Άσκηση Δεύτερη – Συνέντευξη με ένα πρότυπο

-Σκέφτεστε το Θάνατο?
-Όχι! Αυτός? (με ανήσυχο ύφος)
-Δηλαδή σας φοβίζει…
-Όχι, δε μπορώ να πω ακριβώς πως με φοβίζει…
-Αλήθεια?
-Ναι. Δε ξέρω γιατί, αλλά έχω την αίσθηση πως είναι το τελευταίο πράγμα που θα μου συμβεί...
-Τι σας φοβίζει στ’ αλήθεια?
-…η διάρκεια αυτής της συνέντευξης…
-Ω, είστε πολύ πνευματώδης, είναι γνωστό, αλλά το κοινό θέλει να μάθει...
-Τις φοβίες μου?
-Είστε διάσημος, είστε πρότυπο!
-Να, κάτι τέτοια είναι που με φοβίζουν.
-Α! μα είστε εξαίρετος, εξαίρετος (γελώντας τεχνητά)
-Αλήθεια?
-Μα βέβαια! Είναι προφανές.
-…και καραφλός είμαι, αλλά δε λέτε «Είστε καραφλός, είστε καραφλός», που είναι και προφανέστερο!
-Σταματήστε! Δεν αντέχω άλλο.
-Ομολογώ πως είναι αμοιβαίο…

Μυστική πόρτα

Υπάρχει ένα σημείο
μια πόρτα μυστική
που ξέρει να κρατά
το χρόνο μακριά μας

απλώνει σαν τον ψίθυρο τα μάγια
και ο,τι μας περιβάλλει σβήνει

Υπάρχει μια πόρτα μυστική
δεξιά, εκεί στην άκρη των χειλιών σου

κάθε φορά
που μέσα της περνάω
σχήμα αλλάζω
γίνομαι κάτι που ταιριάζει
μονάχα στη δική σου αγκαλιά

τα χέρια μου
στο δέρμα σου ανήκουν
αγγίζουν, λύνουν τα σχοινιά
και το ταξίδι ξεκινά

Μια θάλασσα από μέσα μας
στο πάτωμα ξεχύνεται
το σώμα διάφανο κύμα γίνεται
ακούω την ανάσα, την καρδιά σου
κλείνω τα μάτια
και βουλιάζω

όταν τα μάτια ανοίγω
και εσένα κοιτάω
θέλω να ρίξω τα πανιά
πίσω να μη γυρίσουμε

να μείνουμε εκεί

εγώ έτσι να σε κρατάω
κι εσύ να μου χαμογελάς

What the doctor said

Μόλις επέστρεψα από τον δόκτωρ Δρακατώρ. Έπαθα, λέει, ένα ελαφρύ διάστρεμμα αισιοδοξίας. Μου είπε να σταματήσω να την πατάω για λίγο καιρό. Έτσι σιγά-σιγά θα επανέλθει και θα σταματήσει και η ενόχληση.

Όμως… ποιος τους ακούει τους γιατρούς?

Gloriously crush in colors

(φωτο: αλεπουδα)

Το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης τυχαίας συνάντησης

Θα ξαναβρεθούμε τυχαία, σε ένα σαλόνι κάποιου που μας κάλεσε χωρίς να ξέρει, πόσο επίπονα ευχάριστο είναι που βρισκόμαστε ξανά. Δε θα ακούω τις φωνές, μονάχα το αίμα που κυλάει στο λαιμό σου. Θα ζω το χρόνο, όπως το ψάρι τα δευτερόλεπτα πριν το πετάξουν πάλι στο νερό. Αιώνες. Θα ξέρω πως με κοιτάς ακόμα κι όταν δε με κοιτάς. Θα πρέπει να προβάρουμε τον ρόλο. Που είχε μείνει η παράσταση, σε ποια σκηνή, σε ποιο στόμα πάγωσαν οι λέξεις; Υπάρχουν λόγια; Δε θυμάμαι. Έχω ξεχάσει και να μιλάω μαζί σου. Μόνο στο μυαλό φτιάχνω τις καλύτερες συζητήσεις. Κρίμα που πήγαν τόσες σκέψεις χαμένες. Και τόσος χρόνος, τόσος χρόνος. Ίσως μαζέψω δυνάμεις για να τραβήξω τις βαριές αλυσίδες, απ’ το βυθό μου μια-δυό λέξεις.
Ποτέ δε θα είναι η κατάλληλη στιγμή για μας. Ούτε και τότε, αυτό είναι το σίγουρο

Πότε θα μάθεις?

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας...

Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.




Muere lentamente


Muere lentamente
quien se transforma en esclavo del hábito,
repitiendo todos los días los mismos trayectos,
quien no cambia de marca,
no arriesga vestir un color nuevo y no le habla a quien no conoce.


Muere lentamente quien hace de la televisión su gurú.

Muere lentamente quien evita una pasión,
quien prefiere el negro sobre blanco y los puntos sobre las "íes"
a un remolino de emociones,
justamente las que rescatan el brillo de los ojos,
sonrisas de los bostezos,
corazones a los tropiezos y sentimientos.

Muere lentamente quien no voltea la mesa cuando está infeliz en el trabajo,
quien no arriesga lo cierto por lo incierto para ir detrás de un sueño,
quien no se permite por lo menos una vez en la vida, huir de los consejos sensatos.

Muere lentamente quien no viaja,
quien no lee,
quien no oye música,
quien no encuentra gracia en sí mismo.

Muere lentamente quien destruye su amor propio,
quien no se deja ayudar.

Muere lentamente,
quien pasa los días quejándose de su mala suerte
o de la lluvia incesante.

Muere lentamente,
quien abandona un proyecto antes de iniciarlo,
no preguntando de un asunto que desconoce
o no respondiendo cuando le indagan sobre algo que sabe.

Evitemos la muerte en suaves cuotas,
recordando siempre que estar vivo exige un esfuerzo mucho mayor
que el simple hecho de respirar.

Solamente la ardiente paciencia
hará que conquistemos una espléndida felicidad.

Κόκκινες κλωστές

Θα έπρεπε να τον κηρύξουν παράνομο!

φωτος: αλεπούδα*1

Είναι κάποιες φορές που κατά τύχη πέφτεις πάνω σε κάτι τόσο καλό και θέλεις να βγεις στα γρασίδια σαν την Τζούλια Άντριους στη «Μελωδία της Ευτυχίας» και να στριφογυρίζεις, να στριφογυρίζεις με τα χέρια ανοιχτά. Οκ, ίσως να συμβαίνει μόνο σε μένα, εσείς μπορεί και να είστε πιο σοβαροί άνθρωποι. Εκεί λοιπόν που στριφογυρίζεις και θέλεις να μοιραστείς το μυστικό σου με όλους, ξαφνικά σε πιάνει αυτό το “my precious” σύνδρομο. Άμα το πω σε όλους, θα έρθουν όλοι! Και μετά θα στριμωχτώ και δε θα μπορώ ούτε να χορέψω (κι όμως!) αλλά ούτε να κουνηθώ. Όχι, δε θα το πω σε κανέναν… Μετά το ξανασκέφτηκα. Ας μη γελιόμαστε, την Αλεπούδα δεν την διαβάζει πολύς λαός, μόνο φίλοι και κάποιοι εξωγήινοι (εντάξει είναι και κάτι συγγενείς που τους εκβιάζω με οικογενειακά μυστικά.)
Ε, λοιπόν! Θα σας το πω. Ο Κωστής Maraveyas είναι τόσο καλός και τόσο εθιστικός που θα έπρεπε να είναι παράνομος. Αν σου αρέσει ο Manu Chao, οι Mano Negra, οι Negresses Vertes, οι Beirut, ο χαβαλές, το χιούμορ, η ζωή και το να περνάς καλά, την άλλη Πέμπτη θα είσαι εκεί, όπως κι εγώ.
Άμα είσαι τύπος «Δεν ξέρω, βαριέμαι» και κάθεσαι και βλέπεις τηλεόραση το βράδυ, να μην έρθεις, το μέρος είναι μικρό και θα μας πιάσεις τζάμπα χώρο.
Δε θα σας αποκαλύψω άλλα, γιατί κι εγώ δεν ήξερα πολλά και μου άρεσε που τα έμαθα από μόνη μου.

Υ.γ1: Παράκληση, οι άνω του 1.80 να κάθονται στο πάτωμα ή απλά να πάνε να αγοράσουν το cd

Πληροφορίες:
Maraveyas ilegal, είναι ο τίτλος του cd. Να το πάρετε.
Επίσημο site & myspace site
O Maraveyas και η καταπληκτική παρέα μουσικών που έχει, θα βρίσκονται στον Αλχημιστή, και την άλλη Πέμπτη 29 Νοεμβρίου. Τελευταία παράσταση. Ρεμάλια, το νου σας! Το νου σας ρεμάλια. Προτελευταία παράσταση. Το νου σας ρεμάλια κτλ. κτλ. Μόλις μου το σφυρίξανε. Θα παίξει και στις 6 Δεκεμβρίου, του Αη Νικόλα ανήμερα. Τι θα γίνει με αυτή την ιστορία? Οι εξελίξεις τρέχουν! Δε μπορώ κάθε βράδυ να ξενυχτάω και να κάνω update το blog μου κάθε λίγο και λιγάκι. Λοιπόν! Ο Maraveyas θα παίζει μέχρι τις 27 Δεκεμβρίου!
Αλχημιστής Ψυρρή, Χριστοκοπίδου 3 & Καραϊσκάκη
Είσοδος 15 ευρώ, με ποτό.
'Ωρα έναρξης με ντουντούκα, εκει γύρω στις έντεκα & δεκαπέντε πρώτα λεπτά

Υ.γ2: Πσσστ! Άμα έχετε κανένα φίλο που να έχει έτσι καμιά ψιλοκατάθλιψη, ερωτική απογοήτευση, ποδάγρα, κάτι που να τον ενοχλεί… πάρτε τον παραμάσχαλα και πετάξτε τον κάτω στο υπόγειο που θα παίζει ο Κωστής. Καθώς θα κατρακυλάει από τη σκάλα προς την ψυχοθεραπευτική μουσική, φωνάξτε του το όνομα της παράστασης:

Κάτω από τον πάτο!!!
(εκεί που είμαστε πολλοί και καλοί!)

;)

*1: Αυτή τη φορά οι φωτογραφίες, απέτυχαν να πιάσουν την καθαρή εικόνα της βραδιάς, αλλά αιχμαλώτισαν την αίσθηση αστιγματισμού που κρύβει το αριστερό μου μάτι. Να! έτσι βλέπω τον κόσμο! :)

Ένας χρόνος στο myspace. Τι βρήκα, τι έχασα

Πριν από λίγες μέρες έκλεισα ένα χρόνο στο myspace. Αυτό το site είναι όπως η ζωή. Σου δίνει όλο το υλικό και τις ευκαιρίες για να τις εκμεταλλευτείς κατάλληλα. Αν είσαι τύπος που σε ενδιαφέρει να παίρνεις μόνο, τότε κάτι θα βρεις να πάρεις. Αν ψάχνεις την ψευτοφήμη θα βρεις τους ψευτοφανς. Αν ψάχνεις γκόμενα θα την βρεις, μπορεί μάλιστα να έχει και πιο πολύ τεστοστερόνη από εσένα. Αν θες να βρεις καινούργια μουσική, θα τη βρεις. Αν θες γλείψιμο, θα βρεις γλείπτες πρόθυμους να το κάνουν. Αν θες να φας το χρόνο σου, θα τον φας. Αν είσαι ανυποψίαστος από τη ζωή και τους ανθρώπους γενικότερα, θα απογοητευτείς και από το myspace ειδικότερα.
…και οι φίλοι? Όλοι αυτοί οι friends? Υπάρχει αληθινή φιλία εκεί μέσα? Στέλνουν μερικοί κλαψιάρικα chain bulletins που λένε: “δεν υπάρχουν αληθινοί φίλοι εδώ μέσα, τώρα θα δω αν με διαβάζουν οι φίλοι μου, αν είσαι φίλος μου θα κάνεις repost ή reply αυτό το bulletin”. Μα ποιος ψάχνει αληθινούς φίλους γκρινιάζοντας μέσα από ψεύτικα bulletins?
Δε γίνεται να ψάχνεις για αληθινούς φίλους. Αυτό είναι κάτι που σου συμβαίνει έτσι απλά χωρίς να το καταλάβεις.
Αν έχεις το νου σου για αληθινούς ανθρώπους, μπορεί να σου προκύψουν και αληθινές φιλίες. Αλλά αυτό μάλλον ισχύει γενικά.
Μέσα σε αυτό το χρόνο λοιπόν, υπήρξα εξαιρετικά τυχερή.
Απέκτησα δυο κεραυνοβόλες φιλίες.
Την superstar φίλη μου που τα έχει όλα. Ταλέντο, ομορφάδα, χιούμορ, μυαλό, πολύ μεγάλη καρδιά και κυρίως την προσωπικότητα για να τα στηρίξει όλα αυτά. Αν υπήρχε άνθρωπος, από αυτούς που ξέρω που θα είχε το δικαίωμα να ανέβει στο καλάμι, θα ήταν αυτή. Κι όμως είναι χύμα στο κύμα, το παιδί-μάλαμα με το λουλούδι στα μαλλιά! Luv U G.
Τον αξιότιμο κύριο τσόγλανο. Την μητέρα-τερέζα με τα τατουάζ. Το άνθρωπα με το χιούμορ-αρκούδα και την ευαίσθητη καρδιά (να γι’αυτό δε γράφω τα ονόματα, εκθέτω ανεπανόρθωτα). Τι να πρωτοπώ για σένα… θα σου τραγουδήσω Αττίκ από κοντά!
Προέκυψε κόσμος πολύς κι είναι περίεργο γιατί με πολλούς από αυτούς είναι σα να γνωρίζομαι χρόνια. Ο άνθρωπος με το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο. Πήγαμε στα 1300 μέτρα. Ακούσαμε και τα ελάφια να μουγκανάνε. Με έκανε φανατική αναγνώστρια και υπερήφανη φτιάχνοντας ένα blog που «φυσάει».
Το μικρό κατσίκι που αντέχει τα ακραία καιρικά φαινόμενα της προσωπικότητας μου, ευχαριστώ. Τη μικρή κακακακαακακκκ που έχει μια αυθεντική μούρλα και έργα που πραγματικά ζηλεύω. Τη διαβολογυναίκα με τα ζωντανά μαλλιά, για τις de profundis, veritable συζητήσεις μας. Τον Γιώργο του απανθίσματος για τη μουσική και την κουβεντούλα. Την πληχτραδόρα με τις καλόγριες. Τον ασπρόμαυρο άγγελο με το εξαιρετικό του γούστο στη μουσική και τα θετικά vibes. Την κοσμοπολίτισσα μονάκριβη τρελοκαπελού. Τον Τασούλη που πάντα θα σεβόμαστε όλοι εδώ. Τον Panic για τη βροχή του και τις λατρεμένες άχρηστες μας πληροφορίες. Το γαϊδούρι (πότε θα τα ξαναπούμε?) Τον Νικ τον φωτογράφο για την παρέα και τα καλά του λόγια. Την μετεμψύχωση του Oscar Wilde με τα knickers. Το χαρταετό για τη μουσική του και τα compilations. Τον ανθρωπάνθρωπο για τα γλυκά και σουρεαλιστικά του οπτικά όνειρα. Τον visual τύπο γιατί με έψηνε σιγά-σιγά στο καπνιστήριο για να φτιάξω blog. Την Vik, το μούτρο στο Παρίσι. Τη Λυδία με τους ήλιους και τα φεγγάρια της. Τη Φιόνα που το σκασε από την Αθήνα. Το νεραντζάκι. Τον Matt (που χάθηκε αυτό το παιδί?) Την Ανα, την ισπανίδα που θέλει να μιλάει ελληνικά (και εγώ ισπανικά, πως θα το κάνουμε αυτό?). Τον Σπύρο, τον ανερχόμενο ονειροπόλο. Την Ματαλού. Την Νεφ. Την Eclecticity, με το πιό περίεργο κοκτέηλ καταγωγής. Την Αρετού. Την τρελομπιάνκα. Τον λοουτρόνικ. Την Σινίμπ. Τον Σκράτ για την υποστήριξη και την κουβέντα… και βέβαια τον ζαχαροπλάστη που με "έβαλε" στο Myspace πριν ένα χρόνο... και πριν κανα δυό χρόνια σα να μου άλλαξε τον τρόπο που ακούω τη μουσική και βλέπω τη ζωή.

Δεν τα πήγα κι άσχημα για μια χρονιά, ε?


Ευχαριστώ όσους ήρθαν και όσους φύγαν αλλά κυρίως αυτούς που είναι αρκετά τρελοί και αποφασισμένοι να μείνουν στη ζωή μου.
:)

Άσκηση Πρώτη - Ο Ψυχαναλυτής

-Καθίστε
-Ευχαριστώ
-Την τελευταία φορά, απ' ότι βλέπω, είχαμε μείνει στο σημείο όπου πήρατε τα βουνά
-Μάλιστα
-Και γιατί δεν τα επιστρέψατε πίσω?
-Δε θυμόμουν από που ακριβώς τα είχα πάρει
-Ήρθατε εδώ λοιπόν γιατί έχετε πρόβλημα μνήμης?
-Ήρθα εδώ γιατί ο κόσμος είναι παράλογος
-Λυπάμαι, δε μπορώ να το αλλάξω αυτό
-Τότε μήπως γίνεται να αλλάξετε εμένα?
-Φυσικά!
-Αλήθεια, μπορείτε?
-Όχι, δεν μπορώ… αυτό ήταν ένα επαγγελματικό ψέμα. Κάτι έχω πάθει σήμερα, από το πρωί, δεν αισθάνομαι καλά, με κατακλύζουν κύματα ειλικρίνειας.
-Ξαπλώστε
-Όχι, δεν είναι σωστό, είμαι ο γιατρός σας
-Μα τι λέτε τώρα…
-Καλά, κάντε πιο πέρα τότε
-Ναι, βεβαίως
-…
-…
-…ε…
-γιατρέ, θέλετε κάτι?
-…εεμμμ…
-μιλήστε ελεύθερα
-ξέρω πως δεν συνηθίζεται…αλλά μήπως μπορείτε να με κρατήσετε αγκαλιά?
-... ε… εντάξει…
-…ευχαριστώ
-…
-…
-Να σας ρωτήσω κάτι… αυτή την ώρα θα μου τη χρεώσετε?
-Φοβάμαι, πως ναι…
-…

Food for our souls

φωτο: αλεπούδα / selfportrait


Οδυσσέας Ελύτης

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
'Αλλα ειν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ν' αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.


Επίγραμμα

Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως.
Πριν απ' τον Έρωτα, έρωτας.
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.


ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Έφερνα γύρους μες στον ουρανό και φώναζα
Με κίνδυνο ν' αγγίξω μιαν ευτυχία
Σήκωσα πέτρα και σημάδεψα μακριά
Μιλημένη από τον ήλιο η Μοίρα
Έκανε πως δεν έβλεπε
Και το πουλί του κοριτσιού πήρ' ένα ψίχουλο θαλάσσης
και αναλήφτη.



Pablo Neruda

ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ

Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαίτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.
Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.
Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ'άλλον τρόπο,
παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σα δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.



Είναι σαν μια παλίρροια...

Είναι σα μια παλίρροια, όταν καρφώνει σε μένα
τα πένθιμα μάτια της,
όταν νιώθω το σώμα της από άσπρο κινούμενο άργιλο
να ξαπλώνεται και να πάλλεται δίπλα μου,
είναι σαν μια παλίρροια, όταν εκείνη είναι στο πλευρό μου

Νερό, που προχωράει πάνω στις ακρογιαλιές,
σαν ένα τολμηρό χέρι κάτω από ένα ρούχο,
νερό που φυλακίζεται μέσα στις θαλασσοσπηλιές,
νερό που ανατινάζεται πάνω στους βράχους,
νερό της ολέθριας νύχτας,
νερό αμείλικτο,
σαν την καρδιά της θάλασσας

Όταν εκείνη είναι στο πλευρό μου,
είναι σα μια παλίρροια,
κομματιάζοντας τον εαυτό της μες στα μάτια της
και φιλώντας το στόμα της, τα στήθια της, τα χέρια της

Αυτή, λαξεμένη μες στην καρδιά της νύχτας,
απ' την ανησυχία των παραισθησιογόνων ματιών μου,
αυτή, χαραγμένη στα ξύλα του δάσους
απ' τα μαχαίρια των χεριών μου,
αυτή, η χαρά της δίπλα στη δικιά μου,
αυτή, τα πένθιμα μάτια της,
αυτή, η καρδιά της ματωμένη πεταλούδα
που με τις δυο κεραίες του ενστίκτου μ' άγγιξε!

Είναι σα μια παλίρροια που με σέρνει και με αναδιπλώνει,
είναι σαν μια παλίρροια, όταν αυτή είναι στο πλευρό μου!

Η λίστα του μήνα που πέρασε

Να μην ξεχάσω, όχι μόνο τα πράγματα που θέλω να κάνω, αλλά και αυτά που γίνανε.
Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μόνο τα δημοσιεύσιμα



Πράγματα που έμαθα:

Τη θερμοδυναμική ισχύ των λέξεων
(γραπτώς και προφορικώς)

Πότε πρέπει να γράφω «ότι» και πότε «ό,τι»
(με καθυστέρηση 25 χρόνια)

Ότι φελέκι σημαίνει "τύχη", από το τούρκικο φελέκ.
(γαμώτοφελέκιμουγαμώ... αξιότιμε κύριε Panikoval)


Πράγματα που είπα και άλλαξαν το ρου της Ιστορίας:

-Τρομερό, ρε συ! Θα κάνεις φρηλαντζιά με καλόγριες!?!!
(στη καινούργια συνεργάτη της αδελφής Κεχαριτωμένης)

-Τα ρέστα ήταν σωστά! Τα είδα εγώ!
(Σε ψυχωτικό που ήταν έτοιμος να πιάσει από το λαιμό την ταμία στα Goody’s)

-Ναι! Έχω καλό μάτι. Συγκεκριμένα νομίζω ότι είναι το δεξί, γιατί το αριστερό έχει αστιγματισμό…
(Σε πρώτη συνάντηση με υποψήφιο επαγγελματικό συνεργάτη)

-Δε μπορείς να φανταστείς πόσο με συγκινεί που γνωρίζω έναν άνθρωπο που είχε γαϊδούρι!
(αλήθεια, με συγκινεί!)

-to gelio xarizei xronia... tha prepei na me evgnomoneis
twra tha prepei na fainesai to ligotero 62 xronwn
(επιχείρημα υπερ του γέλιου)


Πράγματα που μου είπαν/έγραψαν:

Ai sto kalo, kaulosame meshmeriatika!
(από φίλη με κληρονομικό χάρισμα)

Osa de ftanei h alepou, ta ftanei h alepouda
(γαμώτο! Είναι τόσο καλό! Θα έπρεπε να το είχα σκεφτεί εγώ!)

8a pas thn pemth sto nhpiagwgeio? kindyneueis na meineis apo apousies...
(από ένα φίλο που καταλαβαίνει την πραγματική μου ηλικία)

eisai megalo katharma!!
(είμαι…)

alepouda psila tin oura!!
(εδώ καλά είναι?)


Διάλογοι:

-Eisai sta alhtheia kapnodoxokatharistis?
-De kserw… eisai sta alitheia o Karim Abdul Jabar?
(από ερώτηση που δέχθηκα στο myspace)

-eee, esy den trwgesai me tipota!!!
-den trwgomai, giayto lew na ftiaksw makaronia gia simera
(συνεννόηση για δείπνο)

-Διαστρεβλώνεις αυτά που είπα
-Το κάνω και αυτό. Το χρειάζεται και αυτό ο άνθρωπος. Μα στ’ αλήθεια δε σου αρέσει το ψέμα?
-Προτιμώ τα παραμύθια
-Ερασιτέχνη!
-...
(εσωτερικός διάλογος μεταξύ της ρομαντικής και της κυνικής πλευράς μου)


-sou 'xw ena kalo:
otan ta zwntana tis oikogeneias twn katsikiwn kai twn gidoprovatwn exoun "oistro" ksereis pws to lene oi kritikoi???
h aiga "thymizei"!!!
-ma kala! pws tous irthe na to poune oti "thymizei"?
Des ekei! H aiga thymizei sto kriari oti prepei na tin pidiksei
(prin perasei h anaparagwgiki periodos) Sifalie mou!!! (?)
(απόσπασμα από μάθημα "ξένων" γλωσσών)

-...και μετά πήγαμε στο σπίτι και... συνευρεθήκαμε...
-Συνευρεθήκατε? Εμένα να ξέρεις αυτό δε μου ακούγεται σαν καλό σεξ...
(φίλη μου μεταφέρει τα νέα του σ/κ)



Τα σοφότερα αποφθέγματα (μου)

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες, αλεπούδες και Βησιγότθους…

Ξέρω ότι η ζωή είναι σκατά! Αλλά από την άλλη ξέρω πως δεν υπάρχει καλύτερο λίπασμα από τα σκατά.

Η ζωή έχει πλάκα. Είναι σα να κάνεις jacuzzi μέσα σε σαμπάνια Crystal μαζί με ηλεκτροφόρα χέλια…

Έχω πάντα άδικο! Απλά καμιά φορά αργεί να αποδειχθεί...

Άμα δεν υπήρχαν άνθρωποι να χοροπηδάνε και να θέλουν να κάνουν πράγματα, αυτός ο πλανήτης θα είχε χάσει τη φορά του και θα είχε σταματήσει να γυρνάει!!

Τη χαρά πρέπει να τη χαρίζεις, ή να τη μοιράζεσαι. Οτιδήποτε άλλο μάλλον θα σημαίνει ότι χαίρεσαι εις βάρος κάποιου άλλου…

Ναι, δεν ήταν τρομερό? Αφού κι εγώ, μόλις τώρα μου ζήτησα αυτόγραφο!

Το πρώτο! συλλεκτική έκδοση

Φιπιάς, αυτός ο άγνωστος!

Τι συμβαίνει όταν ο κυρ-Τάσος ο φαναρτζής, ο λογιστής του, ένας πελάτης με δίλλημα, οι γιαπωνέζοι, ένας μακαρίτης, ένας πακιστανός, ένας ακόμη πακιστανός, ένα πλεηστέησον για το παιδί και ο διευθυντής της εφορίας μπλέκουν με αυτόν τον άγνωστο... τον φιπιά

Διαβάστε το απολαυστικό κείμενο του "Χασοδίκη"

Αυτό το γράφω για μένα

φωτo: αλεπουδα

Πριν λίγες μέρες με είπαν ενθουσιώδη και αισιόδοξη, και ακούστηκε στα αυτιά μου σχεδόν σαν κατηγορία. Σα να μου λέγαν «εσύ είσαι έτσι και καθάρισες, ενώ εμείς...»
Μα! Μα η αισιοδοξία δεν είναι χαρακτηριστικό μου! Δεν έπεσα στο καζάνι της αισιοδοξίας όταν ήμουν μικρή. Σε ένα καζάνι έπεσα, είναι η αλήθεια, μα ήταν άδειο και χτύπησα άσχημα το κεφάλι μου. Απο τότε μπορώ και βλέπω τα πράγματα αλλιώς. Μα αυτό είναι ευχή και κατάρα. Κυρίως κατάρα γιατί καταλαβαίνω πράγματα που δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι και οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν εμένα.
Η αισιοδοξία μου είναι ένα λουλούδι που έχω σε μια γλάστρα. Κι είναι τόσο ευαίσθητο το άτιμο. Με νύχια και με δόντια το κρατάω ζωντανό. Λίγη πραγματικότητα να φυσήξει και γέρνει έτοιμο να ξεριζωθεί. Τρέχω αμέσως να το στηρίξω. Λίγη αρνητικότητα να βρέξει και μαραίνεται. Μου ‘χει σπάσει τα νεύρα σας λέω. Και όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι στα χέρια μου μπορεί να μαραθεί μέχρι και κάκτος. Είναι τόσο δύσκολο το παλιολούλουδο αλλά όταν μου χαρίζει το άρωμα του, αλλάζουν τα χρώματα γύρω μου και ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά.

Δεν είμαι ούφο, δεν είμαι ηλίθια! Ξέρω ότι η ζωή είναι σκατά! Αλλά από την άλλη ξέρω πως δεν υπάρχει καλύτερο λίπασμα από τα σκατά.

Θεωρίες, θεωρίες! Λόγια! Σκέτα λόγια και τι ωραία που ξέρεις να τα λες...

Ωραία! Τώρα μου κάνει αντίλογο και ο εαυτός μου. Σκάσε κι άκου.

«Η ζωή είναι σκατά»
Δύο πράγματα μπορείς να κάνεις γι αυτό.

Κλασσική στάση
Κάθεσαι πάνω τους και στραβομουτσουνιάζεις γιατί σου μυρίζουνε. Στη συνέχεια γίνεσαι μίζερος και όλοι σου φταίνε (ΠΑΝΤΑ φταίνε οι άλλοι. Αυτό είναι κάτι που ισχύει παγκοσμίως. Όποιον να ρωτήσεις το ίδιο θα σου πει.)

Εναλλακτική στάση
Σηκώνεσαι, παίρνεις ένα υγρό χαρτομαντηλάκι, καθαρίζεσαι και αρχίζεις να σκέφτεσαι τι σκατά θα κάνεις με αυτά τα σκατά!

Για μένα, που εύκολα λέω τα λόγια τα μεγάλα, ποτέ δεν φταίνε οι άλλοι. Όχι ότι δεν το προσπαθούν αλλα είναι που τελικά δε χρειάζεται! Τα καταφέρνουμε καλύτερα μόνοι μας.
Το να τα βάλεις με τους άλλους είναι το πιο εύκολο. Κάθεσαι αραχτός με το φραπέ και αρχίζεις! Το εθνικό μας σπορ η γκρίνια. Εκεί να δείτε την αληθινή super league. Όχι ποδόσφαιρο και αηδίες. Αληθινός πρωταθλητισμός.

Μπλα-μπλα-μπλα! Θα μας πεις πολλά ακόμα?

Δεν τελείωσα. Μαζί μου τα’χω. Με μένα τα βάζω. Τρώω το ξύλο της αρκούδας από τον εαυτό μου. Ματώνω, γονατίζω, χάνω. Σχεδόν πάντα χάνω.

Άρχισε το μελόδραμα πάλι

Το έχω κι αυτό. Εμένα που με βλέπεις, κυνικέ μου εαυτέ, μπορώ να κάνω τον Λαρς φον Τριερ να κλάψει σα μωρό. Εκεί να δεις μελόδραμα. Θα σε κάνω να δεις το Dogville και να σου φανεί σαν μιούζικαλ με τον Φρεντ Αστερ.

Δεν ξαναμιλάω, να δούμε που θα το καταλήξεις

Τα πάντα έχουν σχέση με τον τρόπο που τα βλέπεις. Όταν βλέπω τα πάντα γύρω μου στραβά, γυρνάω το κεφάλι μου μέχρι να τα δω ίσια. Η ζωή είναι σαν τη φωτογραφία, χρειάζεται και το φως και τη σκιά. Χωρίς αυτά δεν σχηματίζεται τίποτα.

Άρχισες πάλι τις φιλοσοφίες!

Είπες ότι δε θα ξαναμιλήσεις

Σου είπα ψέματα!

Τέτοια κάνεις και με βάζεις να τα βάζω με το εαυτό μου. Πως μπορείς να λες ψέματα στον εαυτό σου?

Πολύ απλά! Είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Θες να το ξανακάνω?

Δε χρειάζεται, το κατάλαβα

Ο κόσμος χρειάζεται το ψέμα. Δεν την αντέχει την αλήθεια. Εγώ είμαι η σκιά στη φωτογραφία σου

Διαστρεβλώνεις αυτά που είπα.

Το κάνω και αυτό. Το χρειάζεται και αυτό ο άνθρωπος. Μα στ’αλήθεια δε σου αρέσει το ψέμα?

Προτιμώ τα παραμύθια

Ερασιτέχνη!

...

Μπα! Τα κατάφερα. Δεν έχεις κάτι να μου απαντήσεις? Θυμάσαι τη μέρα που σου έκρυψα το χιούμορ?

Τρομακτικό! Ήταν τρομακτικό. Ήθελα να ουρλιάξω, να σκοτώσω κόσμο

Αχ, ναι, ήταν τόσο ωραία εκείνη η μέρα. Αλλά τελικά μου την έκανες...

Κατάλαβα ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από εκείνα με κάναν να θέλω να ουρλιάξω.

Τα ωραία δεν κρατάνε...

Αυτό είναι αλήθεια

Ωχ, όχι! Τώρα θα πεις την ιστορία με το τρένο, το ξέρω, το νιώθω...

Μου ΄χεις σπάσει τα νεύρα. Άσε με! Δε λέω τίποτα...

Βλέπετε με τι έχω να κάνω και νομίζει από πάνω ότι είναι και η αισιόδοξη πλευρά μου...

Σκατά!

Στα λόγια μου έρχεσαι...

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, ζεις;

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Ματς-μουτς!

Σου γράφω πάλι
αν και εχω θυμώσει μαζί σου, γιατί εσύ δε μου γράφεις ποτέ!
Γιατί γαμώτο? Γιατί εσύ δε μου μιλάς ποτέ!?
Εγώ στα λέω όλα και εσύ τίποτα!
Ούτε πως πέρασες τη μέρα σου, ούτε τις πιο απόκρυφες σκέψεις σου
Ξέρεις, όλα αυτά τα βαρετά που ύστερα ούτε κι οι ίδιοι δε διαβάζουμε…

Μπορεί να φταίει κι αυτό…
Ίσως να ήταν όλα αυτά τόσο βαρετά που τελικά σε σκότωσα!
Αγαπημένο ημερολόγιο, πες μου, σε σκότωσα.???

…

Τι άνθρωπος είμαι!!! Θέε μου! Σκότωσα το αγαπημένο μου ημερολόγιο.
Το ένα και μοναδικό. Γιατί άλλο δεν έχω. Δεν υπάρχει για μένα άλλο, λιγότερο αγαπημένο, σχετικά αγαπημένο ή αντιπαθητικό ημερολόγιο. Μόνο εσύ!

Περιμένω νέα σου!

Σε φιλώ σταυρωτά στο σκληρό εξώφυλλο σου,
Ελπίζω να είσαι καλά…

Με πολύ αγάπη,
το θλιμμένο ζουμπούλι

πως να κρυφτείς απ'τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα...

Ρωτήσανε τα μικρά παιδιά του δημοτικού "τι είναι η αγάπη"
και να οι απαντήσεις που δώσανε...



θα συμφωνήσω με τη Χριστίνα, 6 ετών

Beirut - μουσική για ένα μαγικό πάρτυ

Για μένα οι λέξεις είναι εικόνες και οι εικόνες κρύβουν λέξεις. Η μουσική όμως μπορεί να κρύβει τη μαγεία και τα χρώματα χιλιάδων εικόνων και χιλιάδων λέξεων. Τίποτα όμως δεν υπάρχει αν δε θες να το δεις.
Το καινούργιο άλμπουμ των Beirut είναι σα να βυθίζεσαι σιγά-σιγά σε ένα παραμύθι.
Δεν έχει νόημα να μιλήσω για τα τραγούδια. Το καλύτερο θα ήταν να μιλήσω για τις εικόνες που μου ξυπνάει αυτή η μουσική

Στη μέση του πουθενά το αυτοκίνητο σου σταμάτησε. Υπνωτισμένος το παρατάς και ακολουθείς του ήχους που σου φέρνει ο αέρας. Κατεβαίνεις προς το δάσος και ο ουρανός γίνεται σκούρος μπλε. Σα ν’ άλλαξε μόνο και μόνο για να φανούν τα αστέρια πιο καθαρά πάνω του. Κατηφορίζεις ανάμεσα σε ψηλά δέντρα και στην άκρη βλέπεις πολύχρωμα λαμπιόνια, το ποτάμι και τους μουσικούς. Άνθρωποι από παντού είναι μαζεμένοι εκεί. Σε χαιρετάνε σα να είσαι φίλος παιδικός, σα να τους ξέρεις από παλιά. Έτσι νιώθεις γιατί βρήκες ανθρώπους που σου χαμογελούν αληθινά. Μικρά παιδιά παίζουν και γλεντζέδες μουσικοί χορεύουν αγκαλιά με τα χάλκινα πνευστά τους. Μπαίνεις σε μια πολύχρωμη σκηνή και η μάντισσα σου λέει τι θα κάνεις στη ζωή σου. Πριν βγεις σου κλείνει το μάτι και τα ξεχνάς όλα. Πήγες εκεί γιατί θες να μαθαίνεις τα πάντα. Αν μάθεις όμως τα πάντα δεν έχει νόημα να ζεις. Δεν έχει νόημα να ζεις και μόνο να περιμένεις χωρίς να ελπίζεις.
Τα παιδιά σε πιάνουν από το χέρι και τρέχετε να παίξετε κρυφτό στο δάσος. Τα δέντρα είναι ζωντανά και ανασαίνουν. Στις φυλλωσιές κρύβονται δράκοι και τα φυλάνε πάντα αυτοί. Μέσα από την κρυψώνα σου σε βρίσκει και σ’ αρπάζει κάποιος. Πριν προλάβεις να φοβηθείς ερωτεύεσαι και χάνεσαι πάλι μες στο δάσος. Κατηφορίζετε πάλι για το ποτάμι. Λύνετε μια σχεδία και σας παίρνει η νύχτα μέσα στο ρεύμα της. Ο ουρανός με τα αστέρια γλυστράει ανάμεσα στα κλαδιά και η νύχτα κυλάει μες τα φιλιά.

Ο ήλιος θα ανέβει πάλι και θα’ναι μόνος του στον ουρανό. Το πάρτυ θα έχει τελειώσει και όλα θα έχουν εξαφανιστεί σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Αν βάλεις πάλι να παίξει το ίδιο cd θα είναι σα να’ χεις την πρώτη νύχτα και το πρώτο φιλί?

Ό,τι θέλεις από μένα... Θέλεις να σου χαρίσω το φεγγάρι;

Κάπου εκεί στη μακρινή Ρωσία, κάποιοι αποφάσισαν ότι κάθε ρομαντικός άνθρωπος μπορεί να έχει το δικό του φεγγάρι. Τέρμα τα μεγάλα λόγια.
Τώρα μπορείς, πραγματικά, να χαρίσεις το φεγγάρι στην αγάπη σου!
Αμα θες βέβαια, μπορείς να το κρατήσεις για σένα και να γλυτώσεις τις μετακινήσεις, αν τα πράγματα δεν έχουν ευτυχές τέλος...

-Έλα να πάρεις τα πράγματα σου, όταν λείπω. Σου έχω σε μία άκρη, το κράνος, τις πετσέτες με τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη, την οδοντόβουρτσα που χάλασε, σαράντα τάπερ της μάνας σου και το φεγγάρι που μου πιάνει όλο το σαλόνι!!!
Αμα δεν έρθεις μέχρι αύριο κακομοίρη μου, θα το πετάξω από το μπαλκόνι, για να 'βρει κάποιον που κρυώνει. Α! και τώρα που το θυμήθηκα... να πάρεις και τα cd που μάζευες από το Δίφωνο.








ινφο:
Προσπαθώντας να βγάλω άκρη από το ρώσσικο site, κατάλαβα ότι δεν έχει βγει στην παραγωγή. Πρόκειται μάλλον για κάποιο μάστερ με χορηγία, του Leonid Tishkov και Boris Bendikov σε κάποιο τμήμα design του πανεπιστημίου. Ως τώρα παρουσιάζεται σαν έκθεμα και με διαφορετικό concept σε διάφορες εκθέσεις.

Βέβαια, μπορεί να κάνω λάθος γιατί δεν την κατέχω τη γλώσσα
(Τα ρώσσικα ήταν προαιρετικά στον πλανήτη μου και προτίμησα να πάρω το μάθημα εντατικής ονειροπόλησης για προχωρημένους)

Αν θέλετε να δείτε κι άλλες εικόνες ή διαβάζετε ρώσσικα, θα βρείτε την παρουσίαση του πρότζεκτ εδώ.


Ευχαριστώ...
τη Λυδία που μου έστειλε αυτό το λινκ και τώρα...
θέλω κι εγώ το προσωπικό μου φεγγάρι!!!

Πρόταση:
...Γιάννη! θέλεις να συνεργαστούμε και να φτιάξουμε δυό-τρία φεγγάρια??
σοβαρολογώ!

Όταν θύμωσε ο Μορφέας

Ένα μικρό, μικρό παραμύθι

Θύμωσε ο Μορφέας,
σαν έμαθε πως κείνο το παιδί
τον είπε κλέφτη ονείρων, κλέφτη της νύχτας και μεγάλο χασομέρη.
Του θύμωσε τόσο πολύ που του 'κανε χουνέρι.

Έτσι κάθε που η νύχτα πέφτει,
περνάει από το παράθυρο
και αντί για ύπνο
του πετάει ένα τσουβάλι σκέψεις.

Τι να τις κάνω τόσες σκέψεις, τώρα που απεργούν οι λέξεις,
είπε στη Μούσα το τρελό παιδί.
Γέλασε αυτή, όπως γελάν οι φίλοι.
Έσκυψε πάνω του και του ‘μαθε πως λύνονται τα μάγια.

Έτσι σαν βγήκε πάλι το φεγγάρι,
πήγε κι άνοιξε διάπλατα τα παράθυρα στη νύχτα...
Βγήκε και φώναξε ο πρίγκιπας-παιδί

Το βασίλειο μου για ένα φιλί!

και τ’άστρα αναβόσβησαν
σα να ‘κλειναν το μάτι



Text, photo & illustration by alepouda