να κοιτάζω καθώς περπατούσα. Ένα-ένα τα οικόπεδα έβρισκαν κάποιον για να τα αξιοποιήσει. Ένα τεράστιο πολυκατάστημα με διώροφο παρκινγκ, μια αντιπροσωπεία ακριβών αυτοκινήτων, ένας μικρός γυάλινος ουρανοξύστης για γραφεία. Μόνο ένα οικόπεδο είχε μείνει. Μια μέρα είδα κι εκεί μπουλντόζες. Σκάβανε βαθιά. Αυτό είχα μάθει τώρα πιά πως σημαίνει ότι ετοιμάζανε μεγάλο κτίριο.
Ξαφνικά οι εργασίες σταμάτησαν. Τα μεγάλα μηχανήματα απομακρύνθηκαν. Την άλλη μέρα μια ομάδα δέκα εργατών δούλευε με τα χέρια και απομάκρυνε σιγά το χώμα. Αυτό ήταν περίεργο. Δεν φτιάχνονται έτσι τα θεμέλια, σκέφτηκα. Οι εργάτες δούλευαν προσεκτικά, μερικοί με μικρά σκουπάκια, υπο την εποπτεία κάποιου με λευκό ψάθινο καπέλο. Είχε αρχίσει να φαίνεται η βάση ενός αρχαίου πέτρινου κτίσματος, μια πέτρινη κολώνα και το μέρος ενός τείχους με μεγάλο πάχος. Αυτό ήταν πολύ ασυνήθιστο. Το σημείο είναι πάνω από 12 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Τι να ήταν άραγε, αναρωτήθηκα.
Κάθε μέρα περνούσα και έριχνα κλεφτές ματιές, αλλά οι εργασίες προχωρούσαν βασανιστικά αργά. Οι εργάτες πάντως είχαν βολευτεί. Στον ίδιο χρόνο που οι άλλοι οικοδόμοι διπλά τους χτίζαν έναν όροφο, αυτοί έβγαζαν το πολύ ένα κυβικό μέτρο χώμα από την ανασκαφή. Σκέφτηκα ότι ίσως να καλοπληρώνονται κιόλας. Βδομάδα με τη βδομάδα, οι εργάτες ελαττώνονταν, ώσπου δεν υπήρχε άνθρωπος εκεί. Η ανασκαφή έχασκε, ανοιχτή στον καιρό, περιστοιχισμένη από λόφους χώμα που δεν είχαν απομακρυνθεί από το οικόπεδο.
Ύστερα από λίγο, πάνω στους λόφους φύτρωσαν αγριόχορτα, ψηλά και πυκνά και με εμπόδιζαν να δω. Όχι πως υπήρχε καμία εξέλιξη. Έτσι ξέχασα κι εγώ την ανασκαφή και συνέχισα να περπατάω κάθε μέρα εκεί χωρίς να κοιτάω.
Προχθές λίγο πριν φτάσω κοντά στο σημείο, ένα κουρνιαχτό σηκώθηκε. Σκόνη πολλή, ψηλά στον αέρα, στα μάτια μου, παντού. Σκέφτηκα πως θα σήκωσε αέρα προς τα εκεί και ετοιμάστηκα για να διασχίσω την «αμμοθύελλα». Κοίταξα δεξιά και τότε το είδα. Μια μπουλντόζα έσερνε το χώμα πίσω, σκεπάζοντας την ανασκαφή. Μου ήρθε να σηκώσω το χέρι και να φωνάξω να σταματήσουν. Είχα δει να αποκαλύπτονται αυτές οι πέτρες με τόση προσπάθεια, που ξαφνικά ένιωσα ότι κάποιο λάθος γίνεται. Στεκόμουνα στη μέση του κουρνιαχτού με το πρόσωπο μου μισοχωμένο μέσα στην μπλούζα. Τα μάτια μου είχαν γεμίσει με την λεπτή σκόνη που απομάκρυναν με τόση προσοχή από τις πέτρες οι εργάτες. Τώρα κοιτούσα το μηχάνημα να ισιώνει το χώμα.
Προχώρησα για την δουλειά μου.
Μετά κατάλαβα. Αυτό το κτίσμα τελικά δεν είχε καμία αξία. Άρχισα να σκέφτομαι και να γελάω με τον εαυτό μου που η πρώτη αντίδραση μου ήταν να τους σταματήσω.
Κι ύστερα κοκκάλωσα εκεί στο δρόμο.
Υπάρχουν άνθρωποι, που τους βρίσκεις εκεί που δεν τους περιμένεις. Στέκουν κρυμμένοι και μόνο η τύχη ίσως σε κάνει να τους δεις. Κι εκεί που άλλα κοίταζες, κι άλλα σχεδίαζες, κι άλλα υπολόγιζες, να’σου σκοντάφτεις πάνω τους. Αλλάζουν τα όνειρα, αλλάζουν τα σχέδια και πέφτεις με τα μούτρα. Σιγά-σιγά καθαρίζεις το χώμα, αφιερώνεις τον χρόνο σου για να τους ανακαλύψεις, με ενθουσιασμό και υπομονή. Κάνεις τα πάντα προσεκτικά κι ευγενικά. Κοιμάσαι και γελάς, ξυπνάς και ονειρεύεσαι το μέλλον.
Μια μέρα έρχεται όμως και αρχίζεις να μαθαίνεις και να καταλαβαίνεις περισσότερα. Αυτό που βρήκες, δεν ήταν αυτό που νόμιζες. Ελεύθερη πτώση. Και είναι αυτή η ανασκαφή σαν την καρδιά σου, ένα οικόπεδο με μια τρύπα ανοιχτή. Αφήνεις τότε την πληγή να χάσκει, στον καιρό και στην βροχή.
Μια μέρα θα φωνάξεις το βαρύ μηχάνημα της λογικής, να κλείσει την τρύπα και να ισιώσει το χώμα
…γιατί αυτό το οικόπεδο, η καρδιά σου, έχει μεγαλύτερη αξία από αυτό που τυχαία πάνω του σκόνταψες
Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2008
Μέσατζ
Όσο οι αδυναμίες γίνονται κατακτητές και παρηγοριά μας
κι όσο οι άνθρωποι που αγαπάμε γίνονται η πιό μεγάλη αδυναμία μας
κι όσο ο χρόνος γίνεται πιο ακριβός και μείς πιο φτηνοί
γίνομαι λίγο πιο μεγάλη και λίγο πιο παιδί,
λίγο πιο ηλίθια και λίγο πιό σοφή,
λίγο πιό ευγνώμων και λίγο πιό ανυπόμονη.
Προχωράει η ζωή σε μια ελλειπτική τροχιά, που μοιάζει να επαναλαμβάνεται αλλα και πάλι όχι. Κινείται αλλά μένει ίδια. Τα πάντα έχουν σημασία και τίποτα τελικά δεν είναι σημαντικό. Το σύμπαν είναι ελλιπές κι εγώ αισθάνομαι σαν άγιος που αμαρτάνει ή μάλλον χειρότερα σαν διάβολος που κάνει συνέχεια το καλό.
Χωρίζομαι στα δύο.
Σαν να χωρίζομαι στη μέση όπως το όνομα μου. Υπάρχει ένα ‘αν’ και ένα ‘να’. Το πρώτο μισό γίνεται ερώτημα και μπαίνει μπροστά απο τις σκέψεις και με βασανίζει. Και το δέυτερο μισό κολλάει και ψάχνει για αποδείξεις, δείχνει, κοιτάει για επιχειρήματα, ψάχνει να βρει προθέσεις.
Κι εγώ βρισκομαι ανάμεσα στο ‘αν’ και το ‘να’, σε ένα τεράστιο κενό και ψάχνω να βρω μια κόλλα που να κολλάει τις συλλαβές κι εμένα.
Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2008
Η σχετικά άχρηστη πληροφορία της ημέρας
Σύμφωνα με ερευνα της Eurostat σε σχέση με την εγκληματικότητα στην Ευρώπη
είναι πολύ πιο πιθανό να σας μεινουν τα κλειδιά του αυτοκινήτου σας στο χέρι σαν σουβενίρ, αν είστε στην Ιταλία ή την Αγγλία, απο ό,τι αν εσείς και το αμάξι σας ενδημείτε σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.
Για του λόγου το αληθές:
Κλοπές αυτοκινήτων
(Ερευνα ανα 1000 κατοικους)
European top 10
Caserta (IT) 15.3
Catania (IT) 14.7
Napoli (IT) 11.7
Torino (IT) 11.3
Roma (IT) 11.2
Milano (IT) 11.0
Manchester (UK) 11.0
Catanzaro (IT) 10.7
Nottingham (UK) 10.3
Kingston/Hull (UK) 10.2
Αντίθετα με τα αυτοκίνητα, τα σπίτια στις Ιταλικές πόλεις είναι πολυ πιό ασφαλή. Το Λονδίνο πάλι όχι. Παραδόξως, το βαρετό Βέλγιο με τις Ε.Ε Βρυξέλλες του, διαθέτει όπως φαίνεται πολλους σαλταδόρους που μπαίνουν ακάλεστοι στο σπίτι σου
Διαρρήξεις σε σπίτια
(Έρευνα ανα 1000 κατοίκους)
København (DK) 4.8
Lisboa (PT) 4.2
Roma (IT) 3.9
Warszawa (PL) 2.1
Lefkosia (CY) 1.2
H Αθήνα προφανώς βρίσκεται χαμηλά σε αυτή τη λίστα, αλλά η μάνα μου που βλέπει μόνο ειδήσεις έχει σχηματίσει άλλη άποψη και διαφωνεί με την Eurostat
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)