500 ερωτήσεις την ημέρα

Σύμφωνα με τη στατιστική, τα παιδιά του δημοτικού κάνουν κατά μέσο όρο 500 ερωτήσεις την ημέρα. Στην αρχή νομίζει κανείς ότι πρόκειται για υπερβολή. Δεν είναι όμως. Για κάθε μια από τις 14 ώρες που μένει ξύπνιο θα πρέπει να κάνει 35 ερωτήσεις. Μία ερώτηση κάθε 102 δευτερόλεπτα.

Χθες παρακολούθησα ένα παιδί να κάνει 16 ερωτήσεις μέσα σε όση ώρα χρειάζεται για να τυλιχτούν δύο σουβλάκια

-Μπαμπά?
-…
-Μπαμπά?
-ναι…
-Να σου πω κάτι που έμαθα?
-ναι
-Αυτά εδώ είναι πολύ κακά (δείχνει τα αναψυκτικά στο ψυγείο)
-…
-Ναι, είναι κακά, έτσι έμαθα…
-…

(ο σουβλατζής φωνάζει να του φέρουν τη μελιτζανοσαλάτα που παρήγγειλαν ο μπαμπάς με το παιδί)

-μπαμπά?
-…
-μπαμπά, να το βάλω αυτό εκεί? (την απόδειξη)
-όχι!
-όχι?
-…
-γιατί?
-γιατί θα τη βάλει ο κύριος
-ο κύριος???

(ρε μιχάαααλη, φερε τη μελιτζανοσαλάτα)

-ναι, ο κύριος
-μπαμπά?
-τι είναι?
-γιατί τις βάζουνε εκεί?
-για να είναι μαζεμένες
-γιατί να είναι μαζεμένες?
-γιατί μπορεί να έρθει η εφορία για να τις ελέγξει

(ρε μιχάαααλη, μια μελιτζανοσαλάτα περιμένω)

-…

Εκείνη τη στιγμή, εγώ σκεφτόμουν:
“Πολλές ερωτήσεις κάνει αυτό το παιδί, αλλά έτσι είναι…άμα δεν κάνουν ερωτήσεις τα παιδιά πώς θα μάθουν…»

-Μπαμπά?
-…
-Μπαμπά?
-Τι είναι?
-Αυτό εδώ, άμα παλιώσει θα το γκρεμίσουν?
-…
-Άμα παλιώσει πολύ, θα το γκρεμίσουν?
-Έ, άμα παλιώσει πολύ, θα το γκρεμίσουν

---Κύριε μου πάρτε το… πάρτε τη σακούλα και ζητήστε τη μελιτζανοσαλάτα από το ταμείο

-και άμα το γκρεμίσουν θα χτίσουν άλλα από πάνω?

---Στο ταμείο, από εκεί

-ναι, ξέρω γω? μάλλον θα χτίσουν άλλα από πάνω
-και δε μου λες μπαμπά…?

Best things in life are free! Oh, yes!

(φώτος: αλεπουδα)

Πενήντα λεπτά και πενήντα-έξι δευτερόλεπτα ήχου που κουβαλάνε τη ζεστή μυρωδιά του καλοκαιριού. Τα βινύλια γυρίζουν και αργολιώνουν πάνω στα decks. Μικρόφωνα, κιθάρες, κρουστά και πλήκτρα βγάζουν jazzy-funky-dub reggae-groovy ηχητικούς υδρατμούς.

Τυχερούλη, το live ηχογραφήθηκε και μπορείς να το κατεβάσεις δωρεάν από το site του synch

Tracklist

1 something different on a very weird day

2 caravan

3 jam skit / action speaks louder than words

4 aint workin’

5 turn up the gain

6 on & on

7 get down tactics

8 what you sing is what you get

9 colonial mule

10 kitty’s got the fever

11 money is never enough

12 can I kick it / ultrasound

13 smoke

14 like dis like dat

Τι θα πει Blend Sextet?
Θα πει Dj Blend (Γιώργος Μαντάς), BnC (Jeff “Rocklip” Gonzalez), SugahSpank (Γεωργία Καλαφάτη), Μίλτος Ζερβός, Θάνος Αμοργινός, Γιάννης Δημητριάδης και Κώστας Χρυσόγελος σε αθάνατες επιτυχίες της μουσικής κολεκτίβας Cast-a-blast.

Κι αν σας άρεσε ό,τι ακούσατε στο mp3 από το Blend Sextet set, τα νέα είναι καλά.

1) Ο BnC μόλις έβγαλε cd πριν λίγες μέρες και το όνομα αυτού “The Birth”.

2) H SugahSpank ετοιμάζει το δικό της πολύ-αναμενόμενο πρώτο, εκεί γύρω στην Άνοιξη.
3) Πολλά κομμάτια από το σετ του synch μπορείτε να τα βρείτε σε ένα από τα καλύτερα ελληνικά cd της χρονιάς, το Blend Misplaced


Cast-a-blast
Dj Blend
SugahSpank
BnC

Γαμώτο! πάλι λάθος πλανήτης (η επέτειος)

Τη χρονιά λοιπόν που έφτασε το διαστημόπλοιο μου σε αυτόν τον πλανήτη, συνέσβησαν*¹ πολλά πράγματα.

Πληροφορίες με σημασία
Την 1η Φεβρουαρίου δε γεννήθηκαν διάσημοι ηθοποιοί. Βέβαια γεννήθηκαν πολλοί ινδοί ηθοποιοί που μπορεί να είναι διάσημοι. Την ίδια μέρα πέθανε ένας ηθοποιός, όχι διάσημος, όχι ινδός. Κανένας γάμος, διάσημου, άσημου ή ινδού ηθοποιού για αυτή τη μέρα.
Ο George W. Bush συνελήφθη να οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ και τον έκλεισαν μέσα. Δυστυχώς στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος. (Τα καλά πράγματα δεν κρατούν πολύ σε αυτό τον πλανήτη)


Σημαδιακά
Την ίδια χρονιά έκανε πρεμιέρα το Μαπετ Σόου και οι Άγγελοι του Τσάρλι, δυο σειρές οιωνοί για μένα. Η πρώτη συμβολίζει τη χνουδωτή, σουρεαλιστική πλευρά μου, σε συνδυασμό με μια ανεξήγητη αγάπη για τα μιούζικαλ και η δεύτερη… την έφεση μου να επικοινωνώ με ανθρώπους που δεν έχω γνωρίσει ποτέ.
Το Viking II προσγειώνεται στης πεδιάδες της Ουτοπίας στον Πλανήτη Άρη (σύμπτωση?)
Το Κόνκορντ ξεκινάει τις πτήσεις του και φέρνει έτσι πιο κοντά την Αμερική με την Ευρώπη (ατυχής σύμπτωση, σας διαβεσβερκώνω)


Μουσικά Μαντάτα
Οι Ramones βγάζουν τον πρώτο ομότιτλο δίσκο τους. Οι Sex Pistols βγάζουν το πρώτο τους single με τον τίτλο “Anarchy in the UK”.
Οι Eagles βγάζουν το άλμπουμ Hotel California με το ομότιτλο τραγούδι που 31 χρόνια μετά θα γίνει ο επίσημος ύμνος του τμήματος μου στη δουλειά (We are programmed to receive, You can checkout any time you like, but you can never leave!)

Στα Grammy, το βραβείο αντρικής ερμηνείας το κερδίζει ο Paul Simon με το “Still Crazy after all these years” (αυτό κι είναι σημαδιακό).
Κάτι ιρλανδοί απαντούν σε μια αγγελία που τοιχοκολλήθηκε σε έναν πίνακα ανακοινώσεων και δημιουργούν μια μπάντα με το όνομα U2.

Άσχετα 1
H δεκατετράχρονη Νάντια Κομανέντσι, δεν βλέπει ποτέ αυτή την αγγελία αλλά παίρνει εφτά τέλεια δεκάρια (10.0) και καμιά οχτακοσαριά μετάλλια στην Ολυμπιάδα Σούρμενων.
Η IBM βγάζει τον πρώτο lazer printer, ο άνθρωπος 30 και πλέον χρόνια μετά, συνεχίζει να μην καταλαβαίνει τη διαφορά μεταξύ εκτυπωτών.

Ο Steve Jobs και ο Steve Wosniak δημιουργούν μιά εταιρία με το όνομα Apple. Είκοσι χρόνια μετά, κάθομαι μπροστά σε ένα από αυτά και ενθουσιάζομαι (ειδικά με το παιχνίδι jewels)

Το 1976 επιστρέφει στην Ελλάδα από τη Γερμανία η Βούλα Πατουλίδου με τη μαμά της (3 χρόνια μετά θα κάνω το ίδιο κι εγώ, αλλά χωρίς τη μαμά της Πατουλίδου)

Στους σινεμάδες 1
Βγαίνει στους κινηματογράφους η ταινία Rocky που θα πάρει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας για την επόμενη όμως χρονιά. Για το 1976, τα Όσκαρ θα σαρώσει η «Φωλιά του κούκου» ευτυχώς. Το 1976 επίσης βγαίνει και η ταινία «Stay Hungry» χάρις στην οποία ο Αρνολντ Σβαρτσενέκερ θα πάρει το ‘77 μια Χρυσή Σφαίρα (σε βραβείο) ως καλύτερος νεοεμφανιζόμενος άντρας ηθοποιός. Το σύμπαν κυλιέται στα πατώματα, βήχει, παθαίνει δύσπνοια και τελικά κατουριέται από τα γέλια. Τη Χρυσή Σφαίρα για το 1976 κερδίζει ο Τζακ Νίκολσον και η χρονιά κερδίζει λίγη από την αξιοπρέπεια της πίσω.

Ειδήσεις ανάμικτες 1
Τη χρονιά αυτή επίσης συνέβησαν πολλά αεροπορικά ατυχήματα, πολλές αεροπειρατείες, πολλοί σεισμοί και μία έκρηξη ηφαιστείου. Δεν έχω καμία ανάμειξη. Στην Ελλάδα έχουμε μεταπολίτευση αλλά όχι πολύ μεταπολιτευτική. Ο κόσμος φοράει ακόμα πουκάμισα με μεγάλους μυτερούς γιακάδες και σε λίγο οι πωλήσεις στα πιστολάκια θα τιναχτούν στα ύψη χάρις στο μαλλί της Φάρα Φόσετ.
Η Δημοτική γλώσσα καθιερώνεται επισήμως στην εκπαίδευση και στο Δημόσιο (Μπράβο!)
Το καλοκαίρι του 1976 μένει στην ιστορία ως το καλύτερο και το μεγαλύτερο καλοκαίρι όλων των εποχών.

Πρόσωπο της χρονιάς για τους Times είναι ο Jimmy Carter που κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος «εγώ δε θα σας πω ψέματα». Ο κόσμος του απαντάει «το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις?» αλλά τελικά τον ψηφίζει.
Ο Καραμανλής είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και τα φρύδια του είναι ακόμα μαύρα.
Μπαίνουν λουκέτα στα μαγαζιά της Πλάκας που χρησιμοποιούν ενισχυτές ήχου.
Απορρίπτεται η αίτηση να κλείσουν και τα μαγαζιά που χρησιμοποιούν πιρούνια φρούτου (αυτά με τα τρία δοντάκια) εκτός αν αυτά αποθηκεύονται πάνω σε ενισχυτές ήχου.
Γίνεται η κηδεία του Μάο Τσε Τουγκ, αφού αυτός έχει πεθάνει φυσικά.
Αποτυγχάνει απόπειρα δολοφονίας κατά του Bob Marley.
Ιδρύεται το Κ.Κ.Ν. Το Κομουνιστικό Κόμμα Νεπάλ (Μαρξιστές-Λενινιστές). Κάποια σημασία θα έχει κι αυτό.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες γιορτάζουν τα 200 χρόνια της Ανεξαρτησίας τους από τους Άγγλους. Ο υπόλοιπος κόσμος μουντζώνει την Αγγλία για τη βλακεία και τον Κολόμβο ακόμα περισσότερο.

Κοιτα να δεις 1...
Παρόλο που εκείνη τη χρονιά στον πλανήτη Γή ζούσαν 4.158.000.000 δις. άνθρωποι ελάχιστοι γνωρίστηκαν μεταξύ τους, αντίθετα πολλοί προσπάθησαν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο. Κατά τη διάρκεια του 1976 ήταν σε εξέλιξη 12 πόλεμοι, κυρίως εμφύλιοι. Στη συνολική διάρκεια αυτών των πολέμων πέθαναν 6,212,000 εκατ. άνθρωποι. Δεδομένου ότι αυτοί οι πόλεμοι ήταν κυρίως εμφύλιοι ίσως θα έπρεπε τελικά οι άνθρωποι να προσπαθούν να γνωριστούν μεταξύ τους.

Κοιτα να δεις 2...
Το πιο δημοφιλές ναρκωτικό συνέχιζε να είναι η κοκαΐνη, με την ηρωίνη να ανεβαίνει σιγά-σιγά. Την ίδια χρονιά ο Δρ. Αλεξάντρρ Σουούλγκιν «ξεσκονίζοντας» μια «συνταγή» του Κόλινσσσς από το 1912, παρασκεύασε το πρώτο σύγχρονο χάπι έκσταση. Στη συνέχεια το δοκίμασε ο ίδιος, επανειλημμένα και ξανά και ξανά και ξανά και δήλωσε πολύ, πολύ, πολύ ενθουσιασμένος για το αποτέλεσμα. Την φήμη για την αποτελεσματικότητα του χαπιού τελικά την πήρε το εργαστήριο στο οποίο δούλευε ο χημικός. Ο δόκτωρ Σουούλγκιν δεν αντέδρασε και συνέχισε να αγαπά το εργαστήριο και να αγαπά τον κόσμο όλο. Την επόμενη χρονιά το εν λόγω χάπι τελικά βγήκε στην παρανομία και άρχισε να πωλείται με ολοένα και αυξανόμενη επιτυχία σε όλον το κόσμο.

Στα σοβαρά τωρα...
Την πρωτομαγιά σκοτώνεται σε τροχαίο ο Αλέκος Παναγούλης. Στις 21 Απριλίου αθωώνονται οι Μάλλιος και Μπάμπαλης καθώς και 16 άλλοι κατηγορούμενοι στη δίκη των «αρχιβασανιστών» της ΕΣΑ. Η «17 Νοέμβρη» διαφωνεί με την αθώωση και σκοτώνει τον Μάλλιο το Δεκέμβρη. Η Ελλάδα εκείνη την εποχή θα έπαιρνε το έκσταση αν της το έστελνε ο Δόκτωρ Σουούλγκιν. Αντί για αυτό, προσπαθεί να ξεχάσει το αμαρτωλό και ζοφερό παρελθόν της και χτυπάει παλαμάκια όταν η Ε.Ο.Κ η ίδια ανακοινώνει πως θα ενταχθούμε πλήρως στο ευρωπαϊκό champions league το έτος 1980.
Υποσυνείδητο μήνυμα μάλλον στέλνει εκείνη τη χρονιά η χώρα μας πίσω στην Ευρώπη. Η Μαρίζα Κοχ τραγουδάει στη Γιουροβίζιον το «Παναγιά μου, Παναγιά μου». Στην πραγματικότητα το τραγούδι μιλάει για την Κύπρο με τις πολύ φρέσκες πληγές της Τουρκικής εισβολής (χάρις την άνευ προηγουμένου ηλιθιότητα της ελληνικής δικτατορίας)
Οι ευρωπαίοι εννοείται ότι αδιαφορούν για το αντιπολεμικό μήνυμα του τραγουδιού, αλλά εντυπωσιάζονται από την απαλότητα του μαλλιού της Κοχ και μας χαρίζουν τη 13η θέση.


Ποιός ζει, ποιός πεθαίνει...
Ο Man Ray, ο Μαξ Έρνστ, ο Λουκίνο Βισκόντι, η Αγκάθα Κρίστι αφήνουν το πλανήτη Γη για να δουν τι υπάρχει στον επόμενο σταθμό. Λογικά ως τώρα θα ξέρουν αν είναι καλύτερα, χειρότερα ή έτσι κι έτσι (το μόνο που ξέρουμε εμείς είναι οτι τα ενοίκια και τα τηλέφωνα κοστίζουν πολύ εκει)


Έκτακτο μουσικό δελτίο
Η Μελίνα Τανάγρη τραγουδάει σε μπουάτ της Πλάκας, στην παράσταση «Αχαρνής» του Σαββόπουλου (για τη Μαριλένα αυτό). Δε γνωρίζουμε αν είναι πριν ή μετά την ιστορία με τους ενισχυτές και τα πιρουνάκια του φρούτου.
Ο Ξυλούρης βγάζει τον «Ερωτόκριτο» μαζί με την Τάνια Τσανακλιδου, οι Κατσιμιχαίοι προσπαθούν να βάλουν σε δίσκο τα «Ζεστά Ποτά» τους, αλλά τρώνε πόρτα και δεν μπαίνουν στο "μαγαζί". Τελικά τα καταφέρνουν αργότερα, δηλαδή μόλις 9 χρόνια μετά την πρώτη προσπάθεια τους. Ο Παπακωνσταντίνου τραγουδάει «της εξορίας» του Θεοδωράκη. Ο Φλωρινιώτης πάλι, τραγουδάει το «Πειράζει που είμαι και μεγάλη φίρμα?». Ο Πορτοκάλογλου τελειώνει το λύκειο και γράφει τον «άσωτο υιό» που θα κυκλοφορήσει αργότερα. O Χατζηδάκης βγάζει τα «Παράλογα», με τον Γκάτσο, απολύτως λογικό. Ο Φοίβος (ο σκέτος) εκείνη τη χρονιά μαθαίνει την αλφαβήτα. Το 1976 ο Νικόλας Άσημος οργανώνει την παράσταση «Για ένα πολιτικό καφενείο», αποκτά μια κόρη και κυκλοφορεί γύρω από το πανεπιστήμιο πουλώντας περιοδικά, κασέτες και βιβλία (κάνοντας ρεπό μόνο τις μέρες που τον τρέχουνε στο τμήμα οι ασφαλίτες και τον δέρνουν οι μπάτσοι ή οι κνίτες)


Στους σινεμάδες 2
Στη Θεσσαλονίκη, στο φεστιβάλ κινηματογράφου, το “Happy Day” του Βούλγαρη σαρώνει τα βραβεία (δηλαδή παίρνει πολλά). Μουσική (τσουπ!) πάλι ο Σαββόπουλος. Στην πραγματικότητα, τη χρόνια αυτή διαγωνίστηκαν λίγες ταινίες γιατί είχαμε μεγάλη παραγωγή σε τσόντες αλλά όχι και την αντίστοιχη κατηγορία στο φεστιβάλ. Το κινηματογραφικό κοινό λειτούργησε ανεξάρτητα του φεστιβάλ και έβγαλε πρώτη σε εισπράξεις την ταινία του Βέγγου «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας» (242.982). Ακολούθως είχαμε το «Θίασο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου (189.620) και μετά την ταινία εκπαιδευτικού χαρακτήρα «Γυναίκες που ζητούσαν τον Έρωτα» (88.475 άντρες)


Θεατρική κίνησις
Το Θέατρο Τέχνης του Κουν παρουσιάζει τους «Αχαρνής» και ο Μίνως Βολανάκης αντεπιτίθεται με τη «Μήδεια» που ερμηνεύει η Μελίνα Μερκούρη. Η Ντένη Βαχλιώτη «πολεμάει» με το κοστούμι της «παιδοκτόνου» και τελικά το ρούχο κερδίζει τη θέση του στο ενδυματολογικό μουσείο του Τόκιο. Στον Παπαμιχαήλ που ερμήνευε τον Ιάσωνα δώσανε για κοστούμι μια κουβέρτα με μια τρύπα στη μέση (να μάθει να ξενοπηδιέται)
Στην Αθήνα το 76 έγινε η «διεθνής έκθεση θεάτρου» και ο Γιάννης Τσαρούχης κάνει 842 εισηγήσεις και 54 παρουσιάσεις.


Που στο καλό ήσουν και σε έψαχνα?
Όμως… που ήταν στα αλήθεια οι φίρμες του σήμερα εκείνη τη χρονιά? Ο Λάκης Λαζόπουλος ήταν στο 1ο έτος Νομικής στην Κομοτηνή. Ο Καρβέλας 25 ετών και ήδη σύζυγος της Άννας Βίσση που εκείνη την εποχή τραγουδούσε κυρίως για την Κύπρο. Η Ρούλα Βροχοπούλου λογικά θα πετούσε ακόμα με την Ολυμπιακή Αεροπορία. Ο Χρ. Ζαχόπουλος μάλλον τότε έπαιρνε το μεταπτυχιακό του στη Βυζαντινή Ιστορία. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ήταν 37χρονος και ήδη Μητροπολίτης. Ο Κωστάκης ο Καραμανλής, 20 χρονών τότε και ήδη στη Νομική Σχολή, (το πουλάκι μου!) με περισσότερο μαλλί και τσιτωμένο το μαγουλάκι. Την ίδια στιγμή το αντίπαλο δέος, ο 24χρονος Γιωργάκης, έκανε το μάστερ του στα Λονδίνα (κοινωνιολογία της ανάπτυξης) και ήταν στις πρώτες συσκέψεις του Πασοκ. Η Μελίνα Μερκούρη εκείνη την εποχή δεν ήταν στο Πασόκ. Όχι ότι δεν ήθελε… ήθελε… αλλά την είχαν διαγράψει την προηγούμενη χρονιά (μάλλον επειδή εμφανιζόταν και σε άλλο θέατρο). Η Αλέκα ήταν 31 χρονών και δεν είχε πολύ χρόνο. Ξέρετε πόσες επιτροπές έχει το Κ.Κ.Ε? ούτε να μαγειρέψεις δεν προλαβαίνεις. Ο Αλαβάνος μάλλον έκανε ένα time-out μετά τις δικτατορικές φυλακίσεις και λίγα χρόνια πριν γίνει Ευρωβουλευτής.


Μαμά, πως χωράνε όλα αυτά τα ανθρωπάκια μέσα στην τηλιόραση?
Στην ασπρόμαυρη τότε ελληνική τηλεόραση τα κανάλια είναι δύο, η ΕΙΡΤ και η ΥΕΝΕΔ και το ζάπινγκ γίνεται με τα πόδια. Η σειρά που κερδίζει της καρδιές των ελλήνων (όπως αντίστοιχα κάνει σήμερα η «Μαρία η Άσχημη»), ήταν «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» (σενάριο βασισμένο στο βιβλίο του Καζαντζάκη). Την ίδια χρονιά παίζεται και ο «Γιούγκερμαν» του Καραγάτση, η «Γαλήνη», «Η γειτονιά μας», «Οι Δίκαιοι», το «Τερέζα Βάρμα Δακόστα» και για αυτούς του ελαφρολαικού το «Βίβα Κατερίνα».
Οι μουσικές εκπομπές βγαίνουν με το κιλό γιατί οι τραγουδιστές όχι μόνο θα δεχθούν εύκολα να εμφανιστούν, αλλά θα πουν κι ένα τραγούδι (από εδώ να βγήκε άραγε η έκφραση?).
Η «Αθλητική Κυριακή» ήδη παιζόταν από το '66 και σήμαινε με τη μουσική της την ώρα ύπνου των ανηλίκων. Η μακροβιότερη εκπομπή στην Ελλάδα στοίχειωσε με πεταλούδες στο στομάχι εκατομμύρια πρώην παιδάκια.
Η ελληνική τηλεόραση θα γίνει έγχρωμη, τρία χρόνια μετά. Πολλοί έλληνες θα το καταλάβουν πολύ αργότερα, δηλαδή μόλις αλλάξουν τις ασπρόμαυρες συσκευές τους.


Το αυθαίρετο συμπέρασμα ενός εξωγήινου
Το 1976 ήταν μια γέφυρα ανάμεσα στα 70s που ξέφτιζαν και τα 80s που έδειχναν μια πιο πανκ διάθεση, άλλο τώρα το πού κατέληξε η υπόθεση. Με τους ανθρώπους ποτέ δε βγάζεις άκρη, συχνά δε ούτε και μέση.
Από κείνα τα χρόνια μας μείνανε κάτι κοκκινισμένες φωτογραφίες με βελούδινα παντελονάκια και ταπετσαρίες στους τοίχους. Άνθρωποι που επιβιώσαν, κάποιοι που ξεκίνησαν να καρπώνονται τις εξελίξεις και κάποιοι που μείνανε να αιωρούνται στο κενό.
Ένας κόσμος ολόκληρος που ήθελε να αλλάξει και να ξεχάσει.

Αλλά ποιος μπορεί πραγματικά να αλλάξει αν προσπαθεί να ξεχάσει το γιατί?


συνέσβησαν*¹ = λέξη στον εξωγήινο παρελθοντικό χρόνο, που δε δηλώνει απλά οτι κάτι συνέβη παλαιότερα, αλλά και οτι έχει ήδη σβήσει απο τη μνήμη μας.


Παράδειγμα: Ποιός θυμάται αυτά που συνέσβησαν τότε με τις καταλήψεις του 1991? Ποιός θυμάται ποιός πήρε ένα λοστό και σκότωσε τον Τεμπονέρα?


διαβεσβερκώνω*² = εξωγήινη εμφατική γραμματική σύγκλιση. Διαβεβαιώνω και ταυτόχρονα σε πιάνω απο το σβέρκο για να σε αναγκάσω να δεχθείς τη διαβεβαίωση μου.


Παράδειγμα: Ο μπάτσος με διαβεσβέρκωσε οτι βρίσκεται εκεί για τη δική μου προστασία και για αυτό μου πρότεινε να εξαφανιστώ.

Μουσική ερώτηση

Πρόκειται για μιά γενική απορία -στατιστικού τύπου - που έχω.
Έτσι, κάποια στιγμή κάνω αυτή την ερώτηση σε φίλους και γνωστούς.
Ποιές φωνές σε "αγγίζουν" περισσότερο, οι ανδρικές ή οι γυναικείες?

Δυσκολεύεσαι, το ξέρω, αλλά δε μπορεί... κάποια ελαφριά προτίμηση θα έχεις....




Η ερώτηση δεν είναι τυχαία. Σίγουρα δεν πρόκειται για τη "μάχη" των δύο φύλων. Έχω μια θεωρία σχετικά με την προτίμηση μας σε φωνές. Θα την γράψω αν τα αποτελέσματα του poll στηρίξουν το οτι η υποψία μου μπορεί και να ισχύει.

Ένας σκύλος σε μηδενική βαρύτητα

Απο που να το πιάσει κανείς αυτό το θέμα? Πρώτα άκουσα αυτό το τραγούδι. Μετά το απέκτησα. Μετά είδα το videoclip σε remix και παραδόξως σκέφτηκα τη Laika, την πρώτη σκυλίτσα στο διάστημα. Ποιός είναι αυτός ο Aders Trentemøller? Η φωνή αυτής που τραγουδάει είναι σαν της Lou Rhodes από τους Lamb. Έψαξα και βρήκα πως τη λένε Ane Trolle (να την τσεκάρω αργότερα, σκέφτηκα). Ο Trentemøller από ό,τι είδα είναι ένας Δανός Dj που έχει πάρει αρκετά κομμάτια άλλων γνωστών σκανδιναβών (μα, τι γίνεται με αυτούς του Βόρειους? κάνουν καταπληκτικές δουλειές!) και έχει κάνει αξιόλογα remixes. Έβγαλε και ένα cd με τον τίτλο "The Last Resort" (από εκεί είναι το "moan", αλλά σε instrumental έκδοση) και ένα ακόμα διπλό "The Trentemøller Chronicles" με τα remixes.

Το τραγούδι "moan" στο vocal remix του, θα ήταν ένα κλασσικά ερωτικό μελό κομμάτι αν το videoclip δεν ήταν αφιερωμένο στη Laika, στο πρώτο εν ζωή πλάσμα στο διάστημα.

Το όνειρο του σκύλου? Ο σκύλος σε μηδενική βαρύτητα (εντός και εκτός εισαγωγικών) αιωρείται και θυμαται το αφεντικό του. Στην αρχή το videoclip μοιάζει να είναι κάπως αστείο, ύστερα το βλέπεις και αλλιώς. Πάντα μου άρεσαν αυτά που δεν έχουν μόνο μιά πλευρά. Ό,τι έχει μόνο μιά πλευρά δεν είναι αληθινό.

Ιστορική πληροφορία: Από τα 29 σκυλιά που έστειλε ο άνθρωπος στο διάστημα, μόνο τα 9 επέστρεψαν ζωντανά και φυσικά η Laika δεν ήταν μέσα σε αυτά...

Trentemøller Feat. Ane Trolle -Moan

Σκηνοθεσία Niels Gråbøl και Ulrik Crone

I’ve been thinking too much about you

See the sunset with no sleep at all

Constantly thinking about you

And I can’t get through this at all

I’ve been thinking too much about you

I’ve been staring at the floor

I’ve listened to all the tunes I love

but made me feel quite blue

I’ve been thinking too much about you
See the sunrise still no sleep at all

Constantly thinking about you

And my eyelids won’t close at all

--------------------------------------------------
Post my Post - Έκτακτον μουσικόν παράρτημα
--------------------------------------------------

Τελικά αυτή η Ane Trolle είναι περίεργο πλάσμα. Κάθε τραγούδι άλλο πράγμα. Το "Step up" μου πάει σε Furtado. Σε κάτι άλλο μοιάζει με Corinne Bailey Rae και ολίγη απο Winehouse. Στο "moan" είχε λίγο απο τη ζέστη και το γρέζι της Louise Rhodes.

Βρε μήπως το έχω εγώ το πρόβλημα?

χμμμ...

Ε, όχι! δεν το έχω εγώ το πρόβλημα, not this time...
Μόλις είδα με τι ασχολείται η Ane Trolle. Με τα πάντα. Κάνει μουσικό δίδυμο με την Josephine Philip (το σχήμα λέγεται JaConfetti) και τραγουδούν με ψευδώνυμα... και με μικρόφωνα, φαντάζομαι. Το είδος μουσικής είναι Visual / Comedy / Glam, βασικά είναι ένα κάπως χιουμουρτζίδικο περφορμανς θεατρικής υφής, χαριτωμένο. Να πας να τις δεις (στη Δανία) που ντύνονται και πολύχρωμα και είναι όμορφα κορίτσια, αλλά το cd δε θα το λιώσεις.
Αυτό το κορίτσι φαίνεται όλα να τα προλαβαίνει και έχει κι άλλο χρόνο. Έτσι τρέχει κι ένα προτζεκτάκι με τον Martin Siebenhaar (pato τον φωνάζουν οι φίλοι). Το μουσικό αυτό κονσόρτιουμ των δυο ατόμων λέγεται Trolle//Siebenhaar (μπορεί να προφέρεται Τργόλε//Ζίμπνγιάαρ, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος γιατί τα δανέζικα μου έχω να τα ξεσκονίσω καμιά 32 χρόνια τώρα).
Ό,τι ελεύθερη ώρα της περισσεύει την ρίχνει στο δανέζικο-δανέζικο προτζεκτ που λέγεται Balstyrko. Το στυλάκι είναι λέει Experimental / Concrete / Folk. Ένα τραγούδι βρήκα και άκουσα. Τραγουδάει αυτή και ένας βίκινγκ τύπος με μια κάπως τρομαχτική φωνή, από αυτές που θα έλεγες πως δίναν το ρυθμό στα κουπιά πάνω στα πλοία. Το πιό τρομακτικό είναι πως όση ώρα κάθομαι και γράφω, το ακούω λούπα και τελικά μου αρέσει. Να το κοιτάξω αυτό.
Λοιπόν, αυτά ήταν τα επίσημα. Να μη σας πω για τις ψιλοσυμμετοχές που κάνει.
Από που τη γνωρίσαμε? Από τον Trentemøller! Τέτοια έχει κάνει... ουουουού, πολλά!

Ε, μα είδες που δεν είχα εγώ το πρόβλημα?

Ένας βιασμός σε ενεστώτα διαρκείας

Καμιά φορά, τα τραγούδια μπορούν να μιλήσουν καλύτερα από όλους μας. Τις προάλλες άκουσα για ακόμα μια φορά ένα από τα τραγούδια της Tracey Chapman. Ο τίτλος του “The rape of the world”. Άρχισα λοιπόν, να το μεταφράζω στο μυαλό μου λέξη προς λέξη, στα ελληνικά σαν κείμενο και μου φάνηκε τόσο συγκλονιστικό αυτό που έλεγε. Τόσο σκληρό, τόσο αυτονόητο και τόσο προφανές που τελικά δεν το βλέπουμε.

Μητέρα όλων, τόπος της γέννησης μας… Πως μπορούμε να στέκουμε αμέτοχοι και να παρακολουθούμε το βιασμό του Κόσμου? Αυτή είναι η αρχή του Τέλους, το ειδεχθέστερο των εγκλημάτων, η πιο θανάσιμη αμαρτία, η μεγαλύτερη βιαιοπραγία όλων των εποχών. Είμαστε όλοι μάρτυρες του βιασμού του Κόσμου.
Την είδες απογυμνωμένη, άκουσες τις βόμβες να σκάνε κάτω από το χώμα. Ξέρεις πως ο ήλιος καίει όπως ποτέ άλλοτε. Κάποιοι υποστηρίζουν πως την ανέδειξαν σε βασίλισσα, με πόλεις από τσιμέντο και ατσάλι. Μα δεν υπάρχει δόξα, ούτε τιμή σε ό,τι απορρέει από ένα βιασμό. Το βιασμό του Κόσμου.
Την έχουν πετσοκόψει, την πέταξαν στα σκουπίδια, τη δηλητηρίασαν και τη χτύπησαν. Τη μητέρα όλων μας, το μέρος που γεννηθήκαμε… Πως μπορούμε να στέκουμε αμέτοχοι και να παρακολουθούμε το βιασμό του Κόσμου?
Αν κοιτάξεις, θα το δεις με τα μάτια σου. Αν σταθείς να ακούσεις, θα ακούσεις τους λυγμούς της. Αν νοιάζεσαι, θα σηκωθείς να καταθέσεις και να σταματήσεις το βιασμό του Κόσμου.

Όχι άλλο κάρβουνο!

Παρακαλούμε, σταματήστε να κυκλοφορείτε αυτές τις φωτογραφίες.
Ο κόσμος σιχαίνεται την πολιτική, μην τον κάνετε να σιχαθεί και το σεξ.

Άλλο πράγμα να μη ξαναψηφίσεις και άλλο να μη ξαναγ...
Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου
καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη µου

Οι Δέκα Εντολές στη σύγχρονη τους απόδοση

1

Εγώ ειμί ο Κύριος ο Θεός σου, η Τηλεόρασις, όστις εξήγαγόν σε εξ οίκου ευφυΐας, ουκ έσονταί σοι Θεοί έτεροι πλην εμού
(Eξ. κ' 2-3).


2

Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον σέξυ ανευ καλλίφωνου τάλαντου, ουδέ παντός ομοίωμα όσα εν τω εξωτερικώ άνω και όσα εν τη κολοπετεινίτσας κάτω και όσα εν τοις συναυλίας υπό της γης, ου προσκυνήσεις αυτοίς ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς, αλαλάζων το όνομα αυτοίς «Σαααααακη, Σάαααακη»
(Eξ. κ' 4-5).


3

Ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω, μόνο επί πληρωμή
(Eξ. κ' 7).


4

Μνήσθητι την ημέραν του Σαββάτου ψώνισον εις αυτήν, εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα δεκαοχτάωρα σου, τη δε εβδόμη Σάββατα Κυρίω τω πιστωτικώ όριώ σου
(Eξ. κ' 8-10).


5

Τηλεφώνα, γάϊδαρε, εις τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης
(Eξ. κ' 12).


6

Ου φονεύσεις, εκτός ώρας κατάλληλης τινά βολεύουσειν τω Δελτίω, ότι τούτο εστί αγενές
(Eξ. κ' 13).


7

Ου μοιχεύσεις. Τουτο λέγω αστειευόμενος. Ου δίνεις σημασία
(Eξ. κ' 14).


8

Ου κλέψεις. Ανάμενε τοι υπουργοποίηση σου
(Eξ. κ' 15).


9

Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή άνευ αντίτιμου επάξιου διότι θα ποιήσεις εαυτόν και ψεύτην και μαλάκαν.
(Eξ. κ' 16).


10

Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστί, ότι εσύ δύνασε να λάβεις μοντέλο νεότερο και κάλλιστο εις 48 ατόκους δόσεις δια της πιστωτικής σου κάρτας
(Eξ. κ' 17).

Άσκηση Τρίτη – Τηλεοπτική συνέντευξη με τον συγγραφέα ενός Best-Seller

On camera

-Σήμερα στην εκπομπή μας έχουμε τον πολυβραβευμένο συγγραφέα του best-seller «Η λίστα του σούπερ-μάρκετ». Καλησπέρα. Ευχαριστούμε που δεχθήκατε την πρόσκληση μας
-Καλησπέρα. Εγώ σας ευχαριστώ.
-Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Πότε ξεκινήσατε να γράφετε?
-Μικρός. Ήμουν πέντε-έξι χρονών νομίζω.
-Τόσο μικρός!
-Δεν ήταν και κάτι τρομερό. Από ό,τι θυμάμαι σε όλους φαινόταν πολύ φυσιολογικό.
-Η οικογένεια σας, σας στήριξε λοιπόν. Ήθελαν να γράφετε?
-Ναι, μπορείτε να το πείτε κι έτσι. Ήθελαν να γράφω και να διαβάζω.
-Πολύ σημαντικό αυτό.
-Ναι… φαντάζομαι πως ήταν.
-Παρότι γράφατε από τόσο μικρή ηλικία, τελικά το πρώτο σας βιβλίο εκδόθηκε πέρσι, αν δεν κάνω λάθος.
-Ναι, πέρσι.
-Δε σας σταμάτησε αυτό το γεγονός. Εννοώ πως δε σας αποκαρδίωσε που δεν είχατε εκδώσει μέχρι πέρσι?
-Όχι, ποτέ δε μου κακοφάνηκε.
-Πως αισθάνεστε που το βιβλίο σας έχει τόσο μεγάλη επιτυχία?
-Έκπληκτος
-(γέλια)
-(απορημένο χαμόγελο)
-Μάλιστα. Πείτε μου, γιατί γράφετε?
-Εεε…
-Αυτό είναι κάτι που το ρωτώ σε όλους τους συγγραφείς. Μια δύσκολη ερώτηση
-Γράφω για να μην ξεχνάω.
-Καταπληκτικό, καταπληκτικό… πολύ βαθιά φιλοσοφία αυτή
-Ναι, ε? Ξεχνάω εύκολα. Πρέπει να τα γράφω. Γι’ αυτό…
-και… μιλήστε μας, αν θέλετε, για το βιβλίο
-Βεβαίως. Πρόκειται για την συλλογή από τις λίστες του σουπερ-μάρκετ που είχα συμπληρώσει τα τελευταία χρόνια. Γάλα, τυρί, ζαμπόν, σαλάμι αέρος, κωλόχαρτα, μακαρόνια, σάλτσες…
-…!
-χαρτοπετσέτες, απορρυπαντικά πλυντηρίου, απορρυπαντικά για το χέρι, εκείνο το άλλο για το… να είδατε… πάλι ξεχνάω… για αυτό ακριβώς έπρεπε να τα σημειώνω. Αυτό, το.. για… κάτω
-κάτω?
-στο πάτωμα
-στο πάτωμα?
-που κάνεις… που βάζεις αυτό για να γυαλίζει
-παρκέ?
-Ναι! Αυτό! Είδατε? Καταλαβαίνετε? Σας είπα, γράφω γιατί ξεχνάω.
-…και αυτό… το… πως τελικά το εκδώσατε?
-Τυχαία. Είχα πάει στο σουπερ-μάρκετ (γέλια) και είχα μαζί μου όλες τις λίστες μου, καμιά 200ρια σελίδες. Ήμουν λοιπόν στα τυριά.
-…στα τυριά… (αποσβολωμένος)
-…ναι. (χαμόγελο)… εεε, τι έλεγα?
-Ήσασταν στα τυριά!!
-Ναι! Πράγματι, στα τυριά και από πίσω μου περίμενε και ένας κύριος να πάρει τυρί. Δε θυμάμαι τι τυρί.
-Δεν έχει και τόση σημασία μάλλον
-Ναι, δεν θυμάμαι καν αν το ξέχασα ή αν δεν το έμαθα ποτέ αυτό (πέφτει σε βαθιά σκέψη)
-Συνεχίστε σας παρακαλώ.
-Ο κύριος αυτός δούλευε σε μία εκδοτική. Με πλησίασε λοιπόν γιατί θεώρησε ότι κρατούσα χειρόγραφο βιβλίου. Εγώ του έδειξα τις σελίδες και αυτός τις κοίταξε για λίγη ώρα και μου έδωσε το τηλέφωνο του.
-Τις λίστες?
-Ε, μα για τι μιλάμε τόση ώρα? Η εκδοτική είχε σχέδια να προωθήσει τα βιβλία της στα ράφια των σούπερ-μάρκετ. Δεν υπήρχε λοιπόν ιδανικότερο βιβλίο για τον καταναλωτή από ένα βιβλίο γεμάτο με λίστες. Ο κόσμος δε θα χρειαστεί να γράψει λίστες, είναι ήδη γραμμένες. Δε θα χρειαστεί να θυμηθεί κάτι. Ακόμα και να έχει ξεχάσει τη λίστα του την ίδια, θα μπορεί να αγοράσει «τη λίστα του σουπερ-μάρκετ» από το ίδιο το σουπερ-μάρκετ!
-…
-το μόνο που χρειάζεστε είναι να θυμάστε που είναι το σούπερ-μάρκετ! Το γράφει και το εξώφυλλο!
-…(χαμόγελο απόγνωσης)
-…(ηλίθιο χαμόγελο)
-Γκουχ! Γκουχ! Σας ευχαριστούμε που ήρθατε στην εκπομπή μας!
Εμείς αγαπητοί τηλεθεατές θα κάνουμε ένα μικρό διάλλειμα για διαφημίσεις και επιστρέφουμε με τον συγγραφέα του ιστορικού μυθιστορήματος «Το μυστικό κάρο του Αρχιδούκα και η χορεύτρια που έκλεψε την πατάτα»

Off camera

Δημοσιογράφος: Που είναι ο αρχισυντάκτης αυτής της εκπομπήηηηηης??? (έξαλλος ψάχνει στα πλατό)

Αρχισυντάκτης: Δεν πάω πουθενά, του έχω πει χιλιάδες φορές, πρώτα να τα διαβάζει και μετά να τα παρουσιάζει. Το βλήμα!

Άσκηση Δεύτερη – Συνέντευξη με ένα πρότυπο

-Σκέφτεστε το Θάνατο?
-Όχι! Αυτός? (με ανήσυχο ύφος)
-Δηλαδή σας φοβίζει…
-Όχι, δε μπορώ να πω ακριβώς πως με φοβίζει…
-Αλήθεια?
-Ναι. Δε ξέρω γιατί, αλλά έχω την αίσθηση πως είναι το τελευταίο πράγμα που θα μου συμβεί...
-Τι σας φοβίζει στ’ αλήθεια?
-…η διάρκεια αυτής της συνέντευξης…
-Ω, είστε πολύ πνευματώδης, είναι γνωστό, αλλά το κοινό θέλει να μάθει...
-Τις φοβίες μου?
-Είστε διάσημος, είστε πρότυπο!
-Να, κάτι τέτοια είναι που με φοβίζουν.
-Α! μα είστε εξαίρετος, εξαίρετος (γελώντας τεχνητά)
-Αλήθεια?
-Μα βέβαια! Είναι προφανές.
-…και καραφλός είμαι, αλλά δε λέτε «Είστε καραφλός, είστε καραφλός», που είναι και προφανέστερο!
-Σταματήστε! Δεν αντέχω άλλο.
-Ομολογώ πως είναι αμοιβαίο…

Μυστική πόρτα

Υπάρχει ένα σημείο
μια πόρτα μυστική
που ξέρει να κρατά
το χρόνο μακριά μας

απλώνει σαν τον ψίθυρο τα μάγια
και ο,τι μας περιβάλλει σβήνει

Υπάρχει μια πόρτα μυστική
δεξιά, εκεί στην άκρη των χειλιών σου

κάθε φορά
που μέσα της περνάω
σχήμα αλλάζω
γίνομαι κάτι που ταιριάζει
μονάχα στη δική σου αγκαλιά

τα χέρια μου
στο δέρμα σου ανήκουν
αγγίζουν, λύνουν τα σχοινιά
και το ταξίδι ξεκινά

Μια θάλασσα από μέσα μας
στο πάτωμα ξεχύνεται
το σώμα διάφανο κύμα γίνεται
ακούω την ανάσα, την καρδιά σου
κλείνω τα μάτια
και βουλιάζω

όταν τα μάτια ανοίγω
και εσένα κοιτάω
θέλω να ρίξω τα πανιά
πίσω να μη γυρίσουμε

να μείνουμε εκεί

εγώ έτσι να σε κρατάω
κι εσύ να μου χαμογελάς

What the doctor said

Μόλις επέστρεψα από τον δόκτωρ Δρακατώρ. Έπαθα, λέει, ένα ελαφρύ διάστρεμμα αισιοδοξίας. Μου είπε να σταματήσω να την πατάω για λίγο καιρό. Έτσι σιγά-σιγά θα επανέλθει και θα σταματήσει και η ενόχληση.

Όμως… ποιος τους ακούει τους γιατρούς?

Gloriously crush in colors

(φωτο: αλεπουδα)

Το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης τυχαίας συνάντησης

Θα ξαναβρεθούμε τυχαία, σε ένα σαλόνι κάποιου που μας κάλεσε χωρίς να ξέρει, πόσο επίπονα ευχάριστο είναι που βρισκόμαστε ξανά. Δε θα ακούω τις φωνές, μονάχα το αίμα που κυλάει στο λαιμό σου. Θα ζω το χρόνο, όπως το ψάρι τα δευτερόλεπτα πριν το πετάξουν πάλι στο νερό. Αιώνες. Θα ξέρω πως με κοιτάς ακόμα κι όταν δε με κοιτάς. Θα πρέπει να προβάρουμε τον ρόλο. Που είχε μείνει η παράσταση, σε ποια σκηνή, σε ποιο στόμα πάγωσαν οι λέξεις; Υπάρχουν λόγια; Δε θυμάμαι. Έχω ξεχάσει και να μιλάω μαζί σου. Μόνο στο μυαλό φτιάχνω τις καλύτερες συζητήσεις. Κρίμα που πήγαν τόσες σκέψεις χαμένες. Και τόσος χρόνος, τόσος χρόνος. Ίσως μαζέψω δυνάμεις για να τραβήξω τις βαριές αλυσίδες, απ’ το βυθό μου μια-δυό λέξεις.
Ποτέ δε θα είναι η κατάλληλη στιγμή για μας. Ούτε και τότε, αυτό είναι το σίγουρο

Πότε θα μάθεις?

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας...

Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.




Muere lentamente


Muere lentamente
quien se transforma en esclavo del hábito,
repitiendo todos los días los mismos trayectos,
quien no cambia de marca,
no arriesga vestir un color nuevo y no le habla a quien no conoce.


Muere lentamente quien hace de la televisión su gurú.

Muere lentamente quien evita una pasión,
quien prefiere el negro sobre blanco y los puntos sobre las "íes"
a un remolino de emociones,
justamente las que rescatan el brillo de los ojos,
sonrisas de los bostezos,
corazones a los tropiezos y sentimientos.

Muere lentamente quien no voltea la mesa cuando está infeliz en el trabajo,
quien no arriesga lo cierto por lo incierto para ir detrás de un sueño,
quien no se permite por lo menos una vez en la vida, huir de los consejos sensatos.

Muere lentamente quien no viaja,
quien no lee,
quien no oye música,
quien no encuentra gracia en sí mismo.

Muere lentamente quien destruye su amor propio,
quien no se deja ayudar.

Muere lentamente,
quien pasa los días quejándose de su mala suerte
o de la lluvia incesante.

Muere lentamente,
quien abandona un proyecto antes de iniciarlo,
no preguntando de un asunto que desconoce
o no respondiendo cuando le indagan sobre algo que sabe.

Evitemos la muerte en suaves cuotas,
recordando siempre que estar vivo exige un esfuerzo mucho mayor
que el simple hecho de respirar.

Solamente la ardiente paciencia
hará que conquistemos una espléndida felicidad.

Κόκκινες κλωστές

Θα έπρεπε να τον κηρύξουν παράνομο!

φωτος: αλεπούδα*1

Είναι κάποιες φορές που κατά τύχη πέφτεις πάνω σε κάτι τόσο καλό και θέλεις να βγεις στα γρασίδια σαν την Τζούλια Άντριους στη «Μελωδία της Ευτυχίας» και να στριφογυρίζεις, να στριφογυρίζεις με τα χέρια ανοιχτά. Οκ, ίσως να συμβαίνει μόνο σε μένα, εσείς μπορεί και να είστε πιο σοβαροί άνθρωποι. Εκεί λοιπόν που στριφογυρίζεις και θέλεις να μοιραστείς το μυστικό σου με όλους, ξαφνικά σε πιάνει αυτό το “my precious” σύνδρομο. Άμα το πω σε όλους, θα έρθουν όλοι! Και μετά θα στριμωχτώ και δε θα μπορώ ούτε να χορέψω (κι όμως!) αλλά ούτε να κουνηθώ. Όχι, δε θα το πω σε κανέναν… Μετά το ξανασκέφτηκα. Ας μη γελιόμαστε, την Αλεπούδα δεν την διαβάζει πολύς λαός, μόνο φίλοι και κάποιοι εξωγήινοι (εντάξει είναι και κάτι συγγενείς που τους εκβιάζω με οικογενειακά μυστικά.)
Ε, λοιπόν! Θα σας το πω. Ο Κωστής Maraveyas είναι τόσο καλός και τόσο εθιστικός που θα έπρεπε να είναι παράνομος. Αν σου αρέσει ο Manu Chao, οι Mano Negra, οι Negresses Vertes, οι Beirut, ο χαβαλές, το χιούμορ, η ζωή και το να περνάς καλά, την άλλη Πέμπτη θα είσαι εκεί, όπως κι εγώ.
Άμα είσαι τύπος «Δεν ξέρω, βαριέμαι» και κάθεσαι και βλέπεις τηλεόραση το βράδυ, να μην έρθεις, το μέρος είναι μικρό και θα μας πιάσεις τζάμπα χώρο.
Δε θα σας αποκαλύψω άλλα, γιατί κι εγώ δεν ήξερα πολλά και μου άρεσε που τα έμαθα από μόνη μου.

Υ.γ1: Παράκληση, οι άνω του 1.80 να κάθονται στο πάτωμα ή απλά να πάνε να αγοράσουν το cd

Πληροφορίες:
Maraveyas ilegal, είναι ο τίτλος του cd. Να το πάρετε.
Επίσημο site & myspace site
O Maraveyas και η καταπληκτική παρέα μουσικών που έχει, θα βρίσκονται στον Αλχημιστή, και την άλλη Πέμπτη 29 Νοεμβρίου. Τελευταία παράσταση. Ρεμάλια, το νου σας! Το νου σας ρεμάλια. Προτελευταία παράσταση. Το νου σας ρεμάλια κτλ. κτλ. Μόλις μου το σφυρίξανε. Θα παίξει και στις 6 Δεκεμβρίου, του Αη Νικόλα ανήμερα. Τι θα γίνει με αυτή την ιστορία? Οι εξελίξεις τρέχουν! Δε μπορώ κάθε βράδυ να ξενυχτάω και να κάνω update το blog μου κάθε λίγο και λιγάκι. Λοιπόν! Ο Maraveyas θα παίζει μέχρι τις 27 Δεκεμβρίου!
Αλχημιστής Ψυρρή, Χριστοκοπίδου 3 & Καραϊσκάκη
Είσοδος 15 ευρώ, με ποτό.
'Ωρα έναρξης με ντουντούκα, εκει γύρω στις έντεκα & δεκαπέντε πρώτα λεπτά

Υ.γ2: Πσσστ! Άμα έχετε κανένα φίλο που να έχει έτσι καμιά ψιλοκατάθλιψη, ερωτική απογοήτευση, ποδάγρα, κάτι που να τον ενοχλεί… πάρτε τον παραμάσχαλα και πετάξτε τον κάτω στο υπόγειο που θα παίζει ο Κωστής. Καθώς θα κατρακυλάει από τη σκάλα προς την ψυχοθεραπευτική μουσική, φωνάξτε του το όνομα της παράστασης:

Κάτω από τον πάτο!!!
(εκεί που είμαστε πολλοί και καλοί!)

;)

*1: Αυτή τη φορά οι φωτογραφίες, απέτυχαν να πιάσουν την καθαρή εικόνα της βραδιάς, αλλά αιχμαλώτισαν την αίσθηση αστιγματισμού που κρύβει το αριστερό μου μάτι. Να! έτσι βλέπω τον κόσμο! :)

Ένας χρόνος στο myspace. Τι βρήκα, τι έχασα

Πριν από λίγες μέρες έκλεισα ένα χρόνο στο myspace. Αυτό το site είναι όπως η ζωή. Σου δίνει όλο το υλικό και τις ευκαιρίες για να τις εκμεταλλευτείς κατάλληλα. Αν είσαι τύπος που σε ενδιαφέρει να παίρνεις μόνο, τότε κάτι θα βρεις να πάρεις. Αν ψάχνεις την ψευτοφήμη θα βρεις τους ψευτοφανς. Αν ψάχνεις γκόμενα θα την βρεις, μπορεί μάλιστα να έχει και πιο πολύ τεστοστερόνη από εσένα. Αν θες να βρεις καινούργια μουσική, θα τη βρεις. Αν θες γλείψιμο, θα βρεις γλείπτες πρόθυμους να το κάνουν. Αν θες να φας το χρόνο σου, θα τον φας. Αν είσαι ανυποψίαστος από τη ζωή και τους ανθρώπους γενικότερα, θα απογοητευτείς και από το myspace ειδικότερα.
…και οι φίλοι? Όλοι αυτοί οι friends? Υπάρχει αληθινή φιλία εκεί μέσα? Στέλνουν μερικοί κλαψιάρικα chain bulletins που λένε: “δεν υπάρχουν αληθινοί φίλοι εδώ μέσα, τώρα θα δω αν με διαβάζουν οι φίλοι μου, αν είσαι φίλος μου θα κάνεις repost ή reply αυτό το bulletin”. Μα ποιος ψάχνει αληθινούς φίλους γκρινιάζοντας μέσα από ψεύτικα bulletins?
Δε γίνεται να ψάχνεις για αληθινούς φίλους. Αυτό είναι κάτι που σου συμβαίνει έτσι απλά χωρίς να το καταλάβεις.
Αν έχεις το νου σου για αληθινούς ανθρώπους, μπορεί να σου προκύψουν και αληθινές φιλίες. Αλλά αυτό μάλλον ισχύει γενικά.
Μέσα σε αυτό το χρόνο λοιπόν, υπήρξα εξαιρετικά τυχερή.
Απέκτησα δυο κεραυνοβόλες φιλίες.
Την superstar φίλη μου που τα έχει όλα. Ταλέντο, ομορφάδα, χιούμορ, μυαλό, πολύ μεγάλη καρδιά και κυρίως την προσωπικότητα για να τα στηρίξει όλα αυτά. Αν υπήρχε άνθρωπος, από αυτούς που ξέρω που θα είχε το δικαίωμα να ανέβει στο καλάμι, θα ήταν αυτή. Κι όμως είναι χύμα στο κύμα, το παιδί-μάλαμα με το λουλούδι στα μαλλιά! Luv U G.
Τον αξιότιμο κύριο τσόγλανο. Την μητέρα-τερέζα με τα τατουάζ. Το άνθρωπα με το χιούμορ-αρκούδα και την ευαίσθητη καρδιά (να γι’αυτό δε γράφω τα ονόματα, εκθέτω ανεπανόρθωτα). Τι να πρωτοπώ για σένα… θα σου τραγουδήσω Αττίκ από κοντά!
Προέκυψε κόσμος πολύς κι είναι περίεργο γιατί με πολλούς από αυτούς είναι σα να γνωρίζομαι χρόνια. Ο άνθρωπος με το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο. Πήγαμε στα 1300 μέτρα. Ακούσαμε και τα ελάφια να μουγκανάνε. Με έκανε φανατική αναγνώστρια και υπερήφανη φτιάχνοντας ένα blog που «φυσάει».
Το μικρό κατσίκι που αντέχει τα ακραία καιρικά φαινόμενα της προσωπικότητας μου, ευχαριστώ. Τη μικρή κακακακαακακκκ που έχει μια αυθεντική μούρλα και έργα που πραγματικά ζηλεύω. Τη διαβολογυναίκα με τα ζωντανά μαλλιά, για τις de profundis, veritable συζητήσεις μας. Τον Γιώργο του απανθίσματος για τη μουσική και την κουβεντούλα. Την πληχτραδόρα με τις καλόγριες. Τον ασπρόμαυρο άγγελο με το εξαιρετικό του γούστο στη μουσική και τα θετικά vibes. Την κοσμοπολίτισσα μονάκριβη τρελοκαπελού. Τον Τασούλη που πάντα θα σεβόμαστε όλοι εδώ. Τον Panic για τη βροχή του και τις λατρεμένες άχρηστες μας πληροφορίες. Το γαϊδούρι (πότε θα τα ξαναπούμε?) Τον Νικ τον φωτογράφο για την παρέα και τα καλά του λόγια. Την μετεμψύχωση του Oscar Wilde με τα knickers. Το χαρταετό για τη μουσική του και τα compilations. Τον ανθρωπάνθρωπο για τα γλυκά και σουρεαλιστικά του οπτικά όνειρα. Τον visual τύπο γιατί με έψηνε σιγά-σιγά στο καπνιστήριο για να φτιάξω blog. Την Vik, το μούτρο στο Παρίσι. Τη Λυδία με τους ήλιους και τα φεγγάρια της. Τη Φιόνα που το σκασε από την Αθήνα. Το νεραντζάκι. Τον Matt (που χάθηκε αυτό το παιδί?) Την Ανα, την ισπανίδα που θέλει να μιλάει ελληνικά (και εγώ ισπανικά, πως θα το κάνουμε αυτό?). Τον Σπύρο, τον ανερχόμενο ονειροπόλο. Την Ματαλού. Την Νεφ. Την Eclecticity, με το πιό περίεργο κοκτέηλ καταγωγής. Την Αρετού. Την τρελομπιάνκα. Τον λοουτρόνικ. Την Σινίμπ. Τον Σκράτ για την υποστήριξη και την κουβέντα… και βέβαια τον ζαχαροπλάστη που με "έβαλε" στο Myspace πριν ένα χρόνο... και πριν κανα δυό χρόνια σα να μου άλλαξε τον τρόπο που ακούω τη μουσική και βλέπω τη ζωή.

Δεν τα πήγα κι άσχημα για μια χρονιά, ε?


Ευχαριστώ όσους ήρθαν και όσους φύγαν αλλά κυρίως αυτούς που είναι αρκετά τρελοί και αποφασισμένοι να μείνουν στη ζωή μου.
:)

Άσκηση Πρώτη - Ο Ψυχαναλυτής

-Καθίστε
-Ευχαριστώ
-Την τελευταία φορά, απ' ότι βλέπω, είχαμε μείνει στο σημείο όπου πήρατε τα βουνά
-Μάλιστα
-Και γιατί δεν τα επιστρέψατε πίσω?
-Δε θυμόμουν από που ακριβώς τα είχα πάρει
-Ήρθατε εδώ λοιπόν γιατί έχετε πρόβλημα μνήμης?
-Ήρθα εδώ γιατί ο κόσμος είναι παράλογος
-Λυπάμαι, δε μπορώ να το αλλάξω αυτό
-Τότε μήπως γίνεται να αλλάξετε εμένα?
-Φυσικά!
-Αλήθεια, μπορείτε?
-Όχι, δεν μπορώ… αυτό ήταν ένα επαγγελματικό ψέμα. Κάτι έχω πάθει σήμερα, από το πρωί, δεν αισθάνομαι καλά, με κατακλύζουν κύματα ειλικρίνειας.
-Ξαπλώστε
-Όχι, δεν είναι σωστό, είμαι ο γιατρός σας
-Μα τι λέτε τώρα…
-Καλά, κάντε πιο πέρα τότε
-Ναι, βεβαίως
-…
-…
-…ε…
-γιατρέ, θέλετε κάτι?
-…εεμμμ…
-μιλήστε ελεύθερα
-ξέρω πως δεν συνηθίζεται…αλλά μήπως μπορείτε να με κρατήσετε αγκαλιά?
-... ε… εντάξει…
-…ευχαριστώ
-…
-…
-Να σας ρωτήσω κάτι… αυτή την ώρα θα μου τη χρεώσετε?
-Φοβάμαι, πως ναι…
-…

Food for our souls

φωτο: αλεπούδα / selfportrait


Οδυσσέας Ελύτης

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
'Αλλα ειν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ν' αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.


Επίγραμμα

Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν απ' τον Έρωτα, έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.


ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Έφερνα γύρους μες στον ουρανό και φώναζα
Με κίνδυνο ν' αγγίξω μιαν ευτυχία
Σήκωσα πέτρα και σημάδεψα μακριά
Μιλημένη από τον ήλιο η Μοίρα
Έκανε πως δεν έβλεπε
Και το πουλί του κοριτσιού πήρ' ένα ψίχουλο θαλάσσης
και αναλήφτη.



Pablo Neruda

ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαίτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.
Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.
Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ'άλλον τρόπο,
παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.



Είναι σαν μια παλίρροια...

Είναι σα μια παλίρροια, όταν καρφώνει σε μένα
τα πένθιμα μάτια της,
όταν νιώθω το σώμα της από άσπρο κινούμενο άργιλο
να ξαπλώνεται και να πάλλεται δίπλα μου,
είναι σαν μια παλίρροια, όταν εκείνη είναι στο πλευρό μου

Νερό, που προχωράει πάνω στις ακρογιαλιές,
σαν ένα τολμηρό χέρι κάτω από ένα ρούχο,
νερό που φυλακίζεται μέσα στις θαλασσοσπηλιές,
νερό που ανατινάζεται πάνω στους βράχους,
νερό της ολέθριας νύχτας,
νερό αμείλικτο,
σαν την καρδιά της θάλασσας

Όταν εκείνη είναι στο πλευρό μου,
είναι σα μια παλίρροια,
κομματιάζοντας τον εαυτό της μες στα μάτια της
και φιλώντας το στόμα της, τα στήθια της, τα χέρια της

Αυτή, λαξεμένη μες στην καρδιά της νύχτας,
απ' την ανησυχία των παραισθησιογόνων ματιών μου,
αυτή, χαραγμένη στα ξύλα του δάσους
απ' τα μαχαίρια των χεριών μου,
αυτή, η χαρά της δίπλα στη δικιά μου,
αυτή, τα πένθιμα μάτια της,
αυτή, η καρδιά της ματωμένη πεταλούδα
που με τις δυο κεραίες του ενστίκτου μ' άγγιξε!

Είναι σα μια παλίρροια που με σέρνει και με αναδιπλώνει,
είναι σαν μια παλίρροια, όταν αυτή είναι στο πλευρό μου!